บทที่ 223 หลังจากช่วยพ่อแม่ปอกกระเทียมและทานข้าวเสร็จ ยองอูก็ล็อกอินเข้าแฟนคาเฟ่ของตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ “ในที่สุด...!” เมื่อวานนี้ แฟนคาเฟ่มีสมาชิกอยู่ 1,998,411 คนพอดี แต่ตอนนี้ตัวเลขนั้นพุ่งทะลุสองล้านคนไปแล้ว เป็นผลมาจากเหตุการณ์โกเลมบุกเมืองและการที่เขาได้กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ได้รับบรรดาศักดิ์ ‘ดุ๊ก’ ชื่อเสียงของเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ‘มีความสุขชะมัด’ ความจริงที่ว่ามีคนถึงสองล้านคนที่ให้ความสนใจและชื่นชอบในตัวเขา ทำให้หัวใจของยองอูรู้สึกตื้นตัน เขาถูกเมินเฉยและดูถูกมาเป็นเวลานาน ดังนั้นความรักจากผู้อื่นจึงเป็นเรื่องใหม่สำหรับเขา และมันทำให้เขารู้สึกมีความสุขในทุก ๆ วัน ‘ไม่รู้ว่าช่วงนี้แฟนคาเฟ่ของโนเอะเป็นยังไงบ้างนะ’ ยองอูแวะเข้าไปที่แฟนคาเฟ่ของโนเอะหลังจากไม่ได้เข้านานแล้วก็หัวเราะออกมา “สู้ความนิยมของมันไม่ได้เลยแฮะ” แฟนคาเฟ่ของโนเอะมีสมาชิกถึง 2.75 ล้านคนแล้ว อัตราการเติบโตนั้นรวดเร็วกว่าแฟนคาเฟ่ของยองอูมาก และช่องว่างระหว่างสองคาเฟ่ก็กว้างขึ้นทุกวัน หากเป็นในอดีต ยองอูคงจะสั่นเทิ้มด้วยความริษยา แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาสลัดปมด้อยที่ฝังรากลึกในใจออกไปจนหมด และไม่รู้สึกอิจฉาใครง่าย ๆ อีกต่อไป ‘ความนิยมที่เพิ่มขึ้นของโนเอะจะช่วยให้คนรู้จักฉันมากขึ้นด้วย เพราะฉันคือเจ้านายของมัน’ ยองอูเฝ้าสังเกตเลาเอลมาหลายเดือน ทำให้ทักษะการคิดวิเคราะห์ของเขาพัฒนาขึ้น เขาคิดในแง่บวกและเลิกเขียนคอมเมนต์แย่ ๆ ในแฟนคาเฟ่ของโนเอะ --- "เกริดไม่รู้จักโนเอะดีพอ?" นั่นคือหัวข้อกระทู้ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในวันนี้ มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน? โนเอะคือสัตว์เลี้ยงของเขา ไม่มีอะไรที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับโนเอะ เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเบื้องหลังรูปลักษณ์อันน่ารักนั้น โนเอะมีนิสัยซื่อบื้อและหัวอ่อนแค่ไหน ยองอูสงสัยว่ากระทู้ที่เต็มไปด้วยการคาดเดานี้กลายเป็นกระทู้ยอดนิยมได้อย่างไร หัวข้อ: เกริดไม่รู้จักโนเอะดีพอ? เนื้อหา: เป็นเวลานานแล้วที่โนเอะปรากฏตัวในไรน์ฮาร์ท ทำให้พวกเราได้ส่งเสียงเชียร์กัน ดวงตาของโนเอะที่เปล่งประกายราวกับอัญมณีและความงามที่สะกดทุกสายตา แต่เขาก็ ‘ยังคง’ แข็งแกร่ง โนเอะสามารถทำให้อาวุธโบราณที่วิวัฒนาการอย่างกะทันหันอ่อนแอลงได้ด้วยการเขมือบมันเข้าไป ทำให้เกริดและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ได้รับชัยชนะเหนือพยุหะโกเลม แต่ตอนนี้ฉันมีคำถาม โดยปกติแล้ว สัตว์เลี้ยงจะไม่เปลี่ยนรูปร่างและมีตัวตนที่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้นหรอกหรือ? แต่รูปร่างของโนเอะไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่การแข่งระดับโลก (National Competition) พูดง่าย ๆ ก็คือ เลเวลของโนเอะไม่ได้ต่างจากตอนนั้นมากนัก และเกริดก็ไม่ได้เลี้ยงดูเขาอย่างเหมาะสม ลองคิดในมุมของเกริดดู ในฐานะคลาสตำนานคนแรก เขามีตารางงานที่ยุ่งมาก ถ้าคุณเปิดทีวีดูตอนนี้ จะเห็นโฆษณาของเขาฉายต่อเนื่องกัน ในฐานะซูเปอร์สตาร์ เขามีเวลาเล่นซาทิสฟายน้อยมาก เกริดคิดว่าสิ่งที่เขาอ่านนั้นมันไร้สาระสิ้นดี “เหลวไหล” โฆษณาที่กำลังฉายอยู่ตอนนี้ล้วนถ่ายทำไว้ตั้งแต่หลังจบการแข่งระดับโลก ปัจจุบันเกริดหยุดกิจกรรมทางโทรทัศน์ทั้งหมดแล้ว เขาอยู่ในซาทิสฟายตลอดเวลายกเว้นเวลากินและเวลานอน และกำลังทุ่มเทอย่างหนักในการบริหารจัดการเมืองเรย์ดัน อย่างไรก็ตาม เจ้าของกระทู้ไม่รู้เรื่องนี้และเอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระ ยองอูรู้สึกหงุดหงิดขณะอ่านเนื้อหาที่เหลือ การที่เกริดมีเวลาเล่นซาทิสฟายน้อยลง หมายถึงเวลาในการเลี้ยงโนเอะก็น้อยลงตามไปด้วย ดังนั้นเลเวลของโนเอะจึงไม่เปลี่ยนแปลงเลยตั้งแต่จบการแข่งขัน นั่นทำให้ฉันสรุปได้ว่าเกริดมีความเข้าใจเกี่ยวกับ ‘สัตว์เลี้ยงระดับสูงสุด’ ต่ำมาก สัตว์เลี้ยงทั่วไปจะสูญเสียความซื่อสัตย์ต่อเจ้าของและกลับคืนสู่สภาพป่าหากต้องอยู่ห่างจากเจ้าของเป็นเวลานาน เจ้าของสัตว์เลี้ยงเหล่านี้มักจะเก็บพวกมันไว้ในช่องเก็บของ (Inventory) เมื่อไม่สามารถอยู่กับสัตว์เลี้ยงได้นาน ๆ (เช่น ตอนล็อกเอาต์) แต่ถ้าเป็นเดรก (Drake) ล่ะ? ในฐานะ ‘สัตว์เลี้ยงระดับสูง’ ความซื่อสัตย์ของมันจะไม่สูญเสียไปง่าย ๆ แม้ว่าจะต้องแยกจากเจ้าของเป็นเวลานาน นี่คือสาเหตุที่เจ้าของเดรกสามารถปล่อยให้พวกมันไปหากินได้อย่างอิสระ เจ้าของเดรกมักจะปล่อยให้มันออกล่าเพียงลำพังเพื่อเพิ่มเลเวล และไม่เก็บพวกมันไว้ในช่องเก็บของแม้ในตอนที่ล็อกเอาต์ งั้นเรามาชี้ประเด็นกัน โนเอะนั้นดีกว่าเดรก หลักฐานก็คือเขาสามารถสยบเดรกนับสิบตัวได้ด้วยตัวคนเดียว และเรียกตัวเองว่าสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในขุมนรก พูดอีกอย่างก็คือ โนเอะควรจะได้รับอิสระมากกว่าเดรกเสียอีก ถ้าเกริดให้โอกาสโนเอะได้มีอิสระ ฉันมั่นใจว่าการเติบโตของเขาจะมหาศาลมาก อย่างไรก็ตาม เกริดขาดความเข้าใจในเรื่องสัตว์เลี้ยงและไม่ยอมให้อิสระแก่โนเอะ โดยน่าจะเก็บโนเอะไว้แต่ในช่องเก็บของ การเติบโตของโนเอะจึงหยุดชะงัก นี่คือข้อพิสูจน์ถึงความไม่รู้ของเกริด และเป็นการดูถูกสัตว์เลี้ยงระดับสูงสุดอย่างยิ่ง “อ๊ะ...!” ยองอูตระหนักได้ทันทีที่อ่านจบ ‘เราขาดความเข้าใจเรื่องสัตว์เลี้ยงจริง ๆ ด้วย’ ในกรณีของสัตว์เลี้ยงทั่วไป สัตว์เลี้ยงจะล่ามอนสเตอร์ร่วมกับเจ้านายและแบ่งค่าประสบการณ์กัน นี่คือสาเหตุที่ยองอูไม่ได้เพิ่มเลเวลให้โนเอะ เพราะโนเอะนั้นทรงพลังมากอยู่แล้วแม้เลเวลไม่สูง และยองอูก็ไม่อยากเสียค่าประสบการณ์ส่วนหนึ่งไปให้โนเอะ ‘แต่สัตว์เลี้ยงระดับสูงสุดสามารถล่าได้อย่างอิสระและเติบโตได้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ?’ พวกมันจะไม่ทรยศเจ้าของง่าย ๆ ด้วย ‘ในอนาคต เราควรให้โนเอะได้มีอิสระเพื่อที่มันจะได้เติบโตขึ้น’ โนเอะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เหตุการณ์โกเลมบุก นอกเหนือจากตอนนั้น มันก็มักจะถูกเก็บอยู่ในช่องเก็บของเสมอ “...มันคงจะอึดอัดมากสินะ” ยองอูเริ่มเข้าใจความทุกข์ใจของโนเอะ เขารู้สึกผิดต่อมัน จากนั้นเขาก็ขอบคุณเจ้าของกระทู้ที่มอบความรู้ใหม่ให้ “แต่มันก็พูดเกินไปหน่อยแฮะ” ในขณะเดียวกัน ยองอูก็รู้สึกโกรธ ในสังคมที่มีสมาชิกถึง 2.75 ล้านคน การเรียกคนอื่นว่าคนไม่รู้เรื่องเพียงเพราะการอนุมานลอย ๆ นั้นมันเกินไปหน่อย ‘เราคือตัวแทนของสมาชิกโอเวอร์เกียร์นะ’ เขาไม่สามารถเพิกเฉยได้ เพราะมันเท่ากับการดูถูกชื่อเสียงของโอเวอร์เกียร์ ยองอูจึงดำเนินการทันที คอมเมนต์ของ **ก็อดเกริดไม่ได้หัวล้าน**: ครับ เชิญผู้เชี่ยวชาญสัตว์เลี้ยงคนต่อไปเลยครับ ^โอ^ ผมน่ะเป็นผู้เชี่ยวชาญทุกคลาสนั่นแหละ ~ เจ้าของกระทู้ที่ยองอูเพิ่งอ่านไปนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์เลี้ยงจริง ๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า ‘นักรบคีย์บอร์ด’ เขาก็กลายเป็น ‘คนที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง’ และ ‘ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ’ ไปในทันที หลังจากนั้น “เนี้ยง! สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในขุมนรกปรากฏตัวแล้ว!” โนเอะยังคงอยู่ที่เลเวล 35 แม้จะทำลายอาวุธโบราณไปแล้วก็ตาม “ได้เวลากินหรือยัง? เนี้ยง?” ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมองมาที่เกริด ซึ่งเขาก็สั่งการออกไป “ตั้งแต่นี้ไป แกสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในบริเวณใกล้เคียงกับเรย์ดัน แกจะกินมอนสเตอร์มากแค่ไหนก็ได้ตามใจชอบ แต่อย่าทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อมนุษย์เด็ดขาด นอกจากนี้ ถ้าเห็นอะไรน่าสงสัยให้มารายงานฉัน... และสุดท้าย บินมาหาฉันทันทีที่ฉันเรียก ไม่ว่าแกจะทำอะไรอยู่ก็ตาม อย่าลืมว่าฉันคือเจ้านายเพียงคนเดียวของแก” “เนี้ยวง...” ดวงตาของโนเอะเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา ปากรูปตัว ‘ㅅ’ ของมันอ้าออกด้วยความตื่นเต้นขณะถาม “มาสเตอร์ให้โนเอะมีอิสระจริง ๆ เหรอ...? โนเอะไปได้จริง ๆ นะ...? เชื่อใจโนเอะได้เลย! เนี้ยง!” “ใช่ ตราบใดที่แกทำตามกฎของฉัน” “ขอบคุณ! เนี้ยง! มาสเตอร์ใจดีที่สุดเลย! เนี้ยง!” ปีกปีศาจเล็ก ๆ ขยับพึ่บพั่บขณะที่โนเอะบินวนรอบตัวเกริดก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “แมว...?” ชาวเมืองเรย์ดันต่างตกตะลึงเมื่อเห็นแมวดำบินอยู่บนฟ้า นี่คือวันประวัติศาสตร์ที่โนเอะ ผู้ซึ่งต่อมาจะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้พิทักษ์ของชาวเรย์ดัน ได้ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาเป็นครั้งแรก *** เซฮีและเยริมกลายเป็นดาราในหมู่เด็กมัธยมปลายของเกาหลีใต้ พวกเธอติดอันดับท็อป 10 ของประเทศในการสอบจำลองและยังมีหน้าตาสะสวย จึงเป็นเป้าหมายของความอิจฉาริษยา เมื่อไม่นานมานี้ ความนิยมของพวกเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน จากเดิมที่เป็นเพียงดาวเด่นในโรงเรียน ตอนนี้พวกเธอเป็นดาวเด่นของเกาหลีใต้ แม้แต่ชาวต่างชาติก็ยังรู้จักพวกเธอ นี่คือควันหลงจากเหตุการณ์โกเลมบุกไรน์ฮาร์ทที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณเดือนครึ่งที่แล้วในโลกแห่งความเป็นจริง "รูบี้!" "นักเรียนสาวสุดเซ็กซี่!" เด็กสาวสองคนที่ร่วมมือกับเกริดเพื่อปกป้องอาณาจักรเอเทอร์นัลและได้กลายเป็นเอิร์ล (Earl) สองคนแรก! ผู้คนต่างคลั่งไคล้ทุกครั้งที่เห็นพวกเธอ "ไปเข้าร่วมกับสมาชิกโอเวอร์เกียร์ได้ยังไงเหรอคะ?" "ก็อดเกริดตัวจริงเป็นคนยังไง?" "อะไรคือเคล็ดลับที่ทำให้เล่นเกมเก่งไปพร้อมกับเรียนเก่งได้?" "ทำไมถึงใช้ชื่อไอดีว่า นักเรียนสาวสุดเซ็กซี่ ล่ะ...?" เซฮีและเยริมต้องทนรับการระดมคำถาม สื่อต่าง ๆ ก็พากันมาขอสัมภาษณ์ มีบริษัทมากมายที่แสดงความสนใจในตัวพวกเธอ ทำให้มีคำขอเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย “เท่านี้พอมั้ย?” มันมาถึงจุดที่เซฮีและเยริมไม่สามารถออกไปไหนได้โดยไม่พรางตัว หลังจากเลิกเรียน ก่อนจะออกจากห้องเรียน เด็กสาวทั้งสองปกปิดใบหน้าให้มากที่สุดด้วยหน้ากากและผ้าพันคอ พวกเธอแฝงตัวไปกับกลุ่มนักเรียนและแทบจะหนีออกจากโรงเรียนมาได้ หลังจากนั้น สถานที่ที่พวกเธอไปไม่ใช่บ้านหรือห้องสมุด แต่เป็นร้านเกม (Capsule Room) พวกเธอมีแผนจะเล่นซาทิสฟายสัปดาห์ละสามครั้งและทำตามกฎนั้นอย่างเคร่งครัด สามชั่วโมงต่อมา "วันนี้สนุกมากเลยเนอะ!" “อื้อ ตอนนี้ฉันปรับตัวเข้ากับสกิลใหม่ได้หมดแล้ว เล่นสนุกขึ้นเยอะเลย” เซฮีมีเลเวล 70 แล้วหลังจากเหตุการณ์โกเลมบุก ในทางกลับกัน เยริมผู้เป็นอัศวินของนักบุญหญิงยังมีเลเวลเพียง 51 เพราะเธอไม่ได้เพิ่มเลเวลในช่วงเหตุการณ์โกเลม อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่ปัญหาเมื่อเด็กสาวทั้งสองเล่นปาร์ตี้ด้วยกัน คลาสนักบุญหญิงและอัศวินของนักบุญหญิงมีประสิทธิภาพร่วมกันอย่างดีเยี่ยม นอกจากนี้ยองอูยังทำไอเทมให้พวกเธอด้วย ทำให้พวกเธอสามารถล่ามอนสเตอร์เลเวล 100 ได้เมื่อร่วมมือกัน หากจะยืมคำพูดของเลาเอลมาใช้ พวกเธอคือ ‘พวกคาบช้อนทองมาเกิด’ ที่เล่นเกมเพื่อที่จะเลเวลสูงพอที่จะช่วยยองอูได้ในอนาคต “ใช่รูบี้กับนักเรียนสาวสุดเซ็กซี่จริง ๆ ด้วย” มีนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งเดินตามเซฮีและเยริมหลังจากพวกเธอออกจากร้านเกม พวกเขาดูการพรางตัวของทั้งสองออก “ยังไม่สี่ทุ่มเลย จะรีบกลับบ้านไปไหนล่ะจ๊ะ?” "เดี๋ยวพี่เลี้ยงของอร่อย ๆ เอง เรามาทำความรู้จักกันไว้ดีกว่านะ ในฐานะผู้เล่นซาทิสฟายเหมือนกัน" นักศึกษาทั้งสี่คนต่างมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเอง อันที่จริงพวกเขาเป็นนายแบบโฆษณาในห้างสรรพสินค้าออนไลน์และมั่นใจว่าเด็กมัธยมใส ๆ จะต้องหลงเสน่ห์พวกเขาแน่ แต่เยริมและเซฮีไม่ใช่คนที่จะมองแค่หน้าตา เซฮีนั้นเกลียดชังผู้ชายคนอื่นนอกจากพี่ชายของเธอ ส่วนเยริมนั้นมองที่เงิน “มีเงินเยอะมั้ยล่ะ? พวกเรากินแต่ของแพง ๆ นะ” เยริมยิ้มอย่างงดงามและยั่วโมโหนักศึกษาเหล่านั้น นักศึกษาพวกนั้นรู้สึกใจเต้นแรงก่อนจะตะโกนออกมา "อยากได้อะไรบอกมาเลย! พี่จะซื้อให้ทุกอย่าง!" “ไม่เป็นไรค่ะ เพราะความจริงมีคนจองเลี้ยงข้าวพวกเราอยู่แล้ว” “หมายถึงไอ้เกริดนั่นเหรอ?” "ใช่แล้วค่ะ" "..." ดวงตาของนักศึกษาทั้งสี่เปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าวทันที ความจริงแล้วพวกเขาเป็นแฟนคลับตัวยงของยูราและจิชูก้า แต่ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเธอกับเกริดในการแข่งระดับโลก ทำให้พวกเขากลายเป็นแอนตี้แฟนตัวฉกาจของเกริด พวกเขาไม่สามารถทนได้ที่เกริดได้ครอบครองสาวงามระดับโลกอย่างยูราและจิชูก้าไปแล้ว และตอนนี้ยังจะมาผูกขาดเซฮีกับเยริมไว้อีก “ไอ้เกริดนั่นอีกแล้ว...” “เฮ้ น้องทั้งสองคน อย่าไปยุ่งกับไอ้พวกเจ้าชู้แบบนั้นเลย ทิ้งไอ้ขยะนั่นแล้วมาเล่นกับพวกพี่ดีกว่า” เหล่านักศึกษาเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อได้ยินชื่อเกริด และพยายามคว้าข้อมือของเซฮีและเยริมไว้ "เอามือออกไป" เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคยสำหรับทุกคนในเกาหลีใต้และทั่วโลก “พี่คะ!” “เกริด...!” ใช่แล้ว เขาคือชินยองอู หลังจากที่เซฮีและเยริมเริ่มมีชื่อเสียง ยองอูก็กังวลเรื่องความปลอดภัยของพวกเธอ ดังนั้นเขาจึงทำหน้าที่มารับพวกเธอกลับบ้านทุกคืน วันนี้เขามารับพวกเธอตามปกติ แต่กลับต้องมารู้สึกเดือดดาลเมื่อเห็นฉากนี้ “เอามือออกจากพวกเธอเดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะยกโทษให้ครั้งนี้ครั้งเดียว” ยองอูถือโทรศัพท์ในมือและกดเบอร์ 112 แต่ในจังหวะนั้นเอง แบตเตอรี่โทรศัพท์ของเขาก็หมดลง *ติ๊ด* มันดับไปพร้อมกับเสียงเตือนที่ดังลั่น “อา... ให้ตายสิ...” ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้ด้วยนะ!