บทที่ 2595 ตัวตน (2) มันเป็นเพียงชุดคำพูด เป็นวลี เป็นประโยค... ทว่ากลับเป็นดั่งมีดที่กรีดลงกลางใจของเลโอเนล เขาสามารถรับรู้ได้อย่างเลือนลางว่าสิ่งที่พ่อต้องการจะสื่อคืออะไร เส้นทางแห่ง ‘การสร้างตัวตน’ (Self Crafting) อาจเป็นการตื่นรู้ของพ่อพอๆ กับที่เป็นบทเรียนสำหรับเขา บางทีหากพลังแห่งความฝัน (Dream Force) ของเขาเป็นเพียงแค่พลังทั่วไป เขาอาจจะมองข้ามมันไป แต่ในเวลานี้ เขารู้สึกราวกับว่ามันเป็นตะปูตัวสุดท้ายที่ตอกลงบนโลงศพ ไม่ว่าจะเป็นโลงของเขาหรือของพ่อ เลโอเนลแทบจะแยกไม่ออก แล้วความแตกต่างนั้นมันสำคัญด้วยหรือ? มันไม่ควรจะเป็นเรื่องจริงสิ ชีวิตจะทำซ้ำไม่ได้ได้อย่างไร? อนาสตาเซียไม่สามารถก๊อปปี้วิธีการของเขาแล้วสร้างสมบัติที่สมบูรณ์แบบตามต้นแบบของเขาขึ้นมาใหม่ทุกครั้งได้หรอกหรือ? แล้วตัวเขาเองที่ใช้ความพยายามเพิ่มอีกนิดจะไม่สามารถทำแบบเดียวกันได้เชียวหรือ? แต่เขารู้ดีว่านั่นมันไร้สาระ เขารู้ดีว่าความคิดของตัวเองนั้นตลกสิ้นดี ทุกครั้งที่เขาหยิบแร่ขึ้นมา แต่ละชิ้นจะมีคุณสมบัติที่แตกต่างกันออกไป ความสามารถส่วนหนึ่งของช่างฝีมือแห่งชีวิต (Life Crafter) คือการที่พวกเขาสามารถอ่านและตอบสนองต่อวัสดุทุกชนิดที่อยู่ในมือ พร้อมกับมอบชีวิตให้กับพวกมัน แต่ไม่มีทางที่สมบัติระดับชีวิต (Life Grade) สองชิ้นจะเหมือนกันทุกประการ ทุกครั้งที่มันถูกสร้างขึ้น มันจะมีตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง มีเส้นทางเฉพาะตัวที่ต้องเดินไป ต่อให้เป็นเพียงความเบี่ยงเบนเล็กน้อย แต่มันก็คือความแตกต่างอยู่ดี พ่อของเขาเลือกเส้นทางใหม่ ฉีกออกจากเส้นทางแห่งชีวิต (Life) แบบเดิมๆ เพื่อสร้างเส้นทางแห่งการสร้างตัวตน (Self Crafting) เส้นทางที่ช่างฝีมือจะใส่ ‘เจตจำนง’ (Will) ของตนเองลงไปในสมบัติและบังคับให้มันหล่อหลอมไปตามทางที่ตนเลือก มันเป็นอัจฉริยภาพที่ยอดเยี่ยม ไม่แพ้การสร้าง [การทำลายล้างขั้นสูงสุด] (Final Destruction) เลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า เลโอเนลกลับแทบมองไม่เห็นความงดงามในสิ่งนั้น เขามองไปยังผนังที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาดูว่างเปล่า ม่านตาสีม่วงอ่อนของเขาสูญเสียสีสันไปมากจนดูเหมือนเส้นสีเทาๆ มากกว่าจะเป็นสีชมพูจางๆ ตามปกติ น่าขันสิ้นดี เลโอเนลเคยรู้สึกหวาดกลัวต่อการดำรงอยู่ของตนเองอย่างมหาศาลเมื่อเห็นว่าชีวิตของผู้อื่นถูกนำมาใช้และผลาญทิ้งไปอย่างไม่แยแส แผ่นศิลาเงิน หรือแผ่นศิลาแห่งชีวิตในตอนนี้ เปรียบเสมือนสิ่งที่คอยกดทับจิตวิญญาณของเขาอยู่ตลอดเวลา ทำไมเขาถึงสามารถพาผู้คนเหล่านั้นจากเขตหัวใจผู้กล้า (Valiant Heart Zone) กลับมาได้? ทำไมเขาถึงพาพี่น้องของเขากลับมาได้? เขากล้าพนันเลยว่าถ้าต้องการ เขาสามารถใช้ศิลานี้ชุบชีวิตผู้เชี่ยวชาญระดับมิติที่เก้าขึ้นมาตามใจนึกได้ด้วยซ้ำ อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เพราะจิตวิญญาณของแคลเรนซ์แตกสลายไป เขาก็คงพาเขากลับมาได้โดยแลกกับทรัพยากรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในทางทฤษฎี มันก็สมเหตุสมผล ในเมื่อทุกคนต่างก็สวมบทบาทเป็นพระเจ้า การจะสร้างชีวิตมนุษย์ขึ้นมาใหม่นั้นยากตรงไหน? แม้แต่ผู้คนในห้วงมิติ (Dimensional Verse) อย่างเฮร่า ก็ยังสามารถสร้างร่างมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบได้ แล้วคนที่เรียกตัวเองว่า ‘พระเจ้า’ จะทำไม่ได้ได้อย่างไร? อันที่จริง การดำรงอยู่ระดับมิติที่เก้านั้นเป็นอมตะอย่างแท้จริง แล้วทำไมพวกเขาถึงจะไม่มองชีวิตว่าเป็นเรื่องเล่นๆ กันเล่า? แต่ทว่า... ในทางกลับกัน ชีวิตก็ดูเปราะบางเหลือเกิน เขากำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่เขากลับไม่สามารถชุบชีวิตพ่อของตัวเองได้ เขาต้องยืนดูภรรยาของเขาสะอื้นไห้ถึงแม่ของเธอ โดยที่ไม่สามารถพาเธอกลับมาได้เช่นกัน ตระกูลโมราเลสทั้งหมดของเขาถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น และเขาก็ไม่มีวิธีใดเลยที่จะฟื้นคืนชีพพวกเขาขึ้นมา ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องตลกชิ้นใหญ่ เลโอเนลหลับตาลง เขาเกลียดความรู้สึกนี้ เขาเกลียดมันจริงๆ โดยไม่รู้ตัว เขายื่นมือออกไปสัมผัสแว่นตาของพ่อ มันแผ่ไออุ่นที่คุ้นเคย รวมถึงกลิ่นที่คุ้นเคยออกมาด้วย ชีวิตจะมีจุดหมายไปเพื่ออะไรกัน? ความคิดของเขาหวนกลับไปยังคำพูดที่เคยบอกกับไอน่า เขาบอกเธอว่าศีลธรรมเดียวที่เธอต้องยึดถือ คือศีลธรรมที่ผูกติดอยู่กับคนที่เธอรักเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นอีก เรื่องอื่นๆ ทั้งหมดนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะทำความเข้าใจ ยุ่งยากเกินกว่าจะแยกแยะ มันคงไม่มีคำตอบที่ยิ่งใหญ่อะไรหรอก เขาอาจจะไม่มีวันพบคำตอบที่ทำให้จิตใจของเขาพึงพอใจได้ ไม่ใช่กับวิธีที่ความคิดของเขาทำงานแบบนี้ แต่เขาก็ยังคงเป็นมนุษย์เต็มตัว... ดังนั้น ทำไมไม่ลองเป็นมนุษย์ดูเล่า? เลโอเนลลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยแต่กลับแน่วแน่มากขึ้น 'ตัวตน... การใส่เจตจำนงของตัวเองลงไปในโลก... ฉันค่อนข้างชอบมันนะ อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเรื่องของวันข้างหน้า ก่อนอื่น... ความซับซ้อน (Complexity)...' ความคิดของเลโอเนลเปลี่ยนจากความหวาดกลัวไปสู่การจดจ่อกับการทำให้เส้นทางของพ่อส่องประกาย หากเขาต้องการเข้าถึง ‘ตัวตน’ อย่างแท้จริง ก่อนอื่นเขาจะต้องเข้าใจจุดสูงสุดของความซับซ้อนเสียก่อน ความซับซ้อนที่ว่านี้อ้างถึงความลึกล้ำอย่างเหลือเชื่อในการสร้าง ซึ่งผู้สร้างจะควบคุมพารามิเตอร์ต่างๆ ของงานฝีมือลงไปจนถึงระดับโครงสร้างโมเลกุล แทนที่จะพึ่งพาภาพรวม แต่กลับดำดิ่งลงสู่ระดับที่เล็กที่สุด นี่คือระดับที่กุญแจสู่ห้วงมิติชำระล้าง (Dimensional Cleanse Verse) เคยอยู่ อย่างไรก็ตาม กุญแจดอกนั้นเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ในโลกแห่งความซับซ้อนนี้เท่านั้น ตั้งแต่เริ่มฝึกฝนงานช่าง เลโอเนลได้เรียนรู้ว่ายิ่งงานช่างมีส่วนประกอบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีเท่านั้น นี่เป็นเพียงการนำปรัชญานี้มาต่อยอดไปจนถึงขีดสุด การบรรลุความเข้าใจในระดับลึกของขั้นตอนนี้จะช่วยให้เขาประดิษฐ์ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่เขาวางแผนไว้ได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ‘ตัวตน’ คือสิ่งที่ทำให้เลโอเนลรู้สึกทึ่ง นั่นเป็นเพราะมันตรงกับความคิดของเขาอย่างน่าประหลาด จนเขารู้สึกราวกับว่าพ่อกำลังอ่านใจเขาอยู่ ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่เขาต้องการสร้างคือสิ่งที่เขาอยากให้มันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนขยายของตัวเขาเองมากกว่า มันต้องมีชีวิต ต้องหายใจได้ แต่แค่ระดับชีวิต (Life Grade) เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะทำเช่นนั้นได้ เขาต้องการสิ่งที่ลึกล้ำกว่านี้ และในตอนนี้ คำตอบก็ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เลโอเนลเริ่มต้นด้วยชิ้นส่วนที่ดูเหมือนเหล็กปัดเงา เขาหลับตาลงและนิ้วของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าขณะที่พลังทอลลิเวอร์ (Tolliver) เข้าโอบล้อมมันไว้ หากใครสามารถมองเห็นโครงสร้างโมเลกุลของโลหะชิ้นนั้นได้ พวกเขาจะต้องตกตะลึงเป็นอย่างมาก นั่นเป็นเพราะเลโอเนลกำลังใช้อะตอมในการวาดลวดลายศิลปะแห่งพลัง (Force Arts) ขึ้นมาด้วยตัวเอง