บทที่ 4473: ในนรกโคลงแห่งความตาย ในโคลงแห่งความตาย มีรูปร่างเดียวดายคนหนึ่งหลับนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางของแท่นบูชา ลมหายใจของมันสั้นแสนขอบคุณ และพยายามตื่นขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ ก้ามของมันเกากับหินด้านล่าง ไม่สามารถยกตัวขึ้นได้ สั่นสะเทือนภายใต้น้ำหนักของร่างกายตนเอง เหมือนร่างกายมันได้หมดแรง เนื่องจากออร่า once ขมับตึงและน่ากลัวด้วยพลังงานความตาย ตอนนี้กะพริบเหมือนเทียนที่ใกล้ดับ ปากโถงกว้างนี้ให้ลมหนาวพัดเข้ามาอยู่ในห้อง โอบล้อมร่างนั้นด้วยกระดูกกระจัดกระจายอยู่รอบตัว พวกที่ไม่สามารถผ่านไปสู่เส้นต่อไปได้ แทนที่จะเป็นสถานที่ของการพัฒนา มันดูเหมือนหลุมศพตามชื่อที่บรรยาย เป็นสุสาน เป็นที่พักสุดท้ายของการวิวัฒนาการที่ล้มเหลว รูปร่างที่อยู่ใจกลางแท่นบูชาไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก นาเดีย หลายปีที่แล้ว เธอได้เข้าสู่โคลงแห่งความตาย ดึงก้ามของเธอผ่านอุปสรรคต่าง ๆ ไปจนถึงที่นี่ โคมไฟที่ติดตามผนังไม่ได้เปล่งไฟ แต่เปล่งแสงจิตวิญญาณสีอุ่นอ่อน ๆ สะท้อนให้เห็นเมื่อเธอปรากฏ เธอไม่ขยับได้แม้แสงสว่างลึกลับนั้นก็เพราะออร่าแห่งความตายของเธอทำให้เธอไม่มีความรู้สึกต่อผีร่างใด ๆ เส้นทางลงลึกเป็นเกลียวที่แหลมลงสู่ดินเย็นและความเงียบ เมื่อเธอถึงห้องกลาง ขาเธออ่อนแรงจนล้มลงบนพื้นหิน ลวดลายสลักอ่อน ๆ ใต้เธอมองเห็นยากผ่านดวงตาที่มัวหมอง สัญลักษณ์ลึกลับประดับอยู่บนพื้น เส้นโค้งคล้ายงูพันกัน ไบโคโลนต์โบราณที่ใช้กดขู่คำสาปและทำให้เข้าสู่ภาวะหลับ ร่างกายเธอกระตุกแล้วนิ่ง เธอจิตใจลอยลอยเกือบจะหายคืน เธอรู้สึกง่วงอย่างมาก หลังจากผ่านไปนาน เธอรู้สึกอ่อนล้า เหมือนไม่สามารถตื่นขึ้นได้ ทำให้เธอกลัวและกระตุ้นสัญชาตญาณของเธอ พยายามตื่นขึ้นโดยการขูดหินโดยอัตโนมัติ ส่งเสียงคร่ำครวญเบา ๆ แต่ลึก ๆ ใจเธอก็รู้ว่าห้ามขัดขวางกระบวนการนี้ เธอจำเป็นต้องตาย เธออยากตายและจะวิวัฒน์ ลมหายใจของเธออ่อนลง ชั่วคราว เหมือนการหายใจแต่ละครั้งอาจเป็นครั้งสุดท้าย อกของเธอพุ่งขึ้นเพียงเล็กน้อย หัวใจเต้นช้าอุโมงค์ไกล ๆ และประสาทสัมผัสของเธอ หรืออย่างน้อยที่เหลืออยู่ อยู่ในหมอกสีฟ้าอ่อนของความตาย เวลาไม่มีรูปร่างในสุสานนั้น โลกจางหายไปในความหนาว ความเงียบและความตาย กระดูกกระจัดกระจายทั่วห้องหินทำหน้าที่เป็นพยานเงียบ ๆ พวกมันแตกหัก เกรียนและเปลี่ยนเป็นฟอสซิลในช่วงเวลาสุดท้ายของการล้มเหลว กลายเป็นเครื่องเตือนใจที่โหดร้ายหรืออาจเป็นคำสาปที่ดึงคนอื่นให้ตกตาม เช่นเดียวกับพวกมัน นาเดียก็หยุดเคลื่อนไหวในที่สุด สัญชาตญาณของเธอคร่ำครวญเบา ๆ ระหว่างระยะระหว่างการหลับและความตาย แต่เธอไม่มีแรงต้านทานอีกต่อไป อย่างเงียบ ๆ ร่างของเธอถึงขีดจำกัด อัตราการลดอายุขัยไม่สามารถสนับสนุนการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้เธออยู่ใกล้แก่จากความอ่อนแรง สิ่งสุดท้ายของร่างกายยังคงเกาะอยู่กับชีวิต อย่างไรก็ตาม แม้มันก็จะถึงลมหายใจสุดท้ายในภายหลัง ไม่มีพายุ ไม่มีความโกรธ แค่ลมหายใจสุดท้ายที่บางเบา เมื่อวิญญาณของเธอเริ่มหลุดออกจากซากศพ สายลมอ่อน ๆ พัดในสุสานเมื่อเส้นใยที่มองไม่เห็นระหว่างร่างกายกับจิตวิญญาณขาดและตัด เสียงวิญญาณของเธอเริ่มลอยขึ้น เหมือนไร้น้ำหนัก ลอยอยู่ในอากาศ เสรีในที่สุดจากเรือนอับ “อ๋อ เธอเสียชีวิตแล้ว…” “อีกการล้มเหลวหนึ่ง…” “สวรรค์จะให้อภัยเราได้บ้างไหม…?” แสงสีอ่อนหลายเปลวลอยอยู่รอบแท่นบูชา ไม่เข้าไป เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ พวกเขาตะโกนร้องไห้ให้กับนาเดียหลังจากเห็นทายาทอีกคนของพวกเขาถูกควบคุมด้วยคำสาปสายเลือดที่ล่อเครื่อง “ตั้งแต่แรกก็เป็นไปไม่ได้… จากเลือดของเธอ ดูเหมือนเธอผ่านการกลายพันธุ์หลายอย่างแล้ว การกลับไปสู่แหล่งที่มาจะยากกว่ามากเมื่อเธอเริ่มห่างไกลตั้งแต่เริ่มต้น” “เธอเป็นเพียงลูกหมาป่าน้อยที่เราควรคุ้มครองเมื่อเธอทำได้ไกลขนาดนี้…” “ทำไม!? ต้องทำแบบนี้กับเรานานแค่ไหนกันนะ!?” หนึ่งคนพวกเขากรีดร้องสู่ฟ้าโดยไม่มีอำนาจและไร้ความช่วยเหลือ พวกเขาอยู่ตายแล้ว ไม่ใช่วิญญาณเหลือเพียงเศษซากแต่เป็นซากศพของสิ่งที่พวกเขาถูกกักขังโดยโคลงแห่งความตาย พวกเขาไม่มีที่ใดจะอยู่ได้นอกจากที่นี่ พลังงานของพวกเขาไม่มีเลย ทุกส่วนของวิญญาณที่หลั่งไหลเพียงหยดหนึ่งเชื่อมต่อกับสุสาน และทันทีที่ ‘หมาป่าสังหารแห่งหนองลึก’ เสียชีวิต พวกเขาจะสามารถโผล่ขึ้นมาจากพลังงานความตายอันสุดท้ายและพูดความคิดของตนได้หรือไม่ แต่ในขณะโศกเศร้าพวกเขาไม่ทันสังเกตบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย สารสังศัตว์ที่มองไม่เห็นหยุดนิ่งเหนือศพไร้ชีวิต ความอบอุ่นลึก ๆ ที่เป็นหลอมละลายไหลขึ้นจากร่างที่กำลังตาย ไม่ใช่จากเลือดของเธอ ไม่ใช่จากแกนกลางของเธอ มาจาก ‘เจตจำนง’ ที่ร่างของเธอพกพา! ไม่ใช่เสียงกรีดหรือกรีดร้อง เป็นการปฏิเสธ! การปฏิเสธการตาย! ประกายสีทองของความมุ่งมั่นพุ่งออกมาจากแกนศูนย์กลางที่ตายของเธอ โอบล้อมวิญญาณของเธอด้วยอ้อมกอดเปี่ยมไฟ เธอดึงวิญญาณลงไม่ใช่ด้วยความรุนแรง แต่ด้วยแรงดึงที่อันทนทานและดันมันกลับสู่ร่าง ‘ฉันยังไม่เสร็จ…!’ ร่างของเธอที่ควรนิ่งกลับสั่น ก้ามเธอบิด กระดูกรอบตัวเธอกระทบกันเบาบาง ดวงตาของนาเดียเปิดกว้าง อักษรรันบนขนเปล่งแสง ไม่เป็นแสงสีทองแต่สีส้ม‑แดงอร่าม ปล่อยพลังเหมือนแมกม่าเร่าร้อนใต้ผิว แล้วความเจ็บปวดมาถึง ทนไม่ได้ ทัศนวิสัยอันสว่างแสงแต่ศักดิ์สิทธิ์ ร่างของเธอบิดตัว พิษสายเลือดคำสาปในเลือดของเธอกรีดร้อง เหมือนมันบิดตัวพยายามโผล่ออกมาดันเธอกลับลงลึกลงไป แต่เวลานั้นสายตาได้กลับคืนมาแล้วและมีโอกาสน้อยที่มันจะทำให้เธอตกลงไปอีก หลอดเลือดของแสงแตกเป็นสายฟ้าเจือจางผ่านผิวของเธอ กระดูกของเธอคร่ำครวญเมื่อถูกจัดเรียงใหม่โดยเปลวอันมืดสีครามและพลังงานความตายเนื้อสัมผัสของเธอที่กำลังจะตายหลุดออก เพียงแต่ถูกแทนที่ด้วยขนสีดำมืดยามเที่ยงคืน แปลงเป็นสีม่วง‑ดำที่ส่องแววเหมือนหินอาบิซานต์ขัดเงา เธอพัฒนาขนคอยาวเป็นแผ่นคลื่นสีไฟสีแดง‑ส้มโผล่พุ่งออกมาพร้อมการต้านทาน แสงสว่างบนร่างเธอเปล่งประกายด้วยอักษรรันที่เกิดจากสายเลือดใหม่ ไม่ได้สลักแต่กำเนิดจากภายใน เขี้ยวคมชักโบนออกมาจากกลางหน้าผากของเธอ เข้าผสานเป็นเขี้ยวสีม่วง‑ดำ ทำให้ล้มลง เขี้ยวใหม่ที่คมเหล่านี้ดูเหมือนสร้างจากการหลอมรวมของเลือดและพลังงานความตาย พร้อมอักขระสีทอง‑สีแดงอาบแสง ปีกอ่อนของเธอระเบิดออกจากหลังด้วยการกระจายของขนขนนกอันกว้างใหญ่ มายังเกือบดำแต่มีสีทองอุ่นและอักษรรันสีเดียวกัน การเปลี่ยนแปลงไม่เกิดขึ้นทันที มันมาถึงเป็นจังหวะ รอบออร่าที่น่าสะพรึงกลัวส่งเสียงโหยหายในคลื่น เมื่อแสงจางลง กระดูกทั่วโคลงที่กระจัดกระจายได้ถูกผลักออกไปขอบสุด พ่อมารวิญญาณไม่ได้โกรธ ความรู้สึกของพวกเขาไหลเข้าสู่โคลงในแบบที่เต็มไปด้วยความสุข แท่นบูชาด้านล่างเธอแตกออกเป็นชิ้น ๆ แล้ว ปรากฏสิ่งใหม่ที่ยืนอยู่กลางความเสียหาย ศีรษะของเธอยกขึ้นสู่ช่องแสงจันทร์เหนือเครื่องลับ สัตว์มหัศจรรย์อักขระศักดิ์สิทธิ์ขนาดยิ่งใหญ่แห่งสวรรค์ กำเนิดใหม่ไม่ใช่จากอัศจรรย์แต่จากการปฏิเสธความตาย “หมาป่าสังหารแห่งความตาย…!” คำกล่าวของนาเดียดังกังวานตามวิญญาณตายที่เหลือเช่นกัน สิ่งที่พวกเขาไม่ได้เห็นมานาน ดวงตาสีม่วง‑ทองของเธอเปิดออก ไม่อ่อนแอแต่ลุกโชนด้วยเสียงกรีดของบรรพบุรุษและความหวังใหม่ หายใจของเธอขึ้น‑ลงด้วยความเงียบสมบูรณ์ ราวกับคนที่ไม่ต้องการหัวใจร่วมกับความตายแล้ว.