Chapter 560 - การมาเยือนของตระกูลเวียร์กาล เหล่าทหารยามหันมาสบตากัน หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ ได้ “พวกเจ้าสองคนไปกับนายน้อย ส่วนข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่เอง” ทหารยามคนหนึ่งกล่าว เนื่องจากพวกเขามีกันสามคน จึงไม่จำเป็นต้องไปทั้งหมด แค่สองคนก็น่าจะเพียงพอแล้ว “ข้าบอกว่าพวกเจ้าต้องไปทั้งสามคน พวกเจ้ากำลังขัดคำสั่งข้าเพียงเพราะพ่อข้าล้มป่วยอย่างนั้นหรือ?” เอลลิสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับแผ่ไอเย็นเยือกออกมา ควันเย็นเริ่มหมุนวนและกระจายไปทั่วทางเดิน เกรย์และวอยด์ที่หลบอยู่ด้านข้างรู้สึกราวกับว่ากำลังจะถูกแช่แข็งจนตาย ทหารยามขบกรามแน่น เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาจึงยอมทำตามคำสั่งของเอลลิส เนื่องจากเอลลิสบอกว่าสถานที่นั้นอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก พวกเขาจึงน่าจะกลับมาได้อย่างรวดเร็วหากเกิดเหตุฉุกเฉิน อีกอย่างยังมีอาคมที่ถูกติดตั้งไว้โดยหนึ่งในผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูล ซึ่งเป็นปรมาจารย์ด้านอาคม ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะผ่านเข้าไปได้โดยไม่ทำให้เขาตื่นตัว คนส่วนใหญ่แทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของอาคมในห้องนั้นจนกว่าจะสายเกินไป เอลลิสพาเหล่าทหารยามไปยังอีกฟากหนึ่งของทางเดิน ก่อนจะลับตาไปในมุมตึก เกรย์และวอยด์ที่ซ่อนตัวอยู่จึงก้าวออกมาจากจุดซ่อนแล้วเดินตรงไปยังห้องนั้นอย่างระมัดระวัง ‘นายหลบมันได้ไหม?’ เกรย์ถาม ‘ไม่ ระบบตรวจจับของอันนี้ต่างจากที่อยู่ในเมืองนั้น ไม่มีทางที่ข้าจะหลบพ้น’ วอยด์ตอบกลับ ‘อืม เข้าใจแล้ว สงสัยข้าคงต้องเสี่ยงดู’ เกรย์ตัดสินใจเด็ดขาด เขาภาวนาขอให้ทุกอย่างราบรื่นพร้อมกับเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด หากเหตุการณ์ไม่เป็นไปตามแผน เขาจะรีบพุ่งตัวไปหาพ่อของเอลลิสและพยายามช่วยเหลือเขาก่อนที่จะถูกคนในคฤหาสน์จับตัวได้ เขากุมลูกบิดประตูพร้อมกับเตรียมอาคมที่จะใช้ดัดแปลงอาคมในห้องนั้นเล็กน้อย แผนของเขาไม่ใช่การทำลายอาคม แต่เป็นการสร้างช่องโหว่เพื่อให้เขาสามารถเข้าไปได้โดยไม่ถูกตรวจพบ หากทำสำเร็จเขาก็จะสามารถอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการโดยไม่มีใครล่วงรู้ แกรก... เขาค่อยๆ แง้มประตูออก และทันทีที่เกิดช่องว่างเพียงเล็กน้อย เขาก็ส่งอาคมที่เตรียมไว้เข้าไปในห้องโดยหวังว่ามันจะใช้ได้ผล เขาลุ้นระทึกด้วยความหวังพร้อมกับสีหน้าที่สงบนิ่ง รอคอยผลลัพธ์จากการทดลองของตน ‘อืม’ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า ไม่นานนักเขาก็เปิดประตูห้องแล้วหายลับเข้าไปข้างใน เอลลิสและเหล่าทหารยามเดินกลับมาในวินาทีที่เขาปิดประตูพอดี แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเรื่องนี้เลย “ดูเหมือนข้าจะเข้าใจผิดไปแฮะ” เอลลิสส่ายหัว ทหารยามยิ้มเจื่อนๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงแค่กลับไปยืนประจำตำแหน่งเดิม เอลลิสไม่ได้อยู่ที่นั่นนาน เขาเดินไปยังจุดที่เกรย์และวอยด์เคยซ่อนตัว เมื่อเห็นว่าที่ตรงนั้นว่างเปล่า เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพึมพำบางอย่างในขณะที่เดินกลับไปที่ห้องของตน ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำมีเพียงแค่รอเกรย์ เขาคิดว่าการออกจากห้องน่าจะง่ายกว่าการเข้าไป แต่เพื่อความปลอดภัย เกรย์ได้มอบอุปกรณ์สื่อสารที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาให้เอลลิสชิ้นหนึ่ง เพื่อให้พวกเขาสามารถสื่อสารกันได้โดยไม่ต้องพูดออกมาดังๆ เหมือนกับที่คนอื่นๆ ในที่แห่งนี้ใช้กัน …. ภายนอกคฤหาสน์ตระกูลโอไบรอัน ในช่วงเวลาที่เกรย์กำลังย่างเท้าเข้าไปในห้องของพ่อเอลลิส แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์ ด้วยตราสัญลักษณ์มังกรที่ประดับเด่นชัดอยู่บนเสื้อผ้า ทำให้ทหารยามจดจำกลุ่มคนเหล่านี้ได้ทันที พวกเขาคือตระกูลเวียร์กาล สีหน้าของเหล่าทหารยามเปลี่ยนไปเล็กน้อย “โทม่าอยู่ไหม?” ชายชราผมขาวเอ่ยถาม ทหารยามพยักหน้า พวกเขาสัมผัสได้ถึงออร่ากดดันที่แผ่ออกมาจากชายชรา ไม่ใช่แค่เขา แต่เป็นทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนกับออร่ากดดันที่สัตว์อสูรระดับสูงแผ่ออกมา มันชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “นายน้อยของพวกเจ้าจัดการพวกโจรในหุบเขาสุยินมาใช่ไหม?” ชายชราเลิกคิ้วถาม “ใช่ครับ” ทหารยามคนหนึ่งพยักหน้า “เอาล่ะ ไปบอกให้เขาและโทม่าออกมาพบข้าที เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ชายชรากล่าว “ท่านครับ... คือว่า... คนในตระกูล...” “เรื่องอะไรก็ตามที่เจ้าอยากจะคุยกับพี่ชายข้า เจ้าคุยกับข้าได้เลย” จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น แม้จะไม่ดังมากแต่ทุกคนก็ได้ยินชัดเจน ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นใกล้กับกลุ่มคนตระกูลเวียร์กาล เขาคือลุงของเอลลิส เขาเพิ่งกลับมา “โคลด์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ชายชรากล่าว “ข้าก็พูดแบบนั้นกับท่านได้เหมือนกัน ตาแก่ ใครจะไปคิดว่าท่านจะยังไม่ตาย” โคลด์หัวเราะขณะพูด “เจ้ายังไม่ตาย ข้าจะไปตายได้ยังไงกัน?” ชายชราแสยะยิ้ม จากการโต้ตอบกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเคยเผชิญหน้ากันมาก่อนในอดีต “ข้าเสียมารยาทไปหน่อย เชิญเข้ามาข้างในเถอะ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ตระกูลเวียร์กาลผู้สูงส่งมาเยี่ยมเยียน” โคลด์กล่าวต้อนรับกลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา “ฮึ่ม! ยังไร้มารยาทเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน” ชายวัยกลางคนในกลุ่มพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ยังโกรธเรื่องการประลองเล็กๆ น้อยๆ ของเราอยู่หรือไง?” โคลด์ถามพร้อมรอยยิ้มมุมปากขณะเดินนำเข้าไปในคฤหาสน์ “เจ้าแค่โชคดี ก็แค่นั้นแหละ” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ชนะก็คือชนะ จะยอมรับหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า” โคลด์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขณะนำกลุ่มคนไปที่อาคารหลักเพื่อไปยังโถงรับรอง …. ภายในโถงรับรอง ทุกคนนั่งลงประจำที่ และการที่โคลด์ไปนั่งในเก้าอี้ของผู้นำตระกูลก็ไม่พ้นสายตาของคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้น “เอาล่ะ ตระกูลของข้าพอจะช่วยอะไรพวกท่านได้บ้าง?” โคลด์เข้าประเด็นทันที “หลานชายของเจ้ากวาดล้างพวกโจรในหุบเขาสุยินมา ใช่ไหม?” ชายชราถาม “โอ้ ท่านได้ยินเรื่องผลงานของเขาด้วยหรือ ช่างวิเศษจริง” โคลด์ยิ้ม “อย่าบอกนะว่าท่านมาที่นี่เพื่อแสดงความยินดีที่เราสร้างอัจฉริยะขึ้นมาได้อีกคน?” “เขามีบางอย่างที่เป็นของพวกเรา เราต้องการมันคืน” ชายชรากล่าว “หืม บางอย่างของท่านงั้นหรือ?” สีหน้าของโคลด์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที “ใช่” ชายชราพยักหน้า โคลด์กวาดสายตามองไปรอบโถงครู่หนึ่งก่อนจะเรียกทหารยามที่อยู่ข้างนอกเข้ามา “ไปบอกเอลลิสทีว่าข้าต้องการพบเขาที่นี่”