บทที่ 266 การสอบปรุงยาขั้นฟ้า ระดับกลาง ผู้อาวุโสเวด ผู้ซึ่งเดิมตั้งใจจะพาเดวิสไปสอบ กลับรู้สึกโกรธจนแทบคลั่งเมื่อเห็นทีน่าเมินเฉยต่อเขาแล้วเดินจากไป ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขามีความคิดชั่วร้ายต่อศิษย์น้องผู้นี้มาโดยตลอด แต่ไม่เคยกล้าลงมือทำอะไรเพราะรู้ดีว่านางมาจากตระกูลร็อกซ์ลีย์และยังเป็นศิษย์รักของอาจารย์เขาอีกด้วย เขาถึงขั้นตัดสินใจตัดใจจากนางเพราะรู้ว่าเกินเอื้อม แต่แล้วไอ้หน้ากากคนนี้มันเป็นใครกัน? ทำไมถึงดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับนางได้? ผู้อาวุโสเวดรู้สึกหงุดหงิดใจ ด้วยความที่เป็นคนนิสัยเสีย เขาจึงตัดสินใจหาเรื่องกลั่นแกล้งเดวิส "แกเป็นใคร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าสำหรับเดวิสแล้วมันฟังดูคุกคามไม่น้อย เดวิสขมวดคิ้ว ความรู้สึกดีเพียงเล็กน้อยที่เคยมีต่อผู้อาวุโสเวดมลายหายไปในพริบตา "เราไม่อนุญาตให้คนสวมหน้ากากเข้าสอบระดับฟ้า หากเจ้าต้องการจะสอบ ก็ถอดหน้ากากออกซะ" ผู้อาวุโสเวดกล่าวเมื่อสังเกตเห็นชุดคลุมนักปรุงยาที่เดวิสสวมอยู่ เดวิสรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าตอนที่มาที่นี่ครั้งก่อน แม้แต่การสอบปรุงยาระดับฟ้าก็ไม่มีกฎเกณฑ์แบบนี้ ใครจะไปสนเรื่องตัวตนกัน? ตราบใดที่มีความสามารถ คนผู้นั้นก็ย่อมมีสิทธิ์ได้รับการประเมินโดยไม่คำนึงถึงสถานะ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้คนมากมายที่ต้องการปกปิดตัวตนด้วยเหตุผลส่วนตัวหลายประการ ดังนั้นเดวิสจึงไม่คิดที่จะถอดหน้ากากออกเลยแม้แต่น้อย เขากลับหันไปมองพนักงานต้อนรับแล้วถามขึ้นว่า "ที่นี่ไม่มีกฎแบบนั้นไม่ใช่หรือ?" พนักงานต้อนรับอุทานว่า 'เอ๊ะ?' พลางลังเล นางไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ในด้านหนึ่งนางอยากจะบอกว่าไม่มีกฎดังกล่าว แต่อีกด้านหนึ่งนางก็รู้ดีว่าหากพูดออกไป นางคงเผลอทำให้ผู้อาวุโสเวดขุ่นเคืองเข้าอย่างจัง เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร นางจึงได้แต่กัดริมฝีปากและนิ่งเงียบ เดวิสจ้องมองผู้อาวุโสเวดแล้วกล่าวว่า "ดูสิ นางไม่ได้ปฏิเสธ นั่นหมายความว่าท่านได้รับข้อมูลมาผิดๆ เอาล่ะ พาข้าไปที่ห้องสอบได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องนำเรื่องนี้ไปแจ้งให้คนที่ท่านเกรงกลัวที่สุดได้รับรู้!" ผู้อาวุโสเวดหรี่ตาลงพร้อมกับนึกถึงบุคคลหลายคนในใจ แต่คนที่แวบเข้ามาในหัวคืออาจารย์ของเขา เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็วและตั้งสมมติฐานของตัวเองขึ้นมา 'คนผู้นี้มีความสัมพันธ์กับอาจารย์ของข้าหรือเปล่า? ไม่น่าเป็นไปได้ ข้าไม่เคยรู้จักคนเช่นนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนศิษย์น้องจะรู้จักเขา ดังนั้นมันต้องเป็นความสัมพันธ์ผ่านอาจารย์หรือในทางกลับกันแน่ๆ' ผู้อาวุโสเวดมองเขาด้วยความหงุดหงิดพลางพ่นลมหายใจ "หึ! เอาเถอะ... ข้าจะยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ แล้วจะพาเจ้าไปที่ห้องสอบเอง!" เดวิสยิ้มอยู่ในใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าหลังจากก้าวเข้าไปในห้องสอบแล้ว เรื่องราวคงจะยุ่งยากกว่านี้ เมื่อมาถึงห้องสอบ เดวิสเห็นโต๊ะและเบาะนั่งตัวหนึ่ง เขาไม่รอให้ผู้อาวุโสเวดออกคำสั่ง ก็เดินอาดๆ เข้าไปนั่งบนนั้นราวกับเป็นเจ้าของ ผู้อาวุโสเวดยิ้มออกมา แต่เมื่อเดวิสเห็นรอยยิ้มนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังจะยากลำบากขึ้น ผู้อาวุโสเวดเดินวนรอบตัวเดวิสช้าๆ ก่อนจะมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วส่งม้วนกระดาษให้ "ข้าเป็นผู้คุมสอบสองด่านแรก" เดวิสรับมันมาโดยไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย ผู้อาวุโสเวดยิ้มพร้อมกับหยิบข้อสอบที่ยากที่สุดที่คนคนหนึ่งจะเจอได้ในการสอบปรุงยาระดับฟ้า ระดับกลางออกมาให้ เดวิสเปิดม้วนกระดาษอ่านคำถาม จากนั้นก็หันไปมองผู้อาวุโสเวดที่กำลังแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เดวิสยิ้มตอบด้วยแววตาเยาะเย้ย ซึ่งทำให้ผู้อาวุโสเวดขมวดคิ้ว เพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังเยาะเย้ยเขาผ่านกระแสจิต กระแสจิตเป็นรูปแบบพื้นฐานของการใช้พลังวิญญาณเพื่อส่งผ่านอารมณ์ของตนไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ในระดับหนึ่ง นี่เป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากตาแก่การ์วินพร้อมกับวิชาและทักษะวิญญาณอีกมากมาย หลังจากยิ้มเยาะเย้ยไปแล้ว เดวิสก็หยิบพู่กันที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนคำตอบลงในม้วนกระดาษ เขาเรียนรู้การปรุงยาระดับฟ้า ระดับสูงมาเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นความยากระดับนี้จึงไม่สามารถทำให้เขาต้องขยับเปลือกตาเลยด้วยซ้ำ มันไม่ได้ต่างอะไรกับการละเล่นของเด็กๆ สำหรับเขา เขาไม่ได้หยุดคิดคำตอบแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบมองคำถามซ้ำเพื่อตรวจสอบความถูกต้องก่อนจะเขียน คนส่วนใหญ่มักจะใช้เวลาอ่านคำถามอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะเมื่อเข้าสอบคนเหล่านี้ก็มักจะยังไม่เข้าใจทฤษฎีอย่างถ่องแท้ แต่เดวิสไม่ใช่คนแบบนั้น เขาก้าวข้ามระดับนั้นมาแล้วและมีความชำนาญในการปรุงยาระดับฟ้า ระดับสูง เป็นที่เรียบร้อย เพียงแต่ยังไม่สามารถปรุงยาในระดับนั้นได้จริงเท่านั้นเอง ผู้อาวุโสเวดเห็นเดวิสทำข้อสอบได้อย่างลื่นไหลราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาก็แค่นยิ้มในใจพลางคิดว่าอีกฝ่ายคงแค่เขียนเรื่องไร้สาระลงไปในม้วนกระดาษเท่านั้น 'หึ! อวดเก่งไปเถอะ เพราะคนที่จะหัวเราะทีหลังคือข้า!' ผู้อาวุโสเวดคิดอย่างพึงพอใจและปักใจเชื่อไปแล้ว ไม่นานนัก เดวิสก็เขียนคำตอบจนครบภายใน 10 นาทีและส่งม้วนกระดาษคืนให้ ทำให้ผู้อาวุโสเวดหัวเราะเยาะเย้ยพร้อมกับส่ายหัวอย่างสมเพช 10 นาทีนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพราะคนส่วนใหญ่ใช้เวลาอย่างน้อย 1 ชั่วโมงในการเขียนคำตอบให้เต็มม้วนกระดาษ ผู้อาวุโสเวดเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าในม้วนกระดาษจะต้องเต็มไปด้วยคำตอบที่ผิดพลาด ซึ่งทำให้เขารู้สึกขบขันและคิดว่าตนจะใช้เหตุผลนี้ในการเตะเดวิสออกจากสมาคมหมื่นโอสถให้จงได้ อันที่จริง เดวิสไม่ได้เป็นสมาชิกของสมาคมหมื่นโอสถ เขาเพียงได้รับการยอมรับจากสมาคมหมื่นโอสถเท่านั้นเนื่องจากเขาผ่านการสอบปรุงยาระดับดิน ระดับสูงสุดที่นั่น เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่อย่างแน่นอนและถือว่าเป็นนักปรุงยาอิสระ ดังนั้นผู้อาวุโสเวดจึงต้องการกดขี่เขาให้ได้มากที่สุดในช่วงที่เขากำลังเสียเปรียบ แต่ทว่าเมื่อเขามองดูม้วนกระดาษ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที