บทที่ 207 หลังงานเลี้ยงสิ้นสุดลง เกริดและสมาชิกกิลด์โอเวอร์เกียร์ได้ออกเดินทางกลับสู่ทางเหนือ “อะไรนะ? ค่าสถานะทุกอย่างเพิ่มขึ้น 120 หน่วยเลยเหรอ?” สมาชิกกิลด์สึดากะ (Tzedakah) ต่างพากันตกตะลึงในผลลัพธ์ของฉายา ‘วีรบุรุษแห่งอาณาจักร’ สำหรับเหล่านักจัดอันดับ (Rankers) พวกเขามีค่าสถานะพื้นฐานอย่างน้อย 7 ประเภท หากสมมติว่าค่าสถานะทั้ง 7 อย่างเพิ่มขึ้นอย่างละ 120 หน่วย มันก็เทียบเท่ากับการเลเวลอัปถึง 84 เลเวลเลยทีเดียว “ว้าว นี่มันแทบจะเป็นฉายาระดับตำนานแล้วนะเนี่ย” “วีรบุรุษของอาณาจักรย่อมถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ และในที่สุดพวกเขาก็จะกลายเป็นตำนานไปเองนั่นแหละ” “โธ่... รู้อย่างนี้พวกเราน่าจะเข้าร่วมสงครามให้เร็วกว่านี้อีกนิด” “น่าอิจฉาชะมัด สุดยอดไปเลย” อดีตสมาชิกกิลด์สึดากะต่างรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ฉายานี้มาครอบครองเพียงเพราะมาถึงสนามรบช้าไป แต่พวกเขาก็คาดไม่ถึงเลยว่า เกริดซึ่งเป็นอาชีพระดับตำนานนั้นมีค่าสถานะมากถึง 13 ประเภทในปัจจุบัน ‘อยากอวดชะมัด’ เกริดพยายามทำตัวนิ่งขรึม ทั้งที่ในใจอยากจะป่าวประกาศให้สมาชิกกิลด์รู้ใจจะขาดว่าเขาได้รับ ‘ค่าสถานะรวมถึง 1,560 แต้ม!’ ทว่า... ‘เราต้องระวังตัว’ เกริดตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ทำตัวเป็นเด็กอีกต่อไป ซึ่งถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องในฐานะผู้นำกิลด์โอเวอร์เกียร์ ‘เราไม่อยากทำให้สมาชิกกิลด์รู้สึกแย่’ ยิ่งเกริดเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เขาก็เริ่มเรียนรู้วิธีการถนอมน้ำใจผู้อื่น เขาข่มสัญชาตญาณความอยากอวดแบบเด็กๆ ไว้ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เซฮี เรื่องของน้องมันเป็นมายังไงกันแน่?” เธอเพิ่งเริ่มเล่นซาทิสฟายได้ไม่นาน เขาจึงสงสัยว่าเธอได้รับอาชีพ ‘นักบุญหญิง’ มาได้อย่างไร “คือว่า...” เซฮีทำหน้ามุ่ยด้วยเหตุผลบางอย่าง เยริมจึงเป็นคนช่วยอธิบายแทนเกริด เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เกริดก็หัวเราะออกมา “สมกับเป็นน้องจริงๆ” ยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทนงั้นเหรอ? สำหรับเกริดแล้วมันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยาก เขาอดกังวลไม่ได้ว่าจะมีใครมาเอาเปรียบความใจดีของน้องสาวเขาไหม แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกภูมิใจในตัวเซฮี น้องสาวของเขาจะใจดีแค่ไหนก็ได้ตามที่เธอต้องการ ขณะที่เกริดกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน เยริมก็โพล่งถามขึ้นมา “จะว่าไปนะพี่เวย์ยู หนูเองก็ได้อาชีพลับที่ชื่อว่า ‘อัศวินของนักบุญหญิง’ มาด้วยล่ะ ต้องเปลี่ยนอาชีพยังไงเหรอคะ?” “...หือ?” เกริดและสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ถึงกับอึ้ง ทั้งเซฮีและเยริมต่างก็ได้อาชีพลับมาครอบครองตั้งแตเลเวล 1 เลยเนี่ยนะ? ‘ดวงดีอะไรขนาดนี้?’ ‘ถ้าฉันอยู่ใกล้ๆ เกริด บางทีค่าสถานะโชคดีในชีวิตจริงอาจจะพุ่งสูงขึ้นก็ได้นะ...’ ‘ดีนะเนี่ยที่ฉันซื้อที่ดินข้างตึกของเกริดไว้... สงสัยต้องรีบย้ายไปเกาหลีใต้ให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ’ สีหน้าของเลาเอลดูสดใสขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้ยินสมาชิกกิลด์ซุบซิบกัน ‘ตอนแรกคิดว่าอาชีพ “นักเรียนสาวสุดเอ็กซ์” จะไร้ประโยชน์ซะอีก คิดผิดถนัดเลยแฮะ เยี่ยมมาก’ เลาเอลเดินก้าวออกมา “เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังเอง เงื่อนไขการเปลี่ยนอาชีพของแต่ละสายงานอาจจะต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้ว...” ด้วยความช่วยเหลือจากเลาเอล เยริมจึงสามารถเปลี่ยนอาชีพเป็น ‘อัศวินของนักบุญหญิง’ ได้สำเร็จ “มันดีจริงเหรอ?” อาชีพ ‘อัศวินของนักบุญหญิง’ มีค่าความสามารถพื้นฐานต่ำกว่าอาชีพเกรดเอปิก (Epic) อื่นๆ ประสิทธิภาพของค่าสถานะที่เพิ่งเปิดใหม่ก็อยู่ในระดับปานกลางไปจนถึงค่อนข้างต่ำ อีกทั้งพลังและลูกเล่นของสกิลใช้งาน (Active Skills) ก็ดูธรรมดาเกินไป อย่างไรก็ตาม สกิลติดตัว (Passive Skills) ของอาชีพนี้น่าทึ่งมาก หากเธออยู่ในปาร์ตี้เดียวกับนักบุญหญิง ประสิทธิภาพของสกิลทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 20%, ค่าสถานะเพิ่มขึ้น 30% และค่าต้านทานเพิ่มขึ้น 50% นอกจากนี้ พลังป้องกันของเธอยังจะเพิ่มขึ้นอีก 40% ของพลังป้องกันของนักบุญหญิงด้วย ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอาชีพเวอร์ชันอัปเกรดของ ‘คู่หูแห่งอัครสาวกแห่งยุติธรรม’ ซึ่งเป็นอาชีพที่สองของฮูรอยนั่นเอง “พวกเธอสองคนต้องตัวติดกันไว้ตลอดนะเวลาอยู่ในเกม” ซาทิสฟายจะช่วยกระชับมิตรภาพของเด็กสาวทั้งสองให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เกริดภูมิใจมากที่เซฮีมีเพื่อนสนิทที่ดีขนาดนี้ นั่นเป็นเพราะช่วงหลังมานี้เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าการมีเพื่อนสำคัญมากเพียงใด ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว ปาร์ตี้ก็มาถึงทางแยกที่จะไปวินสตันและไบแรน เลาเอลหันไปมองจิชูก้า “จิชูก้า คุณต้องแยกจากพวกเราตรงนี้ ฝากดูแลไบแรนเหมือนที่ทำมาตลอดด้วยนะ” จิชูก้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ฉันควรจะอยู่ใกล้ๆ เกริดเพื่อช่วยเขาไม่ใช่เหรอ? ฝากไบแรนไว้กับคนอื่นแล้วให้ฉันไปเรย์ดันกับเขาไม่ได้หรือไง?” “คุณคิดว่ามีสมาชิกกิลด์คนไหนที่จะปกครองเมืองอย่างไบแรนได้ดีเท่าคุณอีกงั้นเหรอ?” จิชูก้าเป็นสมาชิกกิลด์เพียงคนเดียวที่พิสูจน์แล้วว่ามีความสามารถในการบริหารจัดการดินแดน พวกเขาจำเป็นต้องพึ่งพาผู้ที่มีประสบการณ์อย่างเธอ “สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ จะเริ่มจากการปกครองหมู่บ้านเล็กๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในฐานะเจ้าเมือง เมื่อถึงตอนนั้นเราค่อยตัดสินใจเรื่องผู้สืบทอดตำแหน่งของคุณ เพราะฉะนั้นตอนนี้ช่วยอดทนไปก่อนนะ” “...ก็ได้” “อย่าลืมสะสมแร่ธาตุไว้ในคลังกิลด์ และหมั่นทำเรด ‘ผู้พิทักษ์แห่งป่า’ อย่างสม่ำเสมอด้วยล่ะ” “เข้าใจแล้ว...” จิชูก้าเลือกสมาชิกกิลด์สามคนมาช่วยงาน และกำลังจะจากไปด้วยสีหน้าอมทุกข์ ทันใดนั้นเลาเอลก็เสนอสิ่งที่ทำให้เธอสนใจขึ้นมา “ก่อนจากกัน คุณอยากทำคำสาบานแห่งอัศวินกับเกริดไหม? ถ้าทำแล้ว เกริดจะสามารถเรียกตัวคุณมาหาได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ” “จะ-จริงเหรอ?” นั่นหมายความว่าเธอสามารถบินไปหาเกริดได้ทุกเมื่อไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน จิชูก้ากระตือรือร้นขึ้นมาทันทีและให้สัตย์ปฏิญาณต่อเกริดโดยไม่ลังเล [คุณได้กลายเป็นอัศวินของดุ๊กเกริดแห่งอาณาจักรเอเทอร์นัล] [เกริดสามารถเรียกตัวคุณมาหาได้ทุกเมื่อ หากคุณตอบรับการเรียกนั้น] “ฮิฮิ งั้นฉันไปก่อนนะ” ในที่สุดจิชูก้าก็กลับมาร่าเริงอีกครั้งและมุ่งหน้าไปยังไบแรนพร้อมกับสมาชิกกิลด์อีกสามคน เลาเอลกล่าวเสริม “อ้อ แล้วอย่าลืมเฟ้นหาผู้มีพรสวรรค์ในไบแรนด้วยล่ะ รวบรวมอัศวินฝีมือดีมาให้ได้ฝ่ายละสามคน และอย่าละเลยการเกณฑ์ทหารล่ะ” เหล่าอัศวินและทหารจะกลายเป็นขุมกำลังให้แก่เกริด จิชูก้าจดจำคำกำชับนั้นและพยักหน้าก่อนจะจากไป สมาชิกกิลด์ที่เหลือจึงมุ่งหน้าไปยังวินสตันพร้อมกับเกริด *** “ท่านสามี!” ไอรีนออกมารับกลุ่มของเกริดทันทีที่พวกเขามาถึงวินสตัน เธอโผเข้าสู่อ้อมกอดของเกริดโดยไม่สนสายตาใคร “ขอบคุณที่ท่านปลอดภัย! ขอบคุณที่ช่วยท่านพ่อของข้า! ขอบคุณที่ท่านปกป้องอาณาจักร! ข้าภูมิใจในตัวท่านเหลือเกินที่ได้เป็นถึงดุ๊ก!” ใบหน้าของไอรีนเปี่ยมล้นไปด้วยความรักขณะซบลงบนแผงอกของเขา เกริดลูบผมสีเงินของเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยนก่อนจะเหลียวหลังกลับไปมอง เซฮีและเยริมกำลังจ้องมองเขาเขม็ง ‘ทำไมพวกเธอถึงดูโกรธขนาดนั้นล่ะ?’ เกริดสงสัยพลางแนะนำไอรีนให้เซฮีและเยริมรู้จัก “นี่คือภรรยาของพี่เอง” “...” เซฮีและเยริมรู้อยู่แล้วว่าเกริดแต่งงานแล้วในโลกซาทิสฟาย ซึ่งเป็นเรื่องปกติเพราะพ่อตาของเขาคือมาร์ควิสสเตอิม แต่พอได้มาเห็นผู้หญิงที่เป็นภรรยาของเกริดต่อหน้าต่อตา พวกเธอก็รู้สึกแปลกๆ และอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ‘พ่อกับแม่ยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาแต่งงานแล้ว... เป็นคนที่แย่จริงๆ เลยนะพี่เรา’ ‘ฉันอยากเอาชนะพี่เวย์ยูให้ได้ก่อนจัง’ ไอรีนสังเกตเห็นว่าเด็กสาวทั้งสองมองเธอด้วยความไม่เป็นมิตร จึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล “ท่านสามี ท่านรับนางสนมมาทันทีที่ได้เลื่อนยศเป็นดุ๊กเลยหรือคะ? ข้ารู้สึกปวดใจเหลือเกิน...” “ไม่ใช่แบบนั้นนะ คือว่า...” เกริดไม่มีเวลาได้อธิบาย เซฮีและเยริมก็โพล่งออกมาพร้อมกัน “ใ-ใครเป็นนางสนมของพี่กันคะ?” “หนูไม่ใช่นางสนมของพี่เวย์ยูหรอกค่ะ หนูจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายต่างหาก!” ความวุ่นวายย่อมๆ เกิดขึ้น เซฮีสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในขณะที่เยริมพูดกับไอรีนอย่างตรงไปตรงมา “เอ่อ นี่มันโลกในเกมนะคะไม่ใช่โลกความจริง เพราะฉะนั้นหนูกับพี่เขาสามารถแต่งงานกันได้ หนูไม่ได้อยากจะทำแบบนั้นหรอกนะ แต่ถ้าพี่เขาขอร้องล่ะก็... อื้ม” “เธอจะเป็นภรรยาของพี่เวย์ยูด้วยร่างกายแบบนั้นเนี่ยนะ? เหอะ ใช้เวทมนตร์พรางตัวมาหรือไง?” “ตายจริง นี่แม่จิ้งจอกสาวพูดจาเพ้อเจ้ออะไรออกมาเนี่ย?” ‘เหนื่อยชะมัด’ เกริดถอนหายใจพลางเช็กเวลาดู ทุ่มตรงในชีวิตจริงแล้ว ผ่านไป 6 ชั่วโมงในโลกจริง และ 18 ชั่วโมงในเวลาของซาทิสฟาย นับตั้งแต่บะหมี่จาจังเมียนมาส่ง เกริดแยกสองสาวออกจากไอรีนแล้วกล่าวว่า “พวกเธอควรล็อกเอาต์ได้แล้ว ถึงจะเป็นวันเสาร์ แต่ถ้ากลับบ้านดึกพ่อกับแม่จะเป็นห่วงนะ” “อา...!” มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายนับตั้งแต่เชื่อมต่อเข้าเกม ทั้งการต่อสู้กับกองทัพโกเลม งานเลี้ยง การเดินทาง และอื่นๆ ทำให้พวกเธอไม่ได้สนใจเวลาเลย “นี่มันดึกขนาดนี้แล้วเหรอ?” เด็กสาวทั้งสองเพิ่งรู้สึกตัวและเตรียมจะล็อกเอาต์ แต่ก่อนที่จะจากไป “เงินที่ได้ในวันนี้ หนูจะให้พี่เก็บไว้นะคะ” “หนูด้วยค่ะ” ปีนี้เซฮีและเยริมอายุเพียง 18 ปี สำหรับพวกเธอแล้ว เงิน 500,000 ทองถือเป็นเงินมหาศาล แล้วถ้าเทียบเป็นเงินวอน 500 ล้านวอนล่ะ? มันเป็นจำนวนที่พวกเธอจัดการไม่ไหวและทำให้พวกเธอรู้สึกกลัว เกริดเข้าใจความรู้สึกของพวกเธอดี จึงยอมรับเงิน 442,900 ทองที่เซฮีได้รับจากเควสต์ ‘ต่อสู้กับโกเลม’ มา แต่เขาปฏิเสธเงินของเยริม “พี่จะดูแลเงินของเซฮีไว้ให้ แล้วจะคืนให้ตอนที่น้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เยริม นี่มันเงินของเธอนะ ถ้าเธอต้องการ พี่จะแลกเป็นเงินสดแล้วเอาไปให้พ่อแม่เธอให้” เยริมแลบลิ้นปลิ้นตา “พี่คะ ทำไมทำตัวห่างเหินแบบนี้ล่ะ รับเงินของหนูไปเถอะ แล้ววันหลังก็ช่วยสร้างไอเทมให้หนูด้วยเงินจำนวนนี้แทนแล้วกัน หนูได้ยินมาจากสมาชิกกิลด์ว่าไอเทมที่พี่สร้างน่ะราคาแพงหูฉี่เลย” เลาเอลช่วยสำทับเกริดที่กำลังลังเล “รับไว้เถอะครับ ช่วยบริหารจัดการเงินทุนของรูบี้กับนักเรียนสาวสุดเอ็กซ์ไปก่อนจนกว่าพวกเธอจะเลเวลอัป แล้วค่อยสร้างไอเทมให้พวกเธอ มันส่งผลดีต่อกิลด์ด้วย” ในที่สุดเกริดก็พยักหน้าตกลง เซฮีและเยริมเมื่อเห็นดังนั้นก็ล็อกเอาต์ไป บรรยากาศจึงกลับมาสงบอีกครั้ง “ไอรีน พี่คงต้องไปธุระสักพักนะ” ไอรีนดูเศร้าลงทันที “...ท่านจะเดินทางไปเรย์ดันเลยหรือคะ?” น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาคู่สวยของเธอ เธอไม่อยากแยกจากเขาเลย เกริดรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นไอรีนที่ดูเหมือนลูกหมาเปียกฝน แต่เขาก็เลี่ยงไม่ได้ “สักวันหนึ่ง พวกเราจะได้ออกเดินทางไปด้วยกันนะ” “...” ไอรีนอยากจะรั้งไม่ให้เขาไป หรือไม่เธอก็อยากจะตามเขาไปใจจะขาด แต่เธอมีหน้าที่ในฐานะทายาทของมาร์ควิส และเกริดเองก็อยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเพราะเพิ่งได้เป็นดุ๊ก ในอนาคตอะไรๆ อาจจะเปลี่ยนไป “ก่อนที่ท่านจะจากไป โปรดให้ข้าได้สัมผัสถึงความรักของท่านเป็นครั้งสุดท้ายเถิด” ไอรีนกอดเกริดไว้แน่น เธอไม่สนใจสายตาของเหล่าทหาร อัศวิน หรือสมาชิกกิลด์ขณะที่จูบเกริดและประกาศออกมา “วันนี้ข้าอยากจะมีลูกกับท่านค่ะ” “...” พูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้ในที่สาธารณะเลยเหรอ? เกริดที่ขัดเขินถึงกับหน้าแดงซ่าน ขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันหลบตาแสร้งทำเป็นไอหรือผิวปากไปทางอื่น แต่แววตาของไอรีนกลับไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย เธอจริงจังมาก เกริดตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดแห่งหัวใจและความงามของเธอ “เข้าใจแล้ว พี่จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อวันนี้” หลังจากนั้น ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังห้องนอนและใช้เวลาอันล้ำค่าที่เร่าร้อนร่วมกัน นิ้วมืออันใหญ่และหนาของเกริดเคลื่อนผ่านผิวพรรณอันเนียนนุ่มดุจไหมของไอรีน... (ขอละรายละเอียดส่วนที่เหลือไว้ในฐานที่เข้าใจ) “อ๊า... ท่านสามี...” เกริดถลำลึกลงไปยิ่งกว่าที่เคย... (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) *** “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวไปจัดการธุระก่อนนะ” ในขณะที่เกริดและไอรีนกำลังยุ่งอยู่ เลาเอลก็มุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดิน ที่นั่นคือที่คุมขังกลุ่มของเช (Shay) เลาเอลยื่นข้อเสนอให้กับคนที่ถูกขังลืมมาสามวันแล้ว “ส่งไอเทมที่แพงที่สุดที่พวกแกมีมาให้ฉัน แล้วฉันจะรับประกันอิสรภาพและความปลอดภัยให้” เชพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างดูแคลน “อีกสามชั่วโมงพวกเราก็จะถูกปล่อยตัวแล้ว ทำไมฉันต้องให้แกด้วย?” กรณีของฮูรอยในอดีตนั้นเป็นกรณีพิเศษ ปกติแล้วไม่ว่าความผิดจะร้ายแรงแค่ไหน ผู้เล่นก็ไม่สามารถถูกขังคุกได้เกินสามวัน กลุ่มของเชรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร พวกเขาจึงหัวเราะเยาะข้อเสนอของเลาเอล เลาเอลมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา “ฉันจะพูดให้แกเข้าใจง่ายๆ ก็แล้วกัน ถ้าแกไม่ส่งไอเทมมาให้ฉัน ฉันจะฆ่าแกซะ ถ้าพวกแกยังมีตาและหูอยู่บ้าง ก็น่าจะรู้นะว่าฉันมีอำนาจทำแบบนั้นได้จริงๆ” “ว่าไงนะ...?” ผู้เล่นสาย PK อย่างกลุ่มของเชมีโอกาสสูงมากที่ไอเทมจะตกเมื่อตาย เลาเอลมองสีหน้าหวาดกลัวของพวกเขาแล้วดึงรายการกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันคือรายการที่ไอรีนมอบให้เขา “นี่คือรายการไอเทมที่พวกแกครอบครองอยู่ในตอนนี้ จงส่งไอเทมที่แพงและล้ำค่าที่สุดมาให้ฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกแก” “นี่มัน...!” กลุ่มของเชแทบไม่อยากเชื่อ ชายหนุ่มที่ชื่อเลาเอลคนนี้ ร้ายกาจพอๆ กับพวกเขามหาโจรที่เคยข่มขู่คนมานับไม่ถ้วนเลยงั้นเหรอ? กลุ่มของเชสาบานกับตัวเองอีกครั้งว่าจะไม่ไปตอแยกับเกริดอีกเป็นอันขาด ในอีกด้านหนึ่ง เกริดใช้เวลาอันมีค่ากับไอรีนเสร็จสิ้นก่อนจะเรียกตัวยูเฟมีน่ามาพบ “เธอจำแรบบิท (Rabbit) ได้ไหม?”