บทที่ 1306 ความว่างเปล่า ทันทีที่ลีโอเนลลงสู่พื้น เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความสับสน สาเหตุหลักคือดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย พื้นดินสีดำอมเทาที่หยาบกร้านยังคงเหมือนเดิม ต้นไม้สีดำทึบยังคงเหมือนเดิม หมอกหนาและท้องฟ้าสีเทาทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ลีโอเนลคาดว่าเขาจะถูกส่งไปยังโลกใบใหม่ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง แต่มันดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นงั้นหรือ? ‘ไม่… นั่นเป็นวิธีคิดที่ผิด ทุกโซนโดยทางเทคนิคแล้วเป็นเพียงภาพฉายของประวัติศาสตร์ในดินแดนที่มันถือกำเนิดขึ้น หากนี่คือประวัติศาสตร์ของวังแห่งความว่างเปล่า มันก็แค่หมายความว่าพื้นที่แถบนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลยมาเป็นเวลานานมากแล้ว…’ ลีโอเนลรู้สึกว่ามันก็ฟังดูมีเหตุผล แต่ก็ยังมีบางอย่างที่เขารู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ในเมื่อวังแห่งความว่างเปล่ามีมาอย่างยาวนานขนาดนี้ แล้วโซนระดับล่าง (Sub-Dimensional Zones) ของมันจะยังไม่ถูกเคลียร์จนหมดสิ้นได้อย่างไร? และหากพวกเขาใช้วิธีการเดียวกับภูเขาหัวใจผู้กล้า (Valiant Heart Mountain) โดยใช้เครื่องมือพิเศษเพื่อรักษาโซนนี้ให้คงอยู่ เวลาที่ผ่านไปนานขนาดนั้นก็น่าจะทำให้โลกใบนี้กลายพันธุ์จนจำเค้าเดิมไม่ได้ หรืออย่างน้อยที่สุด มันก็ไม่ควรจะดู... เหมือนเดิมเป๊ะขนาดนี้ ลีโอเนลจึงคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่า อุปกรณ์ที่วังแห่งความว่างเปล่าเข้าถึงได้นั้นอาจเหนือกว่าของภูเขาหัวใจผู้กล้า บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ ความสามารถในการรักษาโซนให้อยู่ในขอบเขตปกติจึงเหนือกว่า แต่ลีโอเนลก็ไม่ได้จดจ่อกับความคิดนี้นานนัก เพราะเสาผู้กล้า (Valiant Pillars) นั้นแท้จริงแล้วเป็นสมบัติที่มอบให้กับภูเขาหัวใจผู้กล้าตั้งแต่แรก มันคงจะโง่เขลาหากลีโอเนลจะด่วนสรุปคุณภาพของมันเพียงเพราะว่าใครเป็นเจ้าของในตอนนี้ ด้วยความคิดหนึ่งเดียว ประสาทสัมผัสภายใน (Internal Sight) ของลีโอเนลก็แผ่ขยายออกไป ทว่าแม้จะพยายามมองหา เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ‘ลูกบาศก์แบ่งส่วน (Segmented Cube) ไม่สามารถปกปิดการมีตัวตนของผู้คนในโซนได้ ดังนั้นฉันจึงเข้ามาพร้อมกับคนหกคนโดยพื้นฐาน ฉันรู้สึกว่านั่นอาจจะเป็นปัญหา…’ โซนนี้ไม่ได้พยายามจำกัดจำนวนบุคคลที่เข้ามาแต่อย่างใด และจนถึงตอนนี้ วังแห่งความว่างเปล่าก็ไม่ได้พยายามห้ามการทำงานเป็นทีมเช่นกัน แต่ลีโอเนลไม่เชื่อว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ไปตลอดกาล หรือจะพูดให้ถูกต้องกว่านั้นคือ มันคงจะมีบทลงโทษที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สำหรับคนที่เลือกใช้วิธีการนี้ ‘การยืนนิ่งอยู่กับที่คงไม่ช่วยอะไรฉันได้’ ด้วยความคิดนี้ ลีโอเนลก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอีกครั้ง จิตใจของเขาตรวจตราไปทุกที่ที่เขาก้าวผ่าน แต่เขาก้าวไปได้ไม่ถึงสามก้าว เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลีโอเนลพุ่งตัวไปด้านข้าง ใช้ฝ่ามือกระแทกพื้นแล้วตีลังกากลับตัวขึ้นไปจนสามารถลงสู่พื้นด้วยเท้าได้อีกครั้ง ฟิ้ว! ปัง! “อิ๊บ! อิ๊บ!” รูม่านตาของลีโอเนลหดเล็กลง สิ่งที่ดูเหมือนเข็มสีเงินยาวสองฟุตและบางเฉียบไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรปักคาอยู่บนต้นไม้ พลาดใบหูของลีโอเนลไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ลีโอเนลผ่อนลมหายใจให้ช้าลง หัวใจของเขาเต้นอย่างมั่นคงและเป็นจังหวะ ทว่าแรงกระแทกในจิตใจของเขายังคงสั่นไหวราวกับคลื่นทะเล การโจมตีนั้น… มันสามารถทะลุผ่านต้นไม้นั่นไปได้งั้นหรือ?! แม้กระทั่งตอนนี้ ลีโอเนลก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถสร้างรอยขีดข่วนบนต้นไม้เหล่านี้ได้หรือไม่ หากไม่ได้นำธนูระดับชีวิตกึ่งอมตะ (Quasi Life Grade) ของเขาออกมา แต่ถึงเขาจะทำได้ เขาก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะทำได้เหมือนกับเข็มเล่มนี้ แน่นอนว่ามันมีความได้เปรียบเพราะความบางของมัน แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่มันน่าตกใจ ชิ้นส่วนโลหะที่ดูเปราะบางเช่นนั้นกลับสามารถพุ่งเข้ากระแทกสิ่งที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้โดยไม่บิดเบี้ยว ประสาทสัมผัสภายในของลีโอเนลแผ่ขยายออกไปอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่พบสิ่งใดเลย ทว่าในตอนนี้ที่เขารู้แล้วว่ามีบางสิ่งอยู่ที่นั่น เขาจึงตระหนักได้ทันทีว่ามีคำอธิบายเพียงสองประการเท่านั้น ประการแรกคือบุคคลนี้เล็งเขาจากระยะไกลเกินหนึ่งร้อยเมตร ประการที่สองคือบุคคลนี้สามารถซ่อนตัวจากประสาทสัมผัสภายในของเขาได้ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรก็ตาม… เขาก็ยังคงเป็นลีโอเนล แม้ในขณะที่ยังหลบหลีกอยู่ ลีโอเนลก็ได้คำนวณทิศทางที่เข็มพุ่งมาแล้ว มือข้างที่ว่างคว้าไปในอากาศ สร้างแกนกลางกระจ่างแสง (Radiant Core) ขึ้นมาและปล่อยให้พลังธนู (Bow Force) อันน่าสะพรึงกลัวหมุนวนรอบมันราวกับสว่าน ขณะที่ร่วงหล่นลงจากอากาศ เขาก็หมุนตัวและตวัดแขนไปด้านหลัง ลีโอเนลไม่มีทางรู้แน่ชัดว่าบุคคลที่เล็งเป้ามาที่เขาอยู่ห่างออกไปเท่าใด อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมนี้ที่เป็นประโยชน์ต่อเขา นั่นก็คือเหล่าต้นไม้ แม้จะมีพลังมหาศาลจากเข็ม แต่มันก็ทำได้เพียงเจาะเข้าไปในต้นไม้ลึกประมาณสามนิ้วเท่านั้น และลีโอเนลก็ไม่ได้ยินเสียงที่มันทะลุผ่านต้นไม้ต้นอื่นมาก่อนหน้านั้น นั่นหมายความว่าไม่ว่าบุคคลนี้จะอยู่ที่ใด พวกเขาจำเป็นต้องมีแนวเลนส์ที่ชัดเจนระหว่างตัวเองกับลีโอเนล นอกจากนี้ เนื่องจากลีโอเนลไม่รู้สึกถึงการใช้พลังธนู และเข็มก็ดูเหมือนจะไม่มีการเบี่ยงทิศทาง มันจึงมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่มันพุ่งมาในเส้นทางที่ตรงเป๊ะ เมื่อนำข้อมูลทั้งหมดนี้มาพิจารณา และบวกกับข้อมูลประสาทสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ลีโอเนลก็ตัดสินใจได้ คนผู้นี้ไม่ได้อยู่ห่างออกไปเกินหนึ่งร้อยเมตร พวกเขาเพียงแค่มีความสามารถในการซ่อนตัวจากประสาทสัมผัสภายในของเขาเท่านั้น ‘โอกาส 87% ที่พวกเขาอยู่ที่นั่น…’ ปัง! ปัง! ‘สองเสียง?’ ลีโอเนลลงสู่พื้นอย่างคล่องแคล่ว ไถลเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและก้มตัวลงหลังลำต้นไม้ หากมันเป็นเพียงการปักลงบนพื้นคงไม่มีสองเสียงเกิดขึ้น เป็นไปได้สูงว่าบุคคลนี้ถูกบีบให้ต้องโจมตีสองครั้งเพื่อสลายการโจมตีของลีโอเนล แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น… ‘นั่นหมายความว่าพวกเขาไม่สามารถใช้พลังที่ใช้ปักต้นไม้นั่นได้อย่างไม่จำกัด…’ ร่างของลีโอเนลวูบไหว พุ่งทะยานไปในทิศทางของเสียง ยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งควบคุมสถานการณ์ได้มากขึ้นเท่านั้น อย่างน้อยเขาก็จะได้เห็นโฉมหน้าของคนที่เขากำลังต่อสู้ด้วย เนื่องจากบุคคลนี้รู้ว่าเขาสามารถหาพวกเขาพบได้ครั้งหนึ่ง คราวหน้าพวกเขาจะต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นแน่นอน อย่างไรก็ตาม นั่นคือตอนที่เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น จู่ๆ เจตจำนงดาราสติปัญญา (Wise Star Order) ก็พูดขึ้นมาโดยไม่มีใครคาดคิด “อา คนหนุ่มสาวช่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดจริงๆ”