บทที่ 4485: เสริมตราประทับ เมื่อพวกเขาปรากฏตัวทางอีกฟากหนึ่งและได้เห็นภายในศาลเจ้าแห่งซากโบราณ ใบหน้าอาการของพวกเขาก็เปลี่ยนไปไม่อาจหลบหลีกได้ แม้จะมีพลังมาก แต่ก็ยังไม่ได้เป็นผู้เคยต่อสู้มานาน พวกเขายังเป็นเด็กหนุ่มที่ขาดประสบการณ์ ดังนั้นเมื่อออร่าชั่วร้ายสัมผัสถึง พวกเขาจิตวิญญาณก็กรีดร้องด้วยความเกลียดชังและปฏิเสธอย่างสุดขั้ว “ยินดีต้อนรับ สัตว์หุ่นของสวรรค์น้อยๆ~” เสียงเย็นยะเยือกแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ก้องกังวานจากผู้หญิงที่ถูกแทงด้วยอาวุธระดับ Divine Exalt จำนวนหลายอัน เตะหัวกลับหัว ใบหน้าถูกฉีกขาดและดูน่าขยะแคลง “ออร่าชั่วร้ายนี่…​” แคลร่าพบหน้าตึง “ออร่าแห่งความตายของพี่ชายน่ากลัวกว่ามาก แต่ของเธอนี่เลวร้ายสุดๆ อย่าอยู่เลย” “อาย่า? อย่าอยู่เลยหรอ?” ลิลเลียนา เรย์ตันหัวเราะเยาะ “เด็กหญิงน้อย ฉันเกิดมานานกว่าที่เธอแทบจะเป็นได้ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ควรจะไม่ให้เธอเกิดมาด้วยนะ…รอเดี๋ยวนะ เราเคยเจอกันที่ไหนหรือ? ใบหน้าของเธอคล้ายกันมาก…เอาเถอะ ใครสนใจ” ร่างของเธอสั่นสะท้านก่อนที่เลือดจะพุ่งออกมา เมือผิวหนังถูกแทงจนฉีกขาด “ตายซะ!” เสียงแหลมของเธอก็ดังกึกก้องในศาลเจ้า ผู้หญิงหลายสิบคนพุ่งออกมาจากเงามืด ร่างกายเกือบเปลือยเปล่า พวกเธอทุ่มเทพลังระดับ Empyrean ไว้กับพลังอันชั่วร้าย “ไร้สาระ” สีหน้าของแคลร่าระคายคาว มองไปที่หุ่นเชิดที่ลิลลิอานา เรย์ตันควบคุมอยู่แม้ยังคงถูกตรึงอยู่ เธออื้ออึง ความคิดสั้น ๆ ของเธอก็ทันขึ้นทันลงว่าเหล่านี้คือตัวเหยื่อของเธอที่พยายามท้าทายเธอ “หยุด!~” เสียงของเธอที่เต็มไปด้วยอำนาจของตา Transcendent Truth Eyes ก้องกังวานทั่วศาลเจ้า ไม่ว่าจะเป็นอมตะหรืออสูรใด ๆ ก็ตกอยู่ภายใต้คำสั่งของบุตรแห่งสวรรค์และผู้ปกครองของทุกสิ่ง หุ่นเชิดเปลือยเปล่าไร้วิญญาณหยุดนิ่งดั่งถูกยึดเหนี่ยวด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น “ตัด!” คำต่อไปของแคลร่าทำให้หุ่นเชิดร่วงลงเหมือนว่าวที่ถูกตัดเชือก “รูปแบบ Transcendent Truth Eyes!” ลิลลิอานา เรย์ตันขมวดหน้าตา ดวงตาแม้เพิ่มความกลัวบ้างแต่ก็แต่อากาศความโกรธเต็มเปี่ยม “เด็กหญิงน้อย ฉันจะมัดเธอและทำร้ายเธอวันหนึ่ง! เจ้าทำลายคณะทาสใหม่ของฉันเสียหมด!” เธอหันสายตาไปยังผู้ที่อ่อนกว่า สองศิษย์ชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในพริบตาเดียว เธอก็ไปถึงใจของพวกเขา “เธอ-!” ทั้งสองต้องตะลึงกับลิลลิอานา เรย์ตันที่เปลือยเปล่าเป๊ะ ๆ พวกเขาที่ไม่เคยลิ้มรสผู้หญิงเลย ดึงดวงวิญญาณของพวกเขาเข้ามา แม้ความต้านทานต่อออร่าชั่วร้ายก็ไร้ผลต่อเสน่ห์ที่เธอปล่อยออกไป “แทงเด็กหญิงน้อยจากด้านหลัง แล้วกดดันคนอื่น ถ้าทำตาม อย่าเพียงแต่ให้ฉันทำร้ายเธอ แต่ข้าให้เธอได้ทำร้ายดวงจันทร์สวรรค์ในหัวใจของเธอ” คำพูดของเธอหยาบที่สุดแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์และการล่อลวง ทำให้สองนักรบสวรรค์มีดวงตาติดเลือด ความไม่มีประสบการณ์ทำให้พวกเขาไม่อาจต้านทานได้ ความปรารถนาลับของพวกเขาต่อนางฟ้าสวรรค์เบ่งบานจนบังเบี่ยมหัวใจและจิตใจ แม้ว่าจะเป็นอวาตาร์ แต่ดวงวิญญาณของพวกเขาก็ถูกเสกสรร *บัง!~* แต่ทว่าอานุภาพหนักกระแทกหัวพวกเขาพร้อมกัน สองกำปากพุ่งมาชนหัว เป็นไม่มีใครอื่นนอกจากทาโลร์ “ลิลลิอานา เรย์ตัน พอเถอะ” ฟารูจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เราไม่ได้ไม่รู้วิธีต่อสู้ของเธอ เพราะเราทำการบ้านมามาก่อนมาถึงที่นี่ วันนี้เธอไม่มีทางเลือกได้นอกจากถูกตรึงอีกครั้งตลอดนิรันดร์ เหตุผลที่ตราประทับคลายออกนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกเมื่อมีแคลร่าสาวฟ้าอยู่ ให้ยอมจำนนและถูกตรึงตามคำสั่ง มิฉะนั้นเธอจะเจ็บปวดอย่างสุดขีด” “แม่งไปตายแบบนี้ซะ! เห็นไหมว่าข้ากำลังเจ็บปวดอยู่แล้ว! ถอนอาวุธเหล่านี้ออกจากข้าให้ได้ อยากให้ทำลายเลย” ลิลลิอานาเรย์ตันครางและสระเสียงตะโกน ดวงตาแสนหวาดกลัว คำพูดของเธอทำให้เลือดหลั่งออกมาเป็นหยดหยดเหมือนน้ำพุไหลไม่สิ้นสุด นักรบสวรรค์ไม่สนใจ แคลร่าถือสัญลักษณ์มือให้ตรงกับลายตราที่สืบต่อกันมานาน และเริ่มปล่อยพลังตราเข้าไป ทำให้ตราประทับเต้นระบำและยิ่งแรงขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป ลิลลิอานาเรย์ตันยังคงส่งเสียงกรีดร้องและสาปแช่งต่อพวกเขา แต่พลังที่เธอสะสมมานานหลายปีจากเงามืดนั้นหมดไปแล้ว เธอไม่สามารถส่งพลังออกจากร่างได้เลย และตราประทับก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ทำให้เธอทำอะไรตามใจไม่ได้ “อาาาาาา!” เธอส่งเสียงกรีดที่เต็มไปด้วยพลังของกฎเสน่ห์และกฎความมืด พยายามทำลายทะเลวิญญาณของพวกเขา แต่ก็ไร้ผลเมื่อถูกตราไว้ ไม่สามารถทำอันตรายเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ได้ แม้แต่ความเสียหายใหญ่สุด พูดได้เลยว่าเธอพังพินาศแล้ว แต่ลิลลิอานาเรย์ตันต้องใช้เวลาสักครู่จึงจะตระหนัก ทันทีที่เธอรับรู้สิ่งนั้น เธอเริ่มขออภัยและล่อใจ โดยเสนอโอกาสเดียวกันให้ทาโลร์ แต่ทาโลร์ปฏิเสธอย่างศักดิ์ศรี บอกว่าเขามีภรรยาแล้วและเธอไม่อาจเทียบได้ ลิลลิอานาเรย์ตันโกรธลำบาก เธอรู้ว่าพวกเด็กน้อยเหล่านี้ไม่มีแรงต้านทานต่อเสน่ห์ของเธอ พวกเขาจะเป็นของสะสมที่สมบูรณ์แบบ แต่ตราประทับทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ ในที่สุดหลายวันต่อมาตราประทับก็ได้รับการเสริมเต็มที่ เมื่อพวกเขากำลังจะเดินออกไป สิ่งลึกลับบางอย่างก็แทรกซึมเข้ามาในศาลเจ้า นักรบสวรรค์มองหน้ากันและกัน สงสัยว่าเป็นใคร จนกระทั่งพบว่าเป็นกลุ่ม Divergent กับทหารรับจ้าง แต่สุดท้ายก็ได้ยินหนึ่งในนั้นเรียกชื่อแคลร่าด้วยเสียงตะโกน “พี่สาวชเลย์า…” แคลร่าก็ยกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจที่ไม่คาดคิดว่าจะเห็นพี่สะใภ้คนหนึ่งที่นี่ เธอทำไมถึงมาที่นี่? อิลูมินะก็เหมือนอยู่ที่นี่ด้วย แม้ว่าเธอจะไม่คุ้นเคยกับเธอเท่าไหร่ แต่แคลร่ารู้อยู่แล้วว่าเธอเคยช่วยมิโรยาให้พ้นจากอาณาจักรฝูงกาแฝั่งผี นอกจากนี้ยังมีเวเรไอนาและร็อกุชิ มิไรด้วย แคลร่าจำรอของมิไรได้ชัดเจน ถ้าร็อกุชิ มิไรไม่โจมตี เธอคงไม่เคยแยกจากพี่ชายของเธอเลย แต่ตอนนี้ร็อกุชิอยู่กับชเลย์า เหมือนว่าจะเข้าข้างพี่ชายของเธอด้วยเหตุผลบางอย่าง อย่างไรก็ตามแคลร่าก็ไม่ใส่ใจ เธอยกมือขึ้น “ที่นี่หากันไม่ได้สำหรับทุกคน มีแต่ศิลปินสวรรค์บางส่วนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา ดังนั้นห้ามเข้าไปในศาลเจ้านี้ มิฉะนั้นจะต้องทิ้งชีวิตของคุณไป ทั้งสอง Divergent- ไม่ว่าจะก้าวเข้ามา หรือไม่ก็ตาม เตรียมใจให้ตายเถอะ”