บทที่ 257 น้องสาวงั้นหรือ? เดวิสไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับคำดูถูกในช่วงท้ายประโยคก่อนหน้านี้ของเธอที่พุ่งเป้ามาที่หัวใจของเขา ในความเป็นจริง เขาเข้าใจแนวคิดของเธอด้วยซ้ำ คนเหล่านี้สามารถรอคอยคนที่ใช่ได้นานแรมปี แต่คนธรรมดาที่มีอายุขัยเฉลี่ยเพียง 100 ปีจะทำเช่นนั้นได้หรือ? มันไม่สมเหตุสมผลเลย ดังนั้นคนธรรมดาจึงต้องประนีประนอมกับข้อกำหนดในการเลือกคู่ครอง โดยเฉพาะในประเทศที่มีแนวคิดเสรีนิยมซึ่งความสำส่อนเป็นเรื่องปกติ ผู้คนที่นี่ไม่ได้เผชิญกับการถูกแบ่งแยกมากนักเมื่ออายุของพวกเขาห่างกันมาก ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเลือกคู่ครองที่มีช่องว่างระหว่างวัยที่กว้างขึ้นตามความพอใจของตนเอง ทั้งชายและหญิง นี่คือความแตกต่างระหว่างผู้ที่มีเวลาเหลือเฟือกับผู้ที่ไม่มีเวลาเลย ทุกคนต่างก็มีความเชื่อมั่นและวิถีชีวิตของตนเอง เป็นเรื่องยากเสมอที่จะบอกว่าอะไรถูกหรือผิดในเมื่อทุกอย่างสามารถถูกระบายด้วยสีเทาได้อย่างง่ายดาย “ผู้หญิงอย่างฉันยอมตายดีกว่าต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ไป...” นาตาลีกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่นที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตา ถ้อยคำของเธอเปรียบเสมือนคำขู่ที่สื่อถึงทั้งตัวเธอเองและเดวิส เดวิสไม่ได้ใส่ใจกับคำขู่ของเธอแม้แต่น้อย แต่เขากลับนึกถึงผู้หญิงคนที่เขาฆ่าหลังจากมาถึงกลุ่มทหารรับจ้างเมฆานฤมิต (Cloud Spring Mercenaries) เธอเคยวิงวอนขอให้ทุกคนช่วยจบชีวิตเธอเพราะสามีของเธอตายจากไป เป็นเพราะความรักของพวกเขาลึกซึ้งเกินกว่าระดับที่เขาจะเข้าใจได้งั้นหรือ? เดวิสไม่สามารถระบุได้อย่างชัดเจน แต่เขาสามารถพูดได้ว่านาตาลีก็เป็นผู้หญิงประเภทเดียวกับเธอ เขามองนาตาลีด้วยความชื่นชมและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ เพราะเมื่อเขาคิดว่าถ้าหากเขาต้องจบชีวิตตัวเองเพื่อเอเวอลีน คำตอบนั้นก็ยังคงคลุมเครือและน่าสับสนสำหรับเขา อีกอย่าง ความเชื่อมั่นของเธอก็สอดคล้องกับของเขาเช่นกัน ชีวิตจะมีค่าอะไรหากปราศจากความรักและความสุข? เขาไม่รู้คำตอบ แต่นั่นคือเหตุผลที่เขากำลังตามหามัน ต้องการสัมผัสมัน และคู่ครองที่เขาเลือกจะแบ่งปันความรักและความสุขด้วยก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเอเวอลีน ... หลังจากนั้นครู่หนึ่ง นาตาลีที่กำลังจมอยู่ในความฝันแห่งความมุ่งมั่นของตนเองก็เพิ่งตระหนักได้ว่าเขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว “เดี๋ยวสิ... ทำไมฉันถึงพูดเรื่องพวกนี้กับเขา?” นาตาลีรู้สึกวิงเวียนศีรษะขณะที่รู้สึกสับสนกับความคิดของตัวเอง ... เช้าวันรุ่งขึ้น เดวิสตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น พลังวิญญาณของเขาฟื้นฟูขึ้นมาครึ่งหนึ่งเนื่องจากการนอนหลับที่แสนสบายขณะที่เขาโคจร 'ละอองแสงศักดิ์สิทธิ์' (Sacred Luminance Mist) ไปด้วยโดยไม่รู้ตัว เขาขยายสัมผัสวิญญาณออกไปและยืนยันว่าไม่มีจุดอ่อนใดๆ รอบที่พัก อีกทั้งยังตรวจสอบนาตาลีซึ่งกำลังนอนหลับอย่างสงบราวกับไม่เคยเป็นอะไรมาก่อน 'นอนเกินเวลาสินะ? ดูเหมือนคำพูดเมื่อวานจะส่งผลบ้างแล้ว...' เขายิ้มกับตัวเองพลางบิดขี้เกียจและนั่งขัดสมาธิเพื่อโคจรเคล็ดวิชาบ่มเพาะพลังวิญญาณ ทันใดนั้น สัมผัสวิญญาณที่คอยเฝ้าระวังรอบๆ ที่พักอยู่เกือบตลอดเวลาก็ตรวจพบร่างหนึ่งที่กำลังสัมผัสกำแพงที่พัก เขาหยุดบ่มเพาะพลังและขยายสัมผัสออกไปเล็กน้อยเพื่อครอบคลุมผู้ที่มาสัมผัสกำแพง เขาจำได้ทันทีว่าเป็นผู้หญิงเมื่อเห็นรูปร่างของนางปรากฏในมโนภาพ หญิงผู้นั้นวางมือบนกำแพงและจ้องมองมันราวกับกำลังหวนนึกถึงบางสิ่ง นางสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มและผ้าคลุมหน้าแบบทึบซึ่งช่วยขับเน้นรูปร่างของนางให้ดูงดงาม โดยเฉพาะดวงตาของนาง '...ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนนาตาลี...' เดวิสจำได้ทันทีเพราะสัมผัสวิญญาณของเขาสามารถมองทะลุผ้าคลุมหน้าของนางได้ หญิงผู้นั้นละมือออกและตรงไปยังทางเข้าที่พัก ... “ตื่นได้แล้ว...” นาตาลีลืมตาขึ้นและสะดุ้งสุดตัว “ใคร!?” “ใจเย็น นี่ฉันเอง ไซธ์...” นาตาลีผ่อนคลายลงหลังจากเข้าใจสถานการณ์และคิดขึ้นได้ทันทีว่า 'มันเป็นการส่งผ่านกระแสจิต...' แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพบเจอ แต่น้ำเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอก็ทำให้เธอตกใจไม่น้อย เมื่อคิดว่าตนเองถูกปลุกจากการนอนเกินเวลา ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีด้วยความอับอาย ในขณะที่เธอกำลังลุกขึ้น ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านหลังจากได้ยินข้อความที่ก้องอยู่ในหัว “ดูเหมือนว่าน้องสาวของเธอจะมาอยู่ที่หน้าทางเข้านะ...” ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงหญิงสาวแว่วเข้ามาในที่พัก “มีใครอยู่ไหมคะ!?” เมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ 'น้องสาวฉัน... เธอมาที่นี่จริงๆ ด้วย...' นาตาลีคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเจ็บปวดที่ปะปนกัน “ฉันมาเพื่อขอพบเจ้าของที่พักนี้ค่ะ!” นาตาลีได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ เธอรีบคลุมชุดคลุมสีดำ สวมหน้ากาก แล้วรีบออกไปที่หน้าทางเข้าทันที เมื่อมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดมันออก เธอมองร่างที่อยู่ตรงหน้าจนน้ำตาแทบไหลออกมา จากนั้นเธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่พ่อทอดทิ้งและขายเธอเพื่อปกป้องคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความแค้นก่อตัวขึ้นในใจทันที ทำให้เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทุ้มต่ำ “เจ้าต้องการอะไร?” หญิงสาวตรงหน้ามีแววตาระแวดระวัง ประสาทสัมผัสของนางตึงเครียดเมื่อเห็นคนสวมหน้ากาก กระนั้น นางก็คำนับเล็กน้อยพลางประสานมือ “ดิฉันชื่อ ฟิโอร่า แอสทอเรีย บุตรสาวคนที่สองของเจ้าของที่พักคนก่อนค่ะ” นางเงยหน้าขึ้นและชูภาพวาดขึ้นมา “ดิฉันมาที่นี่เพื่อสอบถามว่า พี่สาวของดิฉันได้มาปรากฏตัวแถวนี้บ้างหรือไม่...” ภาพวาดนั้นมีเค้าโครงใบหน้าและรูปร่างเหมือนนาตาลีเปี๊ยบ ภายใต้หน้ากาก นาตาลีหรี่ตาลง “ไม่มีคนแบบนั้นแถวนี้หรอก เจ้าไปได้แล้ว...” ฟิโอร่าถอนหายใจอย่างอ่อนแรงก่อนจะเอ่ย “อย่างนั้นหรือคะ...” คลื่นความเศร้าสร้อยวูบผ่านดวงตาของนาง นางเก็บภาพวาดไว้ในแหวนมิติและเอ