บทที่ 211 โค้ก (Coke) กำลังสับสนอย่างหนัก ‘นี่มันเรื่องอะไรกัน?’ เขาสูญเสียพลังชีวิตไปมากกว่าหนึ่งในสาม เพียงเพราะถูกขอทานโยนกระดูกใส่เนี่ยนะ? ‘บั๊กหรือเปล่า?’ มันเป็นข้อสันนิษฐานที่มีเหตุผลที่สุด เพราะการที่ผู้เล่นเลเวลสูงอย่างเขาจะได้รับความเสียหายมหาศาลจากเศษกระดูก มันดูสมเหตุสมผลน้อยกว่าการเจอข้อผิดพลาดของระบบเสียอีก เขาคือใคร? หลังจากเริ่มเล่น Satisfy ได้ไม่ถึงครึ่งปี เขาก็ไต่ขึ้นมาถึงเลเวล 109 และเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มีชื่อเสียงที่สุดในพาทรีอาน นอกจากนี้เขายังเคยมีโอกาสล่าหัวหน้าออร์ค มอนสเตอร์ที่เลื่องชื่อที่สุดแถบพาทรีอานด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว ‘ในอนาคตฉันจะเป็นถึงระดับพระเจ้าเลยนะ จะมาบาดเจ็บเพราะกระดูกชิ้นเดียวไม่ได้...!’ เป้าหมายของโค้กคือเกริด เขามีความปรารถนาที่จะถูกขานนามว่า ‘ก็อดโค้ก’ บนเวทีระดับโลกเฉกเช่นเดียวกับเกริด ด้วยเป้าหมายที่สูงส่งเช่นนี้ ประสบการณ์ที่เจอในวันนี้จึงยิ่งน่าอัปยศอดสูเป็นทวีคูณ “แกกล้าตีฉันเหรอ งั้นฉันจะเอาคืนบ้าง!” โค้กถกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดเข้าใส่ศีรษะของพีอารโร่ “อึ๊ก” [ท่านได้รับความเสียหาย 3,140 แต้ม] คราวนี้มันคือเมล็ดถั่ว ไม่ใช่แม้แต่ถั่วแดงเม็ดใหญ่ แต่เป็นเพียงเมล็ดถั่วลันเตาเล็กๆ เขาถึงกับช็อกเมื่อเมล็ดถั่วพุ่งเข้าใส่ตัวเขาอย่างจัง ‘ไม่น่าเชื่อ! มันไม่ใช่บั๊กงั้นเหรอ?’ จอร์เรอออ็ก... เลือดไหลซึมออกจากมุมปากของโค้ก ในที่สุดเขาก็เข้าใจสถานการณ์เสียที เขาตระหนักได้ว่าพีอารโร่ไม่ใช่ขอทาน แต่เป็น NPC ที่มีเลเวลสูงส่งจนน่าเหลือเชื่อ ‘เรามันไม่เจียมตัวแท้ๆ!’ Satisfy ขึ้นชื่อเรื่องการไม่เคยมีบั๊กเลยนับตั้งแต่เปิดให้บริการ มีข่าวลือว่าอิมชอลโฮผู้สร้างเกมนั้นคือพระเจ้า โค้กรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะหาทางขอโทษพีอารโร่เพื่อเลี่ยงวิกฤต แต่ดูเหมือนเรื่องจะยิ่งแย่ลงเพราะผู้เล่นคนอื่นๆ ยังไม่เข้าใจบรรยากาศในตอนนี้ “ไอ้หมอนั่นมันเอาอาหารปาใส่คนอื่นนี่หว่า! โค้ก! จัดการมันเลย!” “สั่งสอนทั้งไอ้ผู้เล่นใหม่นั่นกับ NPC ขอทานนั่นเลย!” พวกผู้เล่นเหล่านั้นไม่รู้เลยว่าตอนนี้โค้กสภาพปางตายไปครึ่งตัวแล้ว! “โค้ก! โค้ก! โค้ก!” “กำจัดไอ้ขอทานนั่นซะ!” โค้กเริ่มกระวนกระวายเพราะเสียงเชียร์และบรรยากาศที่ปลุกปั่น ‘ช่วยดูสถานการณ์กันหน่อยเถอะ!’ เขาไม่อยากถูกฆ่าตายด้วยกระดูกและเมล็ดถั่วต่อหน้าเหล่าผู้เล่นในพาทรีอานที่นับถือเขา โค้กมองพีอารโร่อย่างกังวล แต่พีอารโร่ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เขามองข้ามโค้กไปราวกับเป็นเพียงแมลงหวี่แมลงวันตัวหนึ่ง เกริดรู้สึกชื่นชม “เมื่อกี้คุณทำได้ยังไง? ดูเหมือนคุณจะสร้างความเสียหายมหาศาลได้ด้วยแค่กระดูกกับเมล็ดถั่วเองนะ?” ผู้เล่นที่ชื่อโค้กคนนี้ ดูจากไอเทมที่เขาสวมใส่อย่างน้อยต้องมีเลเวล 100 ขึ้นไป แถมเกราะของเขายังมีระดับเรร์ (Rare) เป็นอย่างต่ำ การที่โค้กถึงขั้นกระอักเลือดจากการถูกถั่วดีดใส่นั้นถือเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก พีอารโร่อธิบายให้เกริดฟัง “ข้าใช้ ‘ปราณ’ ข้าสามารถรีดเค้นพลังสูงสุดออกมาได้ด้วยการอัดฉีดปราณเข้าไปในวัตถุ เมื่ออยู่ในมือของข้า แม้แต่ขนนกก็สามารถกลายเป็นดาบที่คมกริบได้” “อย่างกับพวกจอมยุทธ์เลยนะ” “จอมยุทธ์? คืออะไรงั้นรึ?” “ก็พวกคนที่แข็งแกร่งอย่างคุณที่สามารถสั่นสะเทือนโลกได้ไง” เกริดและพีอารโร่ไม่สนใจคนอื่นที่กำลังเอะอะโวยวายเลยสักนิด นั่นทำให้พวกผู้เล่นเริ่มโกรธจัดมากขึ้น “ไอ้ขอทานนั่นมันเมินพวกเราจนถึงที่สุดเลยนี่หว่า...!” เมื่อเห็นโค้กไม่ยอมลงมือ พิทู (Pitu) นักบวชเลเวล 78 และ ไดอิส (Dais) เบอร์เซิร์กเกอร์เลเวล 85 จึงลุกขึ้นจากที่นั่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไปหาพีอารโร่ ประตูโรงเตี๊ยมก็พลันเปิดออกอย่างแรง “ท่านดิโอมาถึงแล้ว!” ทหารหลายสิบคนกรูเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่คับแคบ พวกเขายืนตั้งแถวและทำความเคารพเมื่ออัศวินในชุดเกราะสีขาวก้าวเข้ามา ชายหนุ่มคนนี้มีขนตาสีทองที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ โรงเตี๊ยมด้วยสายตาที่หรี่แคบ “เหม็นชะมัด คนพวกนี้กินอยู่กันแย่ยิ่งกว่าหมูเสียอีก เหม็นจนทนไม่ไหว” ดิโอถือดอกกุหลาบสีน้ำเงินไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วยกขึ้นมาจ่อจมูก เขาฉีดกลิ่นหอมก่อนจะถามขึ้น “มีใครในนี้เห็นดยุกเกริดบ้างไหม?” “ดยุกเกริด?” “เขากำลังพูดถึงก็อดเกริดเหรอ?” ละแวกพาทรีอานไม่มีมอนสเตอร์เลเวลสูงเลย นั่นเป็นเพราะอัศวินและทหารของพาทรีอานใช้พวกมันในการฝึกซ้อม “ทำไมพวกเขาถึงมาตามหาผู้เล่นระดับสูงในพาทรีอานกันล่ะ?” “บ้าน่า แล้วระดับก็อดเกริดจะมาทำอะไรในสถานที่พรรค์นี้?” “พวกเจ้านี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ” สุดท้ายดิโอก็เริ่มไล่ตรวจสอบใบหน้าของผู้เล่นทีละคนเพื่อหาตัวเกริด “เจ้าไม่ใช่ เจ้าก็ไม่ใช่ เจ้านี่ก็ไม่ใช่ อืม...?” สายตาของดิโอไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่ง ที่นั่นมีนักผจญภัยมือใหม่นั่งอยู่ข้างๆ ขอทานคนหนึ่ง “ถอดหมวกของเจ้าออกซะ เฮือก?” ดิโอเดินเข้าไปหาเกริดและสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว นั่นเพราะมีกลิ่นเหม็นรุนแรงแผ่กระจายออกมา “ไอ้คนโสโครก...!” ดิโอเป็นชนชั้นสูงและเป็นอัศวิน เขาจึงมีนิสัยรักสะอาดอย่างรุนแรงจนผิดปกติ เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟใส่พีอารโร่ที่ดูเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาอย่างน้อยหนึ่งเดือน “เจ้ากล้าดียังไงถึงเดินไปไหนมาไหนด้วยสภาพที่น่ารังเกียจขนาดนี้! ไอ้สถุลไร้ยางอาย! จมูกของข้าจะพิการก็เพราะเจ้า! อย่าทำให้ข้าคลื่นไส้ไปมากกว่านี้ ไสหัวไปซะ!” “โอ้!” ผู้เล่นที่รำคาญพีอารโร่ต่างคิดว่านี่เป็นคำด่าที่สะใจมาก “ไปกันเถอะ” เกริดลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาตัดสินใจว่าควรจะรีบไปเสียดีกว่า เพราะดูเหมือนเอิร์ลอัสชูรจะเริ่มสังเกตเห็นเขาแล้ว ‘ฉันไม่อยากเสียเวลา’ เรย์ดัน (Reidan) เมืองที่ยิ่งใหญ่ เขาคาดหวังกับเมืองของเขาไว้สูงมาก เขาอยากจะไปถึงเร็วๆ เพื่อตรวจสอบว่าจะเก็บภาษีได้มากขนาดไหน แต่ดิโอก็ขวางทางเกริดที่กำลังจะเดินออกไป “ข้าบอกให้เจ้าถอดหมวกออกไม่ใช่หรือไง?” “...มันคงจะสายเกินไปแล้วมั้ง” เกริดแสยะยิ้มให้ดิโอแล้วถามกลับ “คุณคิดว่าผมคือดยุกเกริดจริงๆ งั้นเหรอ?” ดิโอตอบกลับอย่างเย็นชา “ถูกต้อง ข้าได้รับรายงานมาว่าดยุกเกริดอยู่ที่นี่” ใบหน้าของเกริดบิดเบี้ยวทันที “ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณถึงพูดจาสุนัขไม่รับประทานแบบนี้ล่ะ?” “เอ๊ะ...?” แรงกดดันมหาศาลถูกปล่อยออกมา ดิโอ ทหาร และผู้เล่นในโรงเตี๊ยมต่างถูกความกดดันนั้นจู่โจมจนชะงักไป นั่นเป็นเพราะค่าสถานะบารมี (Dignity) ของเกริดในตอนนี้เทียบเท่าได้กับกษัตริย์ของประเทศหนึ่งเลยทีเดียว เขาเหวี่ยงหมวกทิ้งไป “ก-เกริด...!” “ก็อดเกริด!” ดิโอตกตะลึงจนตัวแข็ง ในขณะที่ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างร้องอุทานออกมา เกริดใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของดิโอ “ถ้าคุณรู้ว่าผมคือดยุกเกริด แล้วทำไมไม่ใช้คำสุภาพกับผม? หือ? เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? เรียกผมว่าไอ้สถุลเหรอ? หือ? เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” เกริดเองก็มีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อพวกอัศวินของเอิร์ลอัสชูรอยู่แล้ว คนที่ฆ่าเกริดตอนที่เขาได้ครอบครองตำราลับของแพ็กม่าไม่ใช่เอิร์ลอัสชูร แต่เป็นเหล่าอัศวินของเขา และดิโอก็เป็นหนึ่งในนั้น “กะจะทนแล้วเชียว แต่ไอ้หมอนี่มันจองหองเกินไปแล้ว” เกริดไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธไว้ได้ เขาฟาดฝ่ามือใส่หน้าดิโอ มันเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายมากสำหรับดิโอที่ไม่เคยแม้แต่จะถูกพ่อแม่ดุด่า “จ-เจ้ากล้าตบข้า...!” เขากัดริมฝีปากแน่นขณะที่เกริดฟาดฝ่ามือใส่แก้มของเขาอีกครั้ง “นอกจากจะไม่หมอบกราบแล้วยังไม่ขอโทษอีก! ไอ้คนไร้มารยาท!” แม้เกริดจะเติบโตขึ้นหลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มามากมาย แต่รากเหง้าของมนุษย์นั้นเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ นิสัยเนื้อแท้ของเกริดไม่ใช่คนดีอะไรนัก เกริดตบหน้าดิโอต่อหน้าฝูงชนโดยไม่ไว้หน้าหรือคำนึงถึงตำแหน่งของดิโอเลยแม้แต่น้อย เพียะ! เพียะ! เพียะ! ใบหน้าที่หล่อเหลาของดิโอบวมฉึ่งขึ้นมาราวกับคางคกอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเส้นด้ายแห่งเหตุผลของดิโอก็ขาดผึง เขาชักดาบออกมา โดยลืมคำสั่งของเอิร์ลอัสชูรที่กำชับว่าให้เชิญตัวเกริดมาอย่าง ‘นอบน้อม’ ไปเสียสนิท “ช่างอัปยศยิ่งนัก...!” “อะไร? แกกล้าแสดงกิริยาไม่เคารพต่อดยุกงั้นเหรอ? อยากลองดีจนถึงที่สุดใช่ไหม?” ดวงตาของเกริดเป็นประกายวาววับ มันเป็นแววตาเดียวกับตอนที่เขาถูกขานนามว่า ‘เพชฌฆาตโรคจิต’ “แกถูกพิพากษาประหารชีวิต” เปรี้ยง! เขาเหวี่ยงดาบฟอเลอร์ (Failure) ออกไป ดิโอไม่อาจต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้ ร่างของเขาถูกกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้อง “แค่อ่ก! อั่ก!” ทหารต่างพากันแตกตื่นเมื่อเห็นดิโอกระอักเลือดออกมา พวกเขาควรจะปกป้องผู้นำดีไหม? แต่การทำแบบนั้นจะไม่ถือเป็นการกบฏต่อท่านดยุกหรอกหรือ? ในขณะที่เหล่าทหารกำลังลังเล คมดาบอันเย็นเยียบก็จ่อเข้าที่คางของดิโอ “จำวันนั้นได้ไหม?” “วันนั้น...?” “วันที่ผมพบตำราลับของแพ็กม่า” “ข้าจำได้แม่น” ดิโอไม่มีวันลืม เพราะมันคือวันที่ความโกรธของเอิร์ลอัสชูรพุ่งทะลุเพดาน เกริดกัดฟันกรอด “ในวันนั้น ผมถูกฆ่าตายด้วยดาบของพวกคุณ ผมจะให้โอกาสคุณได้สัมผัสความเจ็บปวดแบบเดียวกันนั้นดูบ้าง” ไม่เหมือนกับผู้เล่นที่จะฟื้นคืนชีพได้เมื่อตายไป ชีวิตของ NPC นั้นมีจำกัด ในโลกของ Satisfy การฆ่า NPC ก็เท่ากับการฆ่าคนในโลกความเป็นจริง เกริดไม่เต็มใจที่จะทำร้าย NPC นัก โดยเฉพาะหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์อันดีกับคาน ด้วยเหตุนั้น เขาจึงไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าดิโอจริงๆ เพียงแค่ต้องการทำให้หมอนี่ขวัญหนีดีฝ่อเท่านั้น ทว่า ดิโอกลับหวาดกลัวสุดขีดจนถึงขั้นปัสสาวะราด เขาเริ่มน้ำลายฟูมปากและหมดสติไป มันกลายเป็นเหตุการณ์ที่จะสร้างบาดแผลทางใจไปตลอดชีวิตให้กับดิโอ ผู้ซึ่งเป็นชนชั้นนำมาตั้งแต่เด็ก *** “ดูท่าท่านจะเป็นดยุกที่มีนิสัยแปลกพิลึกนะ” พีอารโร่ตั้งข้อสังเกต เกริดยักไหล่ “มันเป็นเรื่องฝังใจน่ะ ผมกับที่นี่มีดวงที่ไม่ค่อยสมพงษ์กันเท่าไหร่” “นั่นคือเหตุผลที่ท่านปกปิดฐานะสินะ” ทั้งสองเดินออกจากโรงเตี๊ยมและกำลังจะมุ่งหน้าออกจากพาทรีอาน โค้กรีบวิ่งตามพวกเขามา “เกริด! ท่านเกริด!” เกริดขมวดคิ้ว “ไม่เห็นหรือไงว่าผมกำลังเดินทางแบบลับๆ? ทำไมเรียกชื่อคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้?” “ข-ขอประทานโทษจริงๆ ครับ ผมตื่นเต้นเกินไปจนลืมตัว...” โค้กหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วเอ่ยขอเกริด “ช่วยเซ็นชื่อให้ผมหน่อยได้ไหมครับ!” “...ลายเซ็นเหรอ?” สีหน้าที่บึ้งตึงของเกริดหายไปทันที “คุณเป็นแฟนคลับผมเหรอ?” “ท่านคือไอดอลของผมเลยครับ! ผมอยากจะเป็นให้ได้อย่างท่าน!” “หึๆ” ไอดอลอย่างนั้นเหรอ เกริดที่ถูกคนอื่นดูถูกมาตลอดชีวิตย่อมต้องรู้สึกปลาบปลื้มเป็นธรรมดา เขาเซ็นชื่อลงบนกระดาษของโค้ก “ขอบคุณมากครับ” นั่นคือช่วงเวลาที่โค้ก ซึ่งจะกลายเป็นหนึ่งใน ‘10 รุกกี้’ คนถัดไป ได้กลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเกริดอย่างเต็มตัว ในขณะเดียวกัน เอิร์ลอัสชูรได้รับข่าวเรื่องของดิโอ “ข้าจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้” ความอัปยศของลูกน้อง ก็คือความอัปยศของเจ้านาย! เอิร์ลอัสชูรโกรธเกริดมากขึ้นไปอีก เขาใช้ลูกแก้วเวทมนตร์ระบุตำแหน่งที่แน่นอนของเกริด จากนั้นก็ใช้มหาเวทเคลื่อนย้าย (Mass Teleport) พาตัวเองและเหล่าอัศวินพุ่งตรงไปหาเป้าหมาย เกริดชะงักเท้าขณะกำลังจะพ้นประตูเมืองพาทรีอาน เขามองเห็นแสงสว่างวาบลงมาจากท้องฟ้า และอัสชูรก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา “ในที่สุดเจ้าก็มาที่นี่จริงๆ อยากตายนักหรือไง? เสียสติไปแล้วเหรอ?” เอิร์ลอัสชูรถามเกริดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ผมไม่ใช่คนที่คุณจะมาล้อเล่นด้วยได้อีกต่อไป คุณพร้อมจะแตกหักกับผมจริงๆ เหรอ?” เกริดถามอย่างจองหอง ทำให้อัสชูรหัวเราะเยาะในลำคอ “ข้าคือมหาจอมเวทเพียงหนึ่งเดียวในอาณาจักรเอเทอร์นัล และเป็นหนึ่งในสิบมหาจอมเวทแห่งทวีปเชียวนะ” มันไม่ใช่คำคุยโว เอิร์ลอัสชูรคือชายที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร นั่นคือเหตุผลที่เขาได้รับแต่งตั้งให้ดูแลจุดยุทธศาสตร์สำคัญอย่างพาทรีอาน “ข้าไม่กลัวพลังของแพ็กม่าหรอก เพราะเจ้าไม่ใช่แพ็กม่า ข้ามีฝีมือพอที่จะกำจัดเจ้าทิ้งได้... เฮือก?” เอิร์ลอัสชูรพลันชะงักด้วยความตกตะลึง นั่นเพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากข้างกายเกริด “ข้าเองก็อยากจะประลองกับหนึ่งในสิบมหาจอมเวทแห่งทวีปดูสักตั้งเหมือนกัน” มันคือช่วงเวลาที่สัญชาตญาณการต่อสู้ของพีอารโร่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น “จ-เจ้าเป็นใครกัน?” เอิร์ลอัสชูรไม่อาจมัวพะวงเรื่องของเกริดได้อีกต่อไป เพราะการปรากฏตัวของสัตว์ร้ายที่คาดไม่ถึงตนนี้