บทที่ 218 "เลาเอล ปิอาโร่และแบลนด์จะช่วยงานในทุ่งนาระหว่างที่ฉันอยู่ในโรงตีเหล็ก ฝากขอบคุณพวกเขาสำหรับความช่วยเหลือด้วยนะ" "เดี๋ยวครับ พวกเขาเป็นใครกัน?" เลาเอลต้องการให้เกริดแนะนำชายทั้งสองคน แต่แทนที่จะแนะนำ เกริดกลับหันไปบอกให้ทั้งสองคนเริ่มทำงานเสียอย่างนั้น เลาเอลรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี "งั้นฉันไปล่ะ" "เกริด!" เลาเอลเรียกอีกครั้ง แต่เกริดไม่ได้หันกลับมามองและเดินจากไป เพราะเขารู้สึกว่ามันคงไม่สนุกเท่าไหร่หากจะเปิดเผยตัวตนของปิอาโร่ในทันที 'เขาจะได้สัมผัสมันด้วยตัวเอง ทั้งความตกตะลึง ความเลื่อมใส และความเคารพยำเกรง เพราะในซาทิสฟายมี NPC ระดับเนมเมด (Name-grade) อยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น' เกริดจินตนาการถึงปฏิกิริยาของเลาเอลและเหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์หลังจากที่ได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของปิอาโร่คือมหาดาบ ปิอาโร่จะช่วยสอนสั่งเหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ และพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าเดิม *** 'ช่างไร้ความรู้สึกจริงๆ' เลาเอลเผชิญหน้ากับปิอาโร่และแบลนด์หลังจากเกริดจากไป เขาเริ่มบทสนทนาอย่างเก้ๆ กังๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสังเกตพิจารณาทั้งสองคน เขามองไปที่ปิอาโร่ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างแบลนด์ ปิอาโร่สวมชุดสกปรกซอมซ่อจนไม่สามารถใช้เป็นแม้แต่ผ้าขี้ริ้วได้ แถมยังมีกลิ่นเหม็นโชยออกมาจากตัวเขาอีกต่างหาก 'เขาถูกเรียกว่าแบลนด์ งั้นก็คงเป็นลูกชายของเอิร์ลอัสชูร่าสินะ...' เลาเอลเข้าใจตัวตนของแบลนด์ได้ไม่ยาก แต่ปัญหาคือปิอาโร่ 'คนคนนี้เป็นใครกัน? ร่างกายดูแข็งแรงดีอยู่หรอก แต่สภาพแย่เกินทน' เกริดเคยพูดถึงว่ามีใครบางคนร่วมเดินทางมาด้วยตอนที่เขาจับลูกชายของเอิร์ลอัสชูร่ามาเป็นตัวประกัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้บอกว่าคนคนนั้นคือใคร 'น่าผิดหวังแฮะ' เลาเอลหวังว่าเกริดจะพายอดฝีมือที่มีพรสวรรค์ล้นเหลือมาช่วยงาน แต่เขากลับพาแค่ทาสคนหนึ่งมาอย่างนั้นเหรอ? 'เขายอมเสียเวลาไปเก้าวันเพื่อพาคนแบบนี้มาที่นี่เนี่ยนะ...' เลาเอลรู้สึกผิดหวังอย่างลึกซึ้ง เขาอยากจะให้เกริดตระหนักถึงตำแหน่งของตัวเองบ้าง จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา เลาเอลไม่ได้แสดงความรู้สึกภายในออกมาขณะที่กล่าวทักทายคนทั้งสอง "ผมชื่อเลาเอล เป็นเสนาธิการของเกริด ผมมีความเชี่ยวชาญในการบริหารจัดการผู้คน พอจะบอกชื่อเสียงเรียงนามของพวกคุณได้ไหม?" เลาเอลมีบทบาทสำคัญในการบุกรุกของโกเลมและเลเวลเพิ่มขึ้นในระหว่างการเดินทางมายังทิศตะวันตก ตอนนี้เขาเลเวล 287 แล้ว เขาเป็นอันดับหนึ่งในแรงกิ้งนักสู้พลังวัตร (Qigong Master) แต่เขากลับแนะนำตัวเองเพียงว่า 'เชี่ยวชาญในการบริหารจัดการผู้คน' "ข้าคือแบลนด์ เดอ อีอัน บุตรชายคนเล็กของเอิร์ลอัสชูร่า พอจะรู้เรื่องเวทมนตร์อยู่บ้างและมีทักษะดาบติดตัวนิดหน่อย" เขามีความสามารถทางเวทมนตร์ที่ด้อยกว่าบิดามาก นอกจากนี้ทักษะดาบของเขายังอยู่ในระดับเด็กหัดเดินหากเทียบกับเกริดและปิอาโร่ ดังนั้นแบลนด์จึงแนะนำตัวเองเหมือนเป็นมือใหม่ทั้งที่มีเลเวลสูง ทางด้านปิอาโร่ยิ่งหนักกว่า "ข้าชื่อปิอาโร่ ไม่มีอะไรให้น่าแนะนำนอกจากชื่อ ข้าพอรู้วิธีใช้ดาบอยู่บ้าง แต่ก็ยังขาดตกบกพร่องนัก" เขายังไม่บรรลุถึงระดับ 'ดาบศักดิ์สิทธิ์' ดังนั้นปิอาโร่จึงแนะนำตัวเองว่าเป็นเพียงนักดาบทั่วๆ ไป 'มีเหตุผลที่เกริดส่งพวกเขาไปทำงานในทุ่งนาสินะ เพราะพวกเขาไม่มีประโยชน์ในด้านอื่นเลย' เลาเอลไม่ได้คาดหวังในพลังต่อสู้ของปิอาโร่และแบลนด์เลยแม้แต่น้อย 'เอาเถอะ มีขอทานมาช่วยงานยังดีกว่ามีคนมานั่งกินนอนกินฟรีๆ' แม้จะไม่ค่อยประทับใจนัก แต่เลาเอลก็พยักหน้าและส่งจอบเสียมให้กับชายทั้งสองคน "ใช้สิ่งนี้กำจัดสิ่งแปลกปลอมในดินอย่างพวกก้อนหินออกไป จากนั้นก็เตรียมหน้าดินสำหรับการหว่านเมล็ด" เลาเอลมั่นใจว่าพวกเขาคงทำงานได้ไม่ดีนัก แบลนด์เป็นขุนนางย่อมไม่ต้องการทำงานหนักในทุ่งนา ส่วนทาสอย่างปิอาโร่ก็คงแค่หวังจะได้กินข้าวสักมื้อ "อืม นี่คืออุปกรณ์ทำฟาร์มที่ชาวบ้านใช้กันสินะ" "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้ถือเครื่องมือแบบนี้" "นี่ถือเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง" "ข้าจะจำเอาไว้" ปิอาโร่และแบลนด์คุยกันเอง แต่เลาเอลไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขาเลย เลาเอลชี้ไปยังที่ดินอันกว้างใหญ่ในขณะที่พวกเขากำลังสำรวจจอบเสียมในมืออย่างประหลาดใจ "จัดการที่ดินตรงนี้ให้เสร็จภายในวันนี้ ถ้าไม่รู้วิธีทำก็ลองถามคนแถวนี้ดู ถ้าทำไม่ไหวก็พักได้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะบังคับให้พวกคุณโหมงานหนัก" ประชากรส่วนใหญ่จาก 20,551 คนในเรย์ดันต่างกำลังยุ่งอยู่กับการหักร้างถางพงในดินแดนรกร้าง เรียกได้ว่าทุกคนที่มีพละกำลังไม่ว่าเพศหรือวัยใดต่างก็กำลังทำงานกันอยู่ แต่ประสิทธิภาพนั้นต่ำเกินไปเนื่องจากขาดแคลนอุปกรณ์ทำฟาร์ม เมื่อรวมอุปกรณ์ที่ชาวบ้านมีอยู่กับที่คานกำลังผลิตออกมาในตอนนี้ มีเครื่องมือเพียงแค่ประมาณ 3,000 ชิ้นเท่านั้น นั่นหมายความว่าในบรรดาคนนับหมื่นที่ทำงานอยู่ มีเพียง 3,000 คนที่มีประสิทธิภาพในการทำงาน ส่วนคนที่เหลือทำได้เพียงแค่ใช้มือหยิบก้อนหินออกทีละก้อน ในสถานการณ์เช่นนี้ เลาเอลไม่แน่ใจนักว่าเขาควรจะมอบเครื่องมือให้แบลนด์และปิอาโร่หรือไม่ เขาจึงจงใจมอบโควตางานที่ดูเป็นไปไม่ได้ให้กับทั้งสองคน เขาต้องการให้พวกเขายอมแพ้โดยเร็วเพื่อไม่ให้อุปกรณ์ทำฟาร์มอันมีค่าต้องเสียเปล่า 'ฉันให้งานพวกเขามากกว่าคนอื่นถึง 10 เท่า เดี๋ยวพวกเขาก็คงยอมแพ้ไปเอง' เลาเอลผละจากคนทั้งสองและเริ่มทำงานของตน "กรงเล็บมังกร (Dragon Claws)" ทันทีที่เลาเอลใช้สกิล เสาแหลมคมห้าต้นก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินก่อนจะหายไป จากนั้นผืนดินประมาณ 50 เปยองก็ถูกพลิกขึ้นมาพร้อมกัน (1 เปยอง = ประมาณ 3.3 ตารางเมตร) เลาเอลใช้จอบครูดเอาสิ่งแปลกปลอมที่โผล่ขึ้นมาทิ้งไป ก่อนจะเกลี่ยหน้าดินให้เรียบอีกครั้ง "แค่นี้ก็น่าจะพอ" เลาเอลรู้สึกพอใจ การถางที่ดิน 50 เปยองได้ในชั่วพริบตา เขาขยับไปยังจุดอื่นทันทีและทำแบบเดิมซ้ำอีก เขาทำงานคนเดียวได้เทียบเท่ากับคนนับร้อย แบลนด์เฝ้ามองเขาเงียบๆ ก่อนจะอุทานออกมา "สามารถประยุกต์ใช้เวทมนตร์เพื่อถางดินให้เร็วขึ้นได้สินะ ข้าควรลองดูบ้าง" แบลนด์กำลังจะร่ายเวทมนตร์ แต่ปิอาโร่กลับห้ามเขาไว้ "จะใช้เวทมนตร์กับเรื่องที่ไม่จำเป็นไปทำไม? เจ้าอยากจะพลาดโอกาสทองในการฝึกฝนร่างกายอย่างนั้นรึ?" แบลนด์ตระหนักถึงความผิดพลาดของตนและกล่าวว่า "ข้าช่างมองการณ์ใกล้เกินไปนัก" "มองไปตรงนั้นสิ" ปิอาโร่ชี้ไปยังกลุ่มคนที่ทำงานหนักจนเหงื่อท่วมกาย "เราต้องเรียนรู้จากพวกเขา ท่วงท่าการเคลื่อนไหวใหม่ๆ จะถูกขัดเกลา และสิ่งนี้จะกลายเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงวิชาดาบของเจ้า" "ขอรับ" ปิอาโร่และแบลนด์เริ่มสังเกตดูชาวบ้านทั่วไป พวกเขาทำความเข้าใจวิธีการถางหน้าดินอย่างถ่องแท้ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง "เป็นอย่างไรบ้าง? นี่คือการฝึกฝนใช่หรือไม่?" "จริงอย่างที่ท่านว่า มันสร้างภาระอันหนักอึ้งให้กับช่วงเอว ไหล่ และหัวเข่า นี่เป็นครั้งแรกที่ร่างกายของข้าถูกใช้งานหนักถึงเพียงนี้" นี่ไม่ใช่แค่การออกกำลังกายแต่มันคือกีฬาแรงงาน มันเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับปิอาโร่และแบลนด์ที่เป็นขุนนาง พวกเขาขยับจอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ความเร็วที่ใช้ก็น่าเหลือเชื่อ ทั้งคู่มีทักษะทางกายภาพที่ดีเยี่ยมและเรียนรู้เคล็ดลับจากชาวบ้านทั่วไปได้อย่างรวดเร็ว จนสามารถทำงานตามโควตาสุดโหดของเลาเอลได้สำเร็จในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเท่านั้น "เลาเอล" 'ในที่สุดพวกเขาก็มาจนได้' เลาเอลทำงานอย่างหนักโดยใช้ทั้งสกิลและจอบควบคู่กันไป เขาจึงรู้สึกพอใจเมื่อได้ยินเสียงของปิอาโร่ "เหนื่อยไหมล่ะ? พวกคุณคงลำบากมามากแล้ว ถ้างั้นก็ไปพักเถอะ อ้อ รบกวนคืนจอบด้วยนะ" ปิอาโร่กล่าวกับเลาเอลที่ยังไม่ยอมหันกลับมามอง "ทำไมต้องพักด้วยล่ะ? ข้ามาที่นี่เพื่อรายงานว่าพวกเราทำงานเสร็จแล้ว ยังมีอะไรให้พวกเราทำอีกไหม?" "...หือ?" เลาเอลสงสัยในหูของตัวเองและหันไปหาปิอาโร่ ตอนนี้ปิอาโร่เต็มไปด้วยดินโคลนมอมแมมไปทั้งตัว มันเป็นหลักฐานว่าเขาทำงานอย่างหนักจริงๆ แต่ถางที่ดินขนาด 500 เปยองเสร็จภายในเวลาแค่สองชั่วโมงเนี่ยนะ? เลาเอลไม่อยากจะเชื่อสายตาขณะถามออกไป "ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอไปตรวจสอบด้วยตัวเองหน่อยได้ไหม?" "ได้สิ" ปิอาโร่ไม่ได้รู้สึกขุ่นเคือง มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำสิ่งนี้ "เฮือก" เลาเอลที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอกลับส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ที่ดินขนาด 500 เปยองที่เขามอบหมายให้ทั้งปิอาโร่และแบลนด์ถูกจัดการจนเกลี้ยงจริงๆ 'พวกเขาใช้เวทมนตร์แบบไหนกันแน่?' เลาเอลอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง และปิอาโร่ก็เอ่ยกระตุ้น "ถ้าอย่างนั้น โปรดมอบหมายงานต่อไปให้เราด้วย" "อา... ครับ..." ยังมีพื้นที่รกร้างอีกมากที่ต้องถาง เลาเอลมอบหมายที่ดินอีก 500 เปยองให้กับปิอาโร่และแบลนด์ จากนั้นเขาก็เฝ้าสังเกตดูทั้งคู่ *ซุบซิบ ซุบซิบ* สมาชิกโอเวอร์เกียร์คนอื่นๆ รีบมาสมทบแถวๆ เลาเอลอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างสนใจในความวุ่นวายนี้ พวกเขากอดอกและจับจ้องไปที่แบลนด์และปิอาโร่ คนที่เริ่มงานก่อนคือแบลนด์ "โอ้โฮ" "เขาเก่งไม่เบาเลยไม่ใช่เหรอ?" สมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างส่งเสียงชื่นชม แบลนด์ถางทุ่งนาได้เร็วกว่าคนทั่วไปถึง 10 เท่า ซึ่งเป็นความเร็วที่เทียบเท่ากับตอนที่สมาชิกโอเวอร์เกียร์ใช้สกิลเลยทีเดียว พวกเขาสามารถคาดเดาได้ว่าพละกำลังและความอึดของแบลนด์นั้นอยู่ในระดับที่สูสีกับพวกเขา แล้วอีกคนล่ะ? สมาชิกโอเวอร์เกียร์พุ่งเป้าไปที่ปิอาโร่ที่เพิ่งจะเริ่มงานหลังจากวอร์มอัพร่างกายจนพอใจ แล้วพวกเขาก็ต้องตกตะลึง "อะ-อะไรกัน?" "ชาวนาอาชีพชัดๆ...!" ความเร็วที่ปิอาโร่ถางทุ่งนานั้นเร็วกว่าแบลนด์ถึง 10 เท่า มันไม่ใช่แค่เรื่องของพละกำลังที่ล้นเหลือเท่านั้น แต่เขามีความเข้าใจที่สมบูรณ์แบบในการใช้จอบพลิกหน้าดินอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ท่วงท่าอันวิจิตรบรรจงทำให้จอบเคลื่อนผ่านดินไปราวกับแหวกว่ายในสายน้ำ มันเป็นทักษะขั้นเทพที่ทำให้สิ่งแปลกปลอมในดินทั้งหมดถูกกวาดมากองรวมกันไว้ที่มุมหนึ่ง "ฮะ...! เกริดพาตัวคนที่สุดยอดมาที่นี่!" "ใช่ เขาพายอดนักทำฟาร์มมา ด้วยทักษะขนาดนั้น เขาดูเหมือนชาวนาในตำนานเลยล่ะ อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกหลอกตาเราได้..." "แต่เกริดรู้ได้ยังไงว่าพวกเราต้องการชาวนามาช่วยงานที่เรย์ดัน?" "ฮูรอยคนนี้ประทับใจในวิสัยทัศน์ของนายท่านจริงๆ!" ในตอนนั้นเอง "หืม?" ประสาทสัมผัสอันเหนือชั้นของปิอาโร่ตรวจพบกระแสน้ำที่ไหลอยู่ใต้ดินลึก เขาถามเลาเอลว่า "ที่นี่ไม่มีแหล่งน้ำเชื่อมต่อถึงเลยงั้นรึ?" "ใช่ครับ เราวางแผนจะขุดคลองเชื่อมต่อเพิ่มในอนาคต" "ข้าจะจัดการเอง" "...?" ไม่ว่าเลาเอลจะฉลาดเพียงใด เขาก็ไม่สามารถเข้าใจคำพูดของปิอาโร่ได้ในทันที เลาเอลและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างรู้สึกงุนงงขณะที่ปิอาโร่กดจอบของเขาจมลึกลงไปในดิน ทันใดนั้น แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนพร้อมกับคลื่นพลังงานที่ไร้รูปร่างถูกปล่อยออกมา "แผ่นดินไหวเหรอเนี่ย...!" เลาเอลและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างคิดว่าอาจจะมีหนอนยักษ์โผล่ขึ้นมา ในขณะที่ชาวบ้านพากันแตกตื่น ทันใดนั้นเอง *ตูมมมมมมมม!* เสียงดังกัมปนาทสะท้อนออกมาจากจุดที่ปิอาโร่ยืนอยู่ ก่อนที่เสาน้ำจะระเบิดพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับจะทิ่มแทงก้อนเมฆ "ว้าวววววว!" ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความดีใจกับภาพที่เหลือเชื่อตรงหน้า ในขณะที่เลาเอลและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ตกอยู่ในอาการช็อก เสียงน้ำไหลซ่าดังก้องในขณะที่ปิอาโร่ปาดคราบน้ำและดินออกจากใบหน้าก่อนจะกล่าวว่า "ที่นี่เป็นชัยภูมิที่ดีจริงๆ" "..." ปิอาโร่นั้นทั้งฉลาดและเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ ดังนั้นเขาจึงทำได้ดีที่สุดไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม และนี่คือช่วงเวลาที่มหาดาบผู้ยิ่งใหญ่ถูกจดจำในฐานะชาวนาในตำนานและนักฮวงจุ้ยในตำนาน ในวันนั้น บรรยากาศในเรย์ดันเต็มไปด้วยการเฉลิมฉลอง แหล่งน้ำอันมีค่าถูกค้นพบในดินแดนที่เคยเป็นพื้นที่รกร้างแห้งแล้ง ชาวบ้านต่างพากันหัวเราะ ร้องไห้ และซาบซึ้งใจ ในเวลาเดียวกัน *เคร้ง! เคร้ง!* "น่าเศร้าจริงๆ ไม่ทันจะได้พักก็ต้องมาทำงานต่อทันทีหลังจากที่ตรากตรำล่ามอนสเตอร์มาทั้งสัปดาห์..." เกริด ดยุกแห่งอาณาจักรเอเทอร์นัลและเจ้าเมืองแห่งเรย์ดัน กำลังเหวี่ยงค้อนอย่างหนักหน่วงอยู่หน้าเตาหลอมที่พ่นไฟร้อนแรง ตำแหน่งของเขาสูงที่สุด แต่เขาก็เป็นคนที่ยุ่งที่สุดเช่นกัน ซึ่งเรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ (ของเขา)