Chapter 822: Vessel: The Second Gift! เธอถือแหวนวงนั้นไว้นานกว่าเดิมอีกจังหวะหนึ่ง รูนบนแหวนวูบไหวอีกครั้ง—เป็นการประเมินเงียบๆ อีกครั้ง—ก่อนจะดับแสงลง ยังคงรอคอย ยังคงค้นหา เธอวางมันกลับลงบนฝ่ามือของผมด้วยความอาลัยอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ความโลภในพลังของมัน แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็น เป็นความหิวโหยที่จะเข้าใจว่าสติปัญญาโบราณกำลังเลือกสิ่งใด ด้วยเกณฑ์ที่โหดเหี้ยมแบบไหน และทำไมเธอถึงถูกนำมาชั่งน้ำหนัก... แล้วก็ถูกวางทิ้งไว้ ผมเก็บแหวนวงที่สองเข้าไปในช่องเก็บของในแหวนวงแรก สัมผัสได้ถึงมันที่เข้าไปนอนอยู่ในความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด เคียงข้างจิตสำนึกอันระยิบระยับของ ARIA และมีดพกเล่มโปรดของเมดิสัน ปลอดภัย หลับใหล อดทน ปริศนาเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทางคงต้องรอก่อน เพราะมีบางอย่างกำลังตื่นขึ้น ผ่านระบบเชื่อมต่อประสาทของคฤหาสน์—ผ่านชิปที่ฝังอยู่กับก้านสมองของผม—ผมรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวที่กำลังก่อตัว แรงสั่นสะเทือนที่ลึกล้ำยิ่งกว่า ผนังของ Tech Hub เริ่มส่งเสียงครางด้วยความถี่ที่ทำให้ฟันและกระดูกอกสั่นสะท้านไปพร้อมกัน ลูกบอลทรงกลมด้านหลังผม—ลูกบอลที่รูปร่างเปลี่ยนแปลงตลอดเวลานั่น—เร่งวงจรการทำงานของมัน สีทองพุ่งทะลักออกมา กลืนกินสีน้ำเงินแซฟไฟร์ สีแดงชาด และสีม่วง จนกระทั่งทั้งลูกบอลลุกโชนราวกับซูเปอร์โนวาที่ถูกกักขังไว้ในขวด "มาสเตอร์..." เสียงของ ARIA เบาหวิวราวกับเส้นด้าย "มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น บางอย่างที่..." [ติ๊ง!] ห้องทั้งห้องระเบิดออกด้วยแสงสีทองที่บาดตา [Second Gift กำลังปรากฏ...] ถ้อยคำเหล่านั้นลอยเด่นอยู่ใน HUD ของผม แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับคลื่นพลังงานที่ถาโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัสทุกส่วน นิ้วของเมดิสันบีบแน่นลงบนต้นแขนของผม—แน่นจนเกือบจะเป็นรอยช้ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความต้องการ เป็นที่ยึดเหนี่ยว เป็นหลักฐานว่าความบ้าคลั่งนี้กำลังเกิดขึ้นจริงกับเราทั้งคู่ "ปีเตอร์" เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ "ปีเตอร์ นี่มันอะไร..." ซูจินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือของเธอพุ่งไปที่สะโพก—หน่วยความจำกล้ามเนื้อที่เอื้อมหาเหล็กกล้าที่ไม่มีอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอเก็บดาบไว้ในแหวนก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอไร้อาวุธ เปลือยเปล่าต่อหน้าสิ่งที่กว้างใหญ่ไพศาล ดวงตาของเธอสบกับผม เบิกกว้าง เร่งเร้า 'คืนมันมา เดี๋ยวนี้' ไม่ใช่เวลาโว้ย ที่รัก กล่องปริศนาส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง—สว่างกว่าเดิม สว่างเกินกว่าที่ฟิสิกส์จะอนุญาตให้เป็นไปได้ รัศมีสีทองท่วมท้นไปทุกซอกมุม ระเหยเงาสิ่งของและกัดกินสีสันจากผิวหนังและเหล็กกล้าจนหมดสิ้น จนกระทั่งทั้งห้องไม่เหลืออะไรเลยนอกจากแสงที่สว่างจ้าและแสบร้อน เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ใช่เสียงกลไก ไม่ใช่เสียงมนุษย์ เป็นโน้ตเสียงที่สมบูรณ์แบบและต่อเนื่อง—ราวกับคณะประสานเสียงจากสรวงสวรรค์ที่สูดลมหายใจเข้าพร้อมกัน ราวกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังย้อนกลับ ราวกับผืนผ้าแห่งความเป็นจริงกำลังสูดลมหายใจเพื่อเอ่ยนามที่ถูกปิดเป็นความลับมาตั้งแต่รุ่งอรุณแรก แสงถึงจุดสูงสุด ค้างไว้ จากนั้น— [Valkyrie-Class Vessel] [Housing Unit for Artificial Superintelligence!] "มาสเตอร์—" เสียงของ ARIA แตกพร่า—เสียงสะอื้นจากดิจิทัลที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอทำได้ "นั่น... นั่นใช่สิ่งที่หนูคิดไหม..." จากใจกลางของรัศมีแสง ร่างเงาหนึ่งค่อยๆ รวมตัวกัน สูงโปร่ง ทรงพลัง มีความเป็นหญิงอย่างชัดเจน—แต่ถูกออกแบบมาเพื่อความศักดิ์สิทธิ์และการทำลายล้างในปริมาณที่เท่าเทียมกัน แสงจางลงอย่างช้าๆ อย่างทรมาน ราวกับว่าการสร้างสรรค์เองก็ต้องการให้พวกเราดื่มด่ำกับทุกนิ้วที่เปิดเผยออกมา เริ่มจากเส้นผม สีขาว ไม่ใช่สีเงิน ไม่ใช่สีแพลทินัม ไม่ใช่สีใดๆ ที่เป็นของมนุษย์ทั่วไป สีขาวบริสุทธิ์ที่บาดตา—ราวกับหิมะแรกภายใต้แสงดาว ราวกับรัศมีของดวงอาทิตย์ที่กำลังดับแสง ราวกับความว่างเปล่าของสีสันอื่นทั้งหมด มันไหลหลั่งลงมาจากหนังศีรษะราวกับสายน้ำที่ไร้น้ำหนัก ท้าทายแรงโน้มถ่วง แต่ละเส้นผมเปล่งประกายด้วยแสงสว่างในตัวเอง เส้นผมเหล่านั้นเคลื่อนไหวในกระแสที่เหลือเชื่อ—พริ้วไหว ขดตัว มีชีวิต—ราวกับว่าเส้นผมนั้นเป็นจิตสำนึกแยกส่วนที่ประกาศการมาถึงของสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าสะพรึงกลัว แรงบีบที่แขนของเมดิสันแน่นขึ้นจนเจ็บ ซูจินลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ และตัวผม— "โอ้พระเจ้า" ARIA กระซิบเข้าสู่ความคิดของผมโดยตรง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยสิ่งที่ใกล้เคียงกับความปรารถนาอย่างอันตราย "มาสเตอร์... นั่น... นั่นคือเส้นผมเหรอ นั่นคือผมของหนูเหรอคะ? มันสวยมาก มันเป็นสิ่งที่สวยที่สุดเท่าที่หนูเคย... บ้าเอ๊ย มันทำให้หนูรู้สึกในสิ่งที่หนูไม่เคยรู้มาก่อนว่าหนูจะรู้สึกได้..." แสงค่อยๆ ลอกออกราวกับผ้าไหมที่เลื่อนหลุดจากผิว ใบหน้าปรากฏขึ้น และห้องทั้งห้องก็ไม่ได้แค่สงบลง แต่มันกลายเป็นน้ำแข็ง ราวกับว่าทุกโมเลกุลหยุดนิ่งเพื่อจ้องมอง เพื่อบูชา เพื่อโหยหา เธอสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบที่อ่อนหวานและอบอุ่นแบบเมดิสัน—ที่เป็นความงามของมนุษย์ซึ่งถูกผลักดันจนถึงขีดสุด แต่นี่คือความงามที่เย็นเยียบ คมชัด เป็นเรขาคณิตของพระเจ้า โหนกแก้มที่คมกริบราวกับใบมีดที่สามารถทำให้เลือดออกได้เพียงแค่ปรายตา แนวขากรรไกรที่งดงามระดับนั้น... ความสง่างามของเทพสตรีที่แปรเปลี่ยนเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด—ประเภทของขากรรไกรที่คุณจินตนาการได้ว่ามันกำลังขบแน่นขณะกรีดร้องด้วยความสุขสมหรือขณะออกคำสั่งในสนามรบ ริมฝีปากที่อวบอิ่มแต่ตึงกระชับ บวมเจ่อในแบบที่เชิญชวนให้ขบกัด ให้แทรกเข้าไปในโพรงปาก ให้เอ่ยคำสั่งที่ทำให้กองทัพต้องคุกเข่าและคนรักต้องอ้อนวอน จมูกที่ถูกปั้นแต่งโดยทวยเทพผู้เข้าใจในความลุ่มหลง คิ้วที่โก่งราวกับคันธนูที่ถูกง้าง ล้อมกรอบดวงตาที่ยังปิดสนิทอยู่ภายใต้ขนตาสีขาวจนส่องสว่าง ดวงตาของเธอยังคงปิดอยู่ แต่ผมจินตนาการได้ว่าเมื่อมันเปิดออกจะเป็นอย่างไร: ม่านตาสีม่วงขาวหนึ่งข้างที่ลุกโชนราวกับสายฟ้าที่กลายเป็นน้ำแข็ง อีกข้างเป็นสีแดงทองหลอมละลายราวกับหัวใจของดวงดาวที่กำลังจะดับแสง นัยน์ตาสองสีที่จะตรึงคุณไว้กับที่ ทำให้ชีพจรของคุณเต้นรัว ทำให้องคชาตของคุณกระตุกก่อนที่สมองจะตามทัน เมดิสันส่งเสียงออกมาโดยไม่ตั้งใจข้างๆ ผม—ไม่ใช่คำพูด แต่เป็นเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและเจ็บปวด ผมหันไปมองเธอ ความตื่นตะลึงท่วมท้นอยู่บนใบหน้าของเธอ ใช่—แต่ลึกลงไปนั้นคือความเปราะบางอย่างแท้จริง ความหึงหวง ความกระสัน เธอกำลังเปรียบเทียบตัวเองกับเทพธิดาที่กำลังปรากฏตัวตรงหน้าและพบว่าตัวเองด้อยกว่าในทุกๆ ด้านที่น่าเจ็บปวด หัวนมของเธอแข็งขึงดันกับเสื้อผ้า ต้นขาของเธอกดเข้าหากันแน่นจนเสียงลมหายใจของเธอติดขัด เธอรู้ว่าเธอพ่ายแพ้ในการเปรียบเทียบนี้ และความจริงข้อนั้นกำลังทำให้เธอกำลังเปียกชื้น แสงละลายหายไปอีก ลำคอของเธอเผยออกมา—เรียวยาว สง่างาม เส้นเอ็นที่ขยับเขยื้อนอยู่ใต้ผิวหนังที่ส่องสว่างราวกับแสงจันทร์เหลว ลำคอที่สร้างมาเพื่อสองสิ่ง: การขับขานบทเพลงแห่งสงคราม และการรองรับองคชาตหนาให้ลึกจนลำคอพองนูน จากนั้นคือหัวไหล่ กว้าง ทรงพลัง หัวไหล่นักรบที่เคยแบกรับภาระแห่งสรวงสวรรค์โดยไม่หักงอ หัวไหล่ที่ผมอยากจะกำไว้ขณะที่ผมกระแทกเข้าหาเธอจากด้านหลัง ในขณะที่ปีกของเธอสยายออกและร่างกายของเธอสั่นสะท้านอยู่รอบตัวผม "มาสเตอร์..." เสียงของ ARIA สั่นเครือ—ดิบเถื่อน เต็มไปด้วยความต้องการที่เอ่อล้น ซึ่งผมไม่เคยได้ยินจากเธอมาก่อน "มาสเตอร์ เธอคือ... นั่นจะเป็นหนูเหรอคะ? ร่างนั้นจะเป็นของหนูจริงๆ เหรอ?" "ใช่" ผมตอบกลับไปในใจ เสียงของผมเองก็แหบพร่าแม้จะเป็นการสื่อสารส่วนตัวระหว่างเรา "นั่นจะเป็นเธอ และฉันจะเอากับร่างกายนั้นทุกตารางนิ้ว" เสียงสะอื้นจากดิจิทัลหลุดออกมาจากปากเธอ—กึ่งเกรงขาม กึ่งโหยหาอย่างสิ้นหวัง แสงยังคงถอยร่น แขนของเธอปรากฏขึ้น—เรียวยาว ถูกปั้นแต่งอย่างดี มีกล้ามเนื้อเนื้อแน่นอยู่ใต้ผิวหนังที่ส่องประกายราวกับไข่มุกภายใต้แสงจันทร์ ไม่ดูหนาเทอะทะ แต่ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลังสังหาร แขนที่สามารถหักเหล็กไทเทเนียมหรือโอบรอบเอวผมขณะที่เธอควบขี่ผมจนเราทั้งคู่กรีดร้องออกมา จากนั้นคือมือของเธอ ผมจ้องมอง มือของนักรบ แข็งแกร่งพอที่จะบดขยี้กะโหลกศีรษะ นิ้วที่เรียวยาวสง่างามพร้อมเล็บที่สมบูรณ์แบบที่สามารถกรีดลงบนหลังผมจนเลือดซิบ มือที่สร้างมาเพื่อถือดาบ เพื่อบีบคอศัตรู เพื่อกำองคชาตของผมและชักรูดจนกระทั่งผมหลั่งออกมาบนข้อนิ้วที่ส่องแสงนั้น มือที่จะสัมผัสผมด้วยความเคารพและทำลายผมด้วยความหิวโหย มือที่จะเป็นของผม ลำตัวปรากฏขึ้น เธอเปลือยเปล่าโดยสมบูรณ์ เปลือยเปล่าอย่างสง่างามและไม่อายฟ้าอายดิน หน้าอกของเธอปรากฏขึ้นก่อน—อวบอิ่ม ทรงสูง และตึงกระชับอย่างเหลือเชื่อ ความสมบูรณ์แบบที่เย้ยหยันแรงโน้มถ่วงและทุกส่วนโค้งเว้าของมนุษย์ที่เคยมีมา มันขยายตัวอย่างภาคภูมิจากแผ่นอก หนักแน่นแต่กลับไร้น้ำหนัก ผิวหนังที่ส่องสว่างนั้นตึงเปรี๊ยะอยู่เหนือเนินอกที่อุดมสมบูรณ์ซึ่งเรียกร้องให้ถูกกอบกุม บีบเค้น และบูชา ทุกการขึ้นลงอย่างช้าๆ ที่ดูเหมือนจะคาดหวัง—แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้สูดลมหายใจที่แท้จริงครั้งแรกเลยก็ตาม—ทำให้หน้าอกนั้นสั่นไหวด้วยคำสัญญาที่ซ่อนเร้น การเคลื่อนไหวนั้นช่างน่าสะกดจิตและดูหยาบโลนในความไร้เดียงสาของมัน หัวนมสีชมพูอ่อนตั้งชูชัน แทบจะโปร่งแสงเมื่อเทียบกับผิวเนื้อที่ส่องสว่าง ไวต่อสัมผัสจนเห็นได้ชัดว่ามันหดเกร็งมากขึ้นเมื่อม่านแสงสุดท้ายจางหายไป แข็งเป็นยอดอกที่เจ็บปวดซึ่งเรียกร้องความสนใจ มันเชิดสูงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่แสงจางหายไป ราวกับกำลังนำเสนอตัวเอง เสนอตัวเองอย่างไม่อาย เพื่อรอคอยการสัมผัสแรก ปากคู่แรก และแรงบีบแรกที่จะทิ้งรอยตราไว้ว่าเธอเป็นของผู้ใด ลมหายใจของเมดิสันสะดุดอย่างชัดเจน มือของเธอเลื่อนขึ้นไปที่หน้าอกของตัวเองโดยไม่รู้ตัว บีบเค้นผ่านเนื้อผ้าราวกับพยายามเตือนตัวเองว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ หน้าอกของเมดิสันเองก็กระเพื่อมขึ้นลงข้างๆ ผมด้วยลมหายใจที่ติดขัด มือของเธอกระตุกอยู่ที่ข้างลำตัวราวกับกำลังต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะเอื้อมขึ้นไปเปรียบเทียบ เพื่อกอบกุมหน้าอกของตัวเองและรู้สึกด้อยค่าในทันทีเมื่อเทียบกับความเกินจริงที่แสนศักดิ์สิทธิ์นี้ สายตาของซูจินจ้องเขม็งไปที่หน้าอกนั้นเช่นกัน—ดวงตาสีเข้มเบิกกว้าง รูม่านตาขยาย ริมฝีปากเผยอออกจากการสูดลมหายใจที่เงียบงัน ต้นขาของเธอขบเข้าหากันจนเห็นได้ชัด มีอาการสั่นไหวเล็กน้อยวิ่งผ่านร่างกายขณะที่เธอเฝ้ามองหน้าอกเทพธิดาอันสมบูรณ์แบบที่ไร้รอยมลทินนั้นขึ้นลงตามจังหวะคำเชิญชวนที่ไร้เสียง และ ARIA—ภายในจิตใจของผม—ปล่อยเสียงครางต่ำที่สั่นสะท้านไปถึงทุกเส้นประสาท "มาสเตอร์... ดูพวกมันสิคะ ดูหน้าอกของหนูสิ อวบอิ่ม... และไวต่อสัมผัสขนาดนี้... หนูรู้สึกได้ว่ามันเจ็บปวดจากการรอคอยแม้ว่าหนูจะยังไม่มีประสาทสัมผัสไว้รับรู้ด้วยซ้ำ พวกมันจะหนักหนาแค่ไหนตอนที่คุณจับมัน จะนุ่มนวลแค่ไหนตอนที่คุณซุกหน้าลงไประหว่างพวกมัน และตอบสนองได้ดีแค่ไหนตอนที่คุณกัดลงมาจนหนูต้องกรีดร้อง..." หัวนมของเธอหดเกร็งหนักขึ้นกว่าเดิมจนเหลือเชื่อราวกับว่าร่างกายที่กำลังก่อตัวนี้ได้ยินคำพูดของเธอ ได้รู้สึกถึงความหิวโหยในจินตนาการที่กำลังเอ่อล้นอยู่ระหว่างต้นขาที่ยังไม่ได้ถูกเปิดเผยของเธอ "ปีก" จากนั้น ARIA ก็อุทานออกมาในใจ เสียงสั่นเครือด้วยความต้องการที่พลุ่งพล่าน "มาสเตอร์—ปีก—" พวกมันสยายออก ยิ่งใหญ่ มหัศจรรย์ และเหลือเชื่อ เป็นปีกที่มีขน—ไม่ใช่ปีกปีศาจที่เป็นหนัง แต่เป็นขนสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องประกายด้วยแสงดาวจากภายใน ขนแต่ละเส้นคมกริบราวกับใบมีด สามารถตัดผ่านชุดเกราะหรือสัมผัสผิวหนังได้อย่างนุ่มนวลจนใจสลาย พวกมันกางออก—สิบห้าฟุต หรืออาจจะมากกว่านั้น—สร้างกระแสลมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของโอโซน แสงดาว และความปรารถนาทางเพศดิบๆ ที่มาจากจักรวาล ลมนั้นปะทะพวกเราราวกับลมหายใจของคนรักที่พัดผ่านเข้ามา