บุกตะลุยผ่านด่านทั้ง 13 ด่านที่คุ้มกันโดยบอสมอนสเตอร์ที่แตกต่างกันและไปให้ถึงจุดหมาย นั่นคือเป้าหมายของการวิ่งวิบากมอนสเตอร์ หากกิจกรรมดึงดาบศักดิ์สิทธิ์คือการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและสติปัญญา การวิ่งวิบากมอนสเตอร์นี้ก็จำเป็นต้องใช้ทั้งความอดทนและความแข็งแกร่ง เนื่องจากมันต้องทำการเรด (Raid) อย่างต่อเนื่องนั่นเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือค่าความอดทน (Stamina) ค่าความอดทนของผู้เล่นจะถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วในระหว่างการเคลื่อนที่ผ่านการเรดที่ต่อเนื่องและภูมิประเทศที่สมบุกสมบัน พื้นฐานสำหรับผู้เข้าร่วมการแข่งขันจึงต้องมีค่าความอดทนที่สูงและการจัดการค่าความอดทนที่ดีเยี่ยม จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้เข้าร่วมทั้ง 15 คนในการวิ่งวิบากมอนสเตอร์จะเป็นตัวแทนที่แข็งแกร่งที่สุดของแต่ละประเทศ มันเป็นเรื่องน่าแปลกที่มีเพียงจีชูคา (Jishuka) จากกิลด์โอเวอร์เกียร์เพียงคนเดียวที่เข้าร่วม ทว่าผู้คนต่างก็คาดการณ์ว่ามันจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด ทว่าผลลัพธ์ที่ออกมากลับผิดไปจากที่ทุกคนคาดคิด “โผบิน! (Fly Up!)” *กี๊ซซซซซ!* *เปรี้ยง! ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม!* “อะไรกัน...?” “บ้าไปแล้ว! อ๊ากกกก!” การโจมตีที่ท่วมท้นเพียงครั้งเดียว! จีชูคากระโดดขึ้นไปอยู่บนร่างของบอสตัวที่สามอย่างมังกรพิงกี้ (Pinky Dragon) ทันทีที่เธอเห็นผู้ร่วมการแข่งขันทุกคนอยู่ในสายตา ก็อาจกล่าวได้ว่าเกมนี้ได้จบลงแล้ว การระดมยิงที่ท่วมท้นของธนูหงส์แดงสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับผู้เข้าร่วมทุกคน ลมหายใจของมังกรพิงกี้ยังทำให้ผู้เข้าร่วมการแข่งขันที่ได้รับบาดเจ็บบางคนกลายเป็นแสงสีเทาไปทันที “ขี่มังกรพิงกี้โดยที่ไม่โดนเผางั้นเหรอ... นี่มันโกงชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?” “ดีนะที่เราไม่ได้เข้าร่วมด้วยน่ะ” สมาชิกโอเวอร์เกียร์ในห้องพักนักกีฬาของแต่ละประเทศพากันพึมพำ พวกเขาลังเลที่จะเข้าร่วมกิจกรรมที่มีจีชูคาอยู่ด้วย เพราะพวกเขารู้ดีถึงประสิทธิภาพของธนูหงส์แดง พิธีกรกำลังตะโกนก้อง 『 จ-จีชูคาเป็นผู้ชนะครับ! บราซิลประสบความสำเร็จในการคว้าเหรียญทองอันล้ำค่ามาครองได้แล้วครับ! 』 ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างก็เหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่ผ่านแต่ละด่านไป ทว่าจีชูคาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ต่างออกไป กล้องนับร้อยตัวต่างก็โฟกัสไปที่รอยยิ้มอันสดใสของจีชูคาในยามที่เธอพังทลายด่านที่ 13 ลงได้สำเร็จ เธอช่างงดงามไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ทำให้หัวใจของหนุ่มๆ ทั่วโลกต่างก็เต้นรัว “เกริด พยายามเข้านะสำหรับกิจกรรมที่เหลือ จุ๊บ!” ความกังวลของจีชูคามีให้เพียงแค่เกริดเท่านั้น... “โห่! โห่!” “ตายซะเถอะเกริด!!” ความโกรธแค้นของฝูงชนดังกึกก้องไปทั่วโตเกียวโดมและลามไปทั่วโลก “ได้รับการให้กำลังใจจากสาวงามแบบนั้นมันดีใช่ไหมล่ะ? วันนี้พุดดิ้งช็อกโกแลตมันหวานกว่าปกติหรือเปล่านะ?” “...?” ภายในห้องพักนักกีฬาของทีมชาติเกาหลี เกริดไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้โดนยูรา (Yura) ดุเอาแบบนี้ *** วันสุดท้ายของการแข่งขันระดับโลก เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วขัดกับความปรารถนาของผู้คน และกิจกรรมสี่ในเก้ากิจกรรมที่มีกำหนดการในวันนี้ก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว เทศกาลระดับโลกที่จะจัดขึ้นเพียงปีละครั้งกำลังจะจบลงในไม่ช้า “ฉันขอโทษนะ” ตูน (Toon) กลับมาหลังจากคว้าเหรียญทองแดงมาได้สองเหรียญจากสองกิจกรรมและเอ่ยขอโทษเกริด สำหรับเกริดแล้วมันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก “นายจะขอโทษทำไมทั้งที่ทำได้ดีขนาดนี้น่ะ? นายทำได้สุดยอดมากแล้ว ขอบใจนะสำหรับสองเหรียญอันล้ำค่านั่นน่ะ” “ใช่แล้วตูน! นายสู้ได้ดีมากจริงๆ! ผู้คนจะต้องยินดีแน่นอน!” “แต่ว่า...” สายตาของตูนยังคงจดจ้องไปที่กระดานจัดอันดับ มีจอภาพขนาดใหญ่ที่ใจกลางโตเกียวโดมที่แสดงอันดับเหรียญรวมอยู่ สหรัฐอเมริกา: ทอง (5), เงิน (7), ทองแดง (3) แคนนาดา: ทอง (5), เงิน (5), ทองแดง (4) จีน: ทอง (4), เงิน (2), ทองแดง (1) สหราชอาณาจักร: ทอง (3), เงิน (2), ทองแดง (4) เกาหลีใต้: ทอง (3), เงิน (1), ทองแดง (2) บราซิล: ทอง (1), เงิน (0), ทองแดง (1) มองโกเลีย: ทอง (1), เงิน (0), ทองแดง (0) ญี่ปุ่น: ทอง (0), เงิน (2), ทองแดง (3) อิตาลี: ทอง (0), เงิน (2), ทองแดง (3) ฝรั่งเศส: ทอง (0), เงิน (1), ทองแดง (4) เหรียญทองแดงไม่มีผลต่ออันดับมากนัก เหรียญเงินหนึ่งเหรียญยังมีค่ามากกว่าเหรียญทองแดงนับสิบเหรียญเสียอีก นั่นคือเหตุผลที่ตูนไม่รู้สึกภูมิใจเลย ตูนรู้สึกท้อแท้ที่เกาหลีใต้ยังคงอยู่ในอันดับเดิมทั้งก่อนและหลังจากได้รับเหรียญรางวัล “ฉันอยากให้เกาหลีใต้ขึ้นเป็นที่หนึ่ง ฉันอยากจะทำให้พี่เกริดและครอบครัวของพี่มีความสุข แต่ว่า...” ตูนเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ของตัวเองเลย เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกมืดมาตั้งแต่เด็กและเป็นสมาชิกแก๊งมาเฟียจนกระทั่งได้มาพบกับซาทิสฟาย เขาเคยเป็นอาชญากรในอิตาลีและไม่เคยได้รับความรักจากใครเลย ทว่าเกริดและครอบครัวของเขากลับต่างออกไป ตูนย้ายมาอยู่ที่เกาหลีใต้และได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นจากครอบครัวของเกริด พวกเขาเชื่อมั่นและดูแลเขาเพียงเพราะเขาเป็นเพื่อนกับลูกชายหรือน้องชายของพวกเขา พวกเขาปฏิบัติกับตูนเหมือนเป็นลูกชาย เป็นพี่ชายคนหนึ่ง ตูนรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้ เขาไม่รู้เลยว่าเขาร้องไห้จนหลับไปกี่ครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ ความสุขที่เขาเพิ่งจะได้เรียนรู้มันช้ากว่าคนอื่นๆ มากนัก... ตูนอยากจะช่วยเหลือคนที่มอบความสุขให้กับเขา มันคือความปรารถนาที่แรงกล้า ทว่าความจริงก็คือเขากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย “ฉันรู้ว่ายูราเก่งแค่ไหน แต่ว่ามันยากที่เธอจะคว้าเหรียญทองมาได้ยามที่ต้องสู้กับจีชูคาที่ถือครองธนูหงส์แดงอยู่” “...” “แล้วยังมีพี่พีคซอร์ดอีก... ถึงแม้พี่เกริดจะคว้าเหรียญทองมาได้จากการทุบคราวเซลในพีวีพี ทว่าเกาหลีใต้ก็ยังคงไม่ได้อันดับหนึ่งอยู่ดี ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะความไร้ความสามารถของฉันเอง” “ทำไมฉันถึงถูกเมินล่ะเนี่ย?” พีคซอร์ดตะโกนออกมา ทว่าตูนไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย ดวงตาของเขาพร่าเลือนด้วยความรู้สึกไร้พลัง เขาพยักหน้าลงในยามที่มือหนาของเกริดยื่นมาสัมผัสเขา “เงยหน้าขึ้นเถอะ นายเป็นบอดี้การ์ดของฉันไม่ใช่เหรอ? ใครจะมาปกป้องฉันถ้ามัวแต่อาจมองที่พื้นอยู่แบบนี้น่ะ? อย่ากังวลเรื่องยูรากับพีคซอร์ดไปเลย ทั้งคู่จะมอบเหรียญทองให้พวกเราเอง” “...?” การที่เกาหลีใต้จะได้อันดับหนึ่งนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยในทางปฏิบัติ ผู้เล่นเกาหลีทุกคนต่างก็รับรู้ถึงความจริงข้อนี้ดี ดังนั้นพวกเขาจึงหันไปมองเกริดด้วยความตกตะลึง พวกเขาสัมผัสได้ถึงความมั่นใจที่เต็มเปี่ยมในน้ำเสียงของเขา เกริดยิ้มกว้าง “รอเดี๋ยวเดียวนะ ฉันจะล็อกอินเข้าเกมก่อน” เกริดชี้ไปที่แคปซูลที่อยู่ตรงมุมห้องพักนักกีฬาและเรียกยูรากับพีคซอร์ดมาหา “พวกเรามาลองคว้าอันดับหนึ่งกันหน่อยเป็นไง? เราจะเป็นอันดับสองไปนานแค่ไหนกันเชียว? จริงไหมล่ะ?” “...?” *** “ราชาโอเวอร์เกียร์นี่ใส่ใจพวกพ้องมากจริงๆ เลยนะคะ” วิโอลา (Viola) ยิ้มออกมาและเอ่ยคุยกับเจี๊ยะขาหมูเผ็ดหลังจากเห็นสิ่งที่เกริดทำเพื่อยูราและพีคซอร์ด “เจี๊ยะขาหมูเผ็ดชอบมันงั้นเหรอ?” “หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระได้แล้วน่า” เจี๊ยะขาหมูเผ็ดหน้าแดงก่ำ ทว่าเขาก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเกริดเลย เขาสนใจในทุกย่างก้าวของเกริด *** กิจกรรมยิงเป้าเป็นกิจกรรมยอดนิยมในทุกๆ ปี มันคือกิจกรรมที่เกริดได้ประกาศการมีตัวตนของเขาให้โลกได้รับรู้ ทว่าในปีนี้ผู้ที่เข้าร่วมคือยูราไม่ใช่เกริด กฎที่ถูกปรับเปลี่ยนใหม่ทำให้มันกลายเป็นกิจกรรมที่แข่งเพียงคนเดียว และตัวเต็งที่จะชนะแน่นอนก็คือจีชูคา มีการคาดการณ์กันว่าเธอจะอัญเชิญหงส์แดงออกมาเพื่อจัดการกับเป้าหมายและคู่แข่งในแผนที่ไปพร้อมๆ กัน ซึ่งในทางทฤษฎีแล้ว ไม่มีทางเลยที่จีชูคาจะไม่ชนะ 『 เดิมที ยูราถือเป็นหนึ่งในตัวเต็งที่แข็งแกร่งที่สุดเลยนะครับ... 』 『 ทว่าตอนนี้มันไม่อาจพูดถึงผู้ชนะคนอื่นได้เลยนอกจากจีชูคาครับ 』 เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างก็คิดแบบเดียวกัน เหล่าผู้บรรยายชาวเกาหลีต่างก็รู้สึกเสียดาย 『 มีหลายวิธีนะครับที่เกาหลีใต้จะสามารถขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเหรียญรวมได้ 』 『 มันจะเป็นไปได้ถ้าแคนาดากับสหรัฐฯ ไม่ได้เหรียญทองแม้แต่เหรียญเดียวในห้ากิจกรรมที่เหลือ และเกาหลีใต้ต้องคว้าเหรียญทองสี่เหรียญติดต่อกันเลยเนี่ยนะครับ? 』 『 ใช่ครับ แต่มันน่าเศร้าเพราะมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้น่ะครับ 』 『 จีชูคาแข็งแกร่งเกินไป พีคซอร์ดน่ะเป็นผู้เล่นที่ยอดเยี่ยมก็จริง ทว่าเขายังขาดอะไรบางอย่างไปเพื่อให้ได้เหรียญทองมาครองครับ ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเสียใจนะครับ มันไม่จำเป็นต้องได้ที่หนึ่งเสมอไปหรอกครับ 』 『 ใช่ครับ ผู้เล่นของพวกเราทำได้ดีมากพอแล้วครับ พวกเราควรจะยกย่องในความพยายามของพวกเขาครับ 』 ทุกคนในโลกต่างก็คาดการณ์กันว่าอันดับของเกาหลีใต้ในปีนี้จะต่ำที่สุด ทว่าผู้เล่นชาวเกาหลีกลับทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม และผลที่ตามมาก็คือเกาหลีใต้ได้อยู่ในอันดับท็อปๆ ไม่มีใครตำหนิผู้เล่นเกาหลีใต้เลยหากพวกเขาไม่อาจคว้าที่หนึ่งมาได้สำเร็จ “ฉันขอโทษเกริดด้วยนะ ทว่าเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานมันต้องแยกแยะออกจากกันน่ะ” กิจกรรมยิงเป้าเริ่มต้นขึ้น ในขณะเดียวกัน จีชูคาก็เคลื่อนที่ผ่านป่าและมุ่งเป้าไปที่การยึดครองจุดที่สูงที่สุด เธอวางแผนที่จะใช้พลังจากสกิล ‘โผบิน!’ เธอจะทำให้เป้าหมายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เข้ามาอยู่ในระยะสายตาและตะคว้าเหรียญทองมาครองในทันที 『 จีชูคาขึ้นไปถึงยอดเขาแล้วครับ! 』 『 เธอวางแผนที่จะมองเป้าหมายทั้งหมดในอากาศและบนพื้นดินครับ 』 กิจกรรมยิงเป้าที่ดุเดือดในทุกๆ ปี กำลังจะได้สัมผัสกับผลลัพธ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน *กริ๊ก!*\n ผู้คนไม่สงสัยเลยว่าจีชูคาจะกลายเป็นผู้ชนะในเร็วๆ นี้ ในยามที่เธอน้าวธนูหงส์แดง แน่นอนว่าจีชูคาเองก็คิดแบบนั้น ‘ฉันต้องคว้าเหรียญทองมาครองให้ได้ เพื่อจะได้รับลมหายใจหงส์แดงมา...’ จีชูคามีเป้าหมายถึง 120 เป้าอยู่ในระยะสายตา ในช่วงเวลาที่เธอกำลังจะใช้ทักษะโผบิน (Fly Up!) *ปัง!*\n เสียงปืนดังสนั่นมาจากป่าที่อยู่ด้านล่างเขา มันเกิดขึ้นในยามที่จีชูคาสังเกตเห็นเหล่านกพากันบินหนีด้วยความตกใจ ทัศนวิสัยของเธอกลายเป็นสีขาวดำทันที [คุณถูกยิง] [คุณเสียชีวิต] ‘อะไรกัน...?’ *ซู่ววว* จีชูคาไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยในขณะที่เธอกลายเป็นแสงสีเทาหายไป *แกร๊ก!* หลังจากยืนยันการตายของจีชูคาแล้ว ยูราก็ได้เปลี่ยน ‘ปืนคาบศิลาเวทมนตร์ของอเล็กซ์ (ผลิตโดยแพ็กม่า)’ จากโหมดสไนเปอร์มาเป็นโหมดยิงปกติต่อสู้ มันเป็นช่วงเวลาที่ไอเทมเฉพาะของคลาสนักล่าปีศาจ (Demon Slayer) ที่เกริดได้รับมาจากหมู่เกาะเบเฮนถูกเปิดเผยต่อโลกเป็นครั้งแรก นี่คือพลังของไอเทม *** “เทพธิดาของพวกเราทำได้แล้ว!!” “ว้าวววววววว!” “ยูรา! ยูรา! ยูรา!!!” ผู้ชนะในกิจกรรมยิงเป้าคือยูรา เกาหลีใต้กำลังร้อนระอุ ผู้คนกว่า 50 ล้านคนต่างพากันยินดีที่ยูราทำได้เหนือความคาดหมาย ทุกคนต่างพากันส่งเสียงเชียร์เมื่อคิดว่าอันดับเหรียญรวมของเกาหลีใต้จะพุ่งสูงขึ้นไปอีก นอกจากนี้พวกเขายังส่งคำยินดีไปให้ยูราเป็นการส่วนตัวด้วย มีคนจำนวนมหาศาลที่รู้สึกดีใจแทนยูราหลังจากที่เธอต้องพบกับความพ่ายแพ้อันเจ็บปวดในกิจกรรมดึงดาบศักดิ์สิทธิ์ต่อคราวเซล มันคือหลักฐานว่ายูราได้รับความรักจากประชาชนอย่างท่วมท้นจริงๆ “แคนาดากับสหรัฐฯ อาจจะแพ้ต่อเนื่องในสี่กิจกรรมที่เหลือก็ได้นะ แล้วบางทีเราอาจจะได้ที่หนึ่งล่ะ?” “มันจะเป็นไปได้ถ้าเกาหลีใต้คว้าเหรียญทองเพิ่มอีกสามเหรียญในอนาคตน่ะ!” “ผู้เล่นที่เหลือคือเกริดกับพีคซอร์ดงั้นเหรอ?” “ใช่!” “...มันเป็นไปไม่ได้หรอก” “อืม... พี่พีคซอร์ดชนะไม่ได้หรอก” เป็นเรื่องที่ไม่่อาจปฏิเสธได้ว่าพีคซอร์ดคือหนึ่งในสามคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเกาหลีใต้ เขาเป็นผู้เล่นระดับโลกอย่างแน่นอน ทว่าปัญหาคือในโลกนี้ยังมีคนที่มีพรสวรรค์มากกว่าเขาอีกเยอะ ผู้คนจึงไม่ได้คาดหวังในตัวพีคซอร์ดนัก ท่ามกลางความกังวลเหล่านี้... “...” ต่างจากทุกที พีคซอร์ดมีสีหน้าเคร่งขรึมในยามที่เขาเข้าสู่สนามรบ มีฝักดาบที่งดงามสีแดงโปร่งแสงห้อยอยู่ที่เอวของเขา มันคือฝักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดเฉพาะของอิยารุกต์ (Iyarugt) และสร้างขึ้นมาจากบลัดสโตน (Bloodstone) นั่นก็คือ... ฝักดาบของอิยารุกต์