บทที่ 1478 มันยังไม่พอ "หึหึ ต่อให้เจ้าจะมีความได้เปรียบอยู่ แต่เจ้าก็ยังเอาชนะข้าไม่ได้" เกรย์หัวเราะเบาๆ ในขณะที่ร่างกายของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานที่กำลังดูดซับเข้ามา "ข้าล่ะสงสัยจริงๆ ว่าอะไรทำให้เจ้ามีความกล้าที่จะเอ่ยคำพูดเช่นนั้นออกมา" ซูโดโซเวอเรนฟาดเคียวออกไป เกิดเป็นใบมีดวายุทรงพลังพุ่งเข้าใส่ ใบมีดวายุนี้ไม่เหมือนกับการโจมตีอื่นๆ ที่เขาใช้มาก่อนหน้า มันมีขอบคมที่ขรุขระราวกับฟันของสัตว์ป่า และด้วยความดุร้ายดั่งสัตว์ป่า ใบมีดนั้นจึงพุ่งเข้าฟาดฟันร่างของเกรย์ สิ่งที่ทำให้ซูโดโซเวอเรนต้องตกตะลึงคือ เขาเห็นการโจมตีของตนถูกเบี่ยงทิศทางออกไป "ฮ่าๆ เจ้าเป็นคู่ซ้อมที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" เกรย์หัวเราะอย่างเพลิดเพลิน เขาเพิ่งจะเรียนรู้วิชาที่เมลเมร่ามอบให้ก่อนที่นางจะสิ้นใจ เขาฝึกฝนวิชานี้มาตลอดในช่วงที่เก็บตัว แต่ก็ยังไม่สามารถบรรลุถึงขั้นสูงสุดได้ อย่างไรก็ตาม ในจังหวะที่กำลังจะเลเวลอัพ เขาก็เกิดความเข้าใจและสามารถสำเร็จวิชานี้ได้ในที่สุด เขานึกถึงการนำมันมาใช้จึงลองใช้มันโต้กลับการโจมตีของซูโดโซเวอเรน และที่น่าประหลาดใจคือมันแข็งแกร่งมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวิชาใดที่มีความสามารถเช่นนี้มาก่อน ซูโดโซเวอเรนจ้องมองเกรย์แล้วลงมือโจมตีอีกครั้ง ครั้งนี้เขาใช้โดเมนของตนเข้าช่วยเพื่อเพิ่มความรุนแรงให้กับการโจมตี ใบมีดวายนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเกรย์ และหลังจากที่เกรย์ปัดป้องไปได้สองครั้ง เขาก็พบรอยขีดข่วนบนเกล็ดของตน ดูเหมือนว่ามันกำลังจะแหลกสลายลงในไม่ช้า 'ดูท่าว่าข้าจะใช้มันกับคนที่ระดับพลังเท่านี้ไม่ได้' ความจริงกระแทกเข้าใส่เกรย์ ทำให้เขาต้องประเมินสถานการณ์ใหม่ เขาตั้งใจว่าจะใช้วิชานี้วิชาเดียวในการปัดป้องการโจมตีทั้งหมด แต่เขาก็พบว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนระดับซูโดโซเวอเรน เขาจำเป็นต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ นี่คือขีดจำกัดของวิชาที่เกรย์ได้รับมา มันทรงพลังก็จริง แต่เช่นเดียวกับวิชาอื่นๆ มันมีข้อจำกัดของมัน การใช้มันต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่ระดับเท่ากันหรือแข็งแกร่งกว่าย่อมส่งผลเสียต่อตัวเขาเอง ซูโดโซเวอเรนสังเกตเห็นว่าเกรย์เริ่มขยับตัว ซึ่งทำให้เขายิ้มออกมา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยใบมีดมากมายขณะที่เขาโหมกระหน่ำโจมตีเกรย์อย่างดุเดือด เกรย์ยังคงอยู่ในระหว่างการดูดซับแก่นพลังงานรอบบริเวณ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายและเปลวเพลิงน้ำแข็งก็แผ่ขยายออกไป กำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่รายล้อมด้วยเปลวเพลิงปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อสกัดกั้นใบมีดที่พุ่งเข้ามา สัญลักษณ์สองอย่างส่องสว่างขึ้นบนท้องฟ้าและเขาก็สร้างโดเมนของตัวเองขึ้นมาเพื่อรับมือกับซูโดโซเวอเรน ซูโดโซเวอเรนไม่คาดคิดว่าเกรย์จะใช้วิชาจารึก และสิ่งที่เขาไม่คาดคิดยิ่งกว่าคือการที่เกรย์ใช้เวลานานเหลือเกินในการเลเวลอัพ ระดับการบ่มเพาะของเกรย์ยังคงอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับเวเนอเรเบิล ซึ่งเป็นเรื่องน่าตกใจเมื่อพิจารณาจากปริมาณแก่นพลังงานที่เขาดูดซับเข้าไป ซูโดโซเวอเรนสกัดกั้นการโจมตีจากวิชาจารึกได้ แต่นั่นก็เป็นโอกาสที่เกรย์ต้องการเพื่อเข้าประชิดตัว เขาระเบิดหมัดใส่ชายตรงหน้าจนร่างของอีกฝ่ายกระเด็นออกไป พลังโจมตีกายภาพของเกรย์อยู่ในระดับที่เหนือชั้นกว่า ซูโดโซเวอเรนไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งการ์ดป้องกันก่อนที่หมัดจะเข้าถึงตัว ความเร็วของเกรย์นั้นสูงเกินไปจนยากจะรับมือ ซูโดโซเวอเรนร่วงกระแทกลงกับพื้น เกรย์ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปโจมตีซ้ำ แต่เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศและรีบดูดซับแก่นพลังงานให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจเขารู้สึกแทบอยากจะร้องไห้ออกมา 'ทำไมมันถึงนานขนาดนี้!' เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการเลเวลอัพของเขาจะกินเวลานานขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขามั่นใจว่าการเลเวลอัพของตนจะไม่ทำให้เกิดความวุ่นวายและตั้งใจว่าจะรีบผ่านไปให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับดูยากเย็นเหลือเกิน แม้จะมีแก่นพลังงานมหาศาลที่ดูดซับเข้าไป แต่เขากลับยังไม่สามารถก้าวข้ามจุดสูงสุดของระดับเวเนอเรเบิลไปได้เสียที เขาอยากจะร้องขอให้ถึงระดับซูโดโซเวอเรนเสียให้รู้แล้วรู้รอด อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้ว่ามีความคืบหน้า ซูโดโซเวอเรนกลับมาโจมตีอีกครั้ง พลังโจมตีครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม บนหัวของเขามีขนนกขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากแก่นแท้วายุบริสุทธิ์ปรากฏขึ้น ในวันปกติ การบรรลุขั้นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่เกรย์กำลังอยู่ในระหว่างการเลเวลอัพ และแก่นพลังงานในสถานที่แห่งนี้ก็หนาแน่นยิ่งกว่าที่ใดในทวีปออโรราทั้งหมด ซูโดโซเวอเรนใช้โอกาสนี้เพื่อใช้วิชาธาตุวายุที่ยิ่งใหญ่ที่สุดวิชาหนึ่งตลอดกาล ด้วยขนนกที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ พลังการบ่มเพาะของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นไปจนแตะขอบเขตของระดับซูโดโซเวอเรนและเกือบจะก้าวเข้าสู่ระดับโซเวอเรน เมื่อเกรย์เห็นดังนั้น เขาก็รู้ว่าชายผู้นี้กำลังฉวยโอกาส แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขาต้องการเลเวลอัพ และในเมื่อชายคนนี้จะเป็นบันไดให้เขา เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใด เกรย์น่าจะเป็นคนเดียวที่ใช้เวลานานขนาดนี้ในการเลเวลอัพสู่ระดับโซเวอเรน ด้วยปริมาณแก่นพลังงานที่เขาดูดซับเข้าไป เขาควรจะเลเวลอัพสู่ระดับโซเวอเรนไปนานแล้ว แต่สถานการณ์กลับพิสูจน์ให้เห็นว่ามันไม่ง่ายเลย .... ในขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ปรากฏการณ์บนท้องฟ้าในส่วนอื่นๆ ของทวีปก็เริ่มมีสัญญาณว่าจะเลือนหายไป ปรากฏการณ์ที่ปกคลุมท้องฟ้ามานานหลายนาทีจนทำให้ทุกคนต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่ในมือนั้นกำลังจะหายไปในไม่ช้า ไม่มีใครรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ และไม่มีใครเข้าใจอย่างแท้จริงว่ามันหมายถึงอะไร สิ่งเดียวที่ทุกคนสัมผัสได้จากภาพปรากฏนั้นคือความเหนือล้ำที่อยู่เหนือพวกเขาทั้งมวล แม้แต่คนอย่างลูคัส ดอว์สัน ก็ยังรู้สึกด้อยค่าเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน .... เกรย์และชายคนนั้นอยู่ในภาวะทางตัน วิธีเดียวที่การต่อสู้จะสิ้นสุดลงได้คือเกรย์ต้องเลเวลอัพให้สำเร็จ หรือไม่ก็ซูโดโซเวอเรนต้องหลบหนีไป เกรย์เริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง... แก่นพลังงานไม่เพียงพอ 'อะไรกันเนี่ย!' เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาดูดซับพลังงานมากพอที่จะทำให้คนระดับจุดสูงสุดสองคนเลเวลอัพได้แล้ว แต่สำหรับเขามันกลับไม่เพียงพอที่จะทะลุผ่านเข้าสู่ระดับโซเวอเรน ความรู้สึกที่แก่นพลังงานค่อยๆ เบาบางลงรอบตัวทำให้ใจของเขาหล่นวูบ ในขณะที่แก่นพลังงานกำลังจะจางหายไปจนหมดสิ้น ก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันเป็นปฏิกิริยาจากชายผู้นั้น "ฮ่าๆ เจ้าจบสิ้นแล้ว!"