Chapter 4478: ประตูร้าวเปิด *บึ๊บ!~* ท้องฟ้าบิดเบี้ยวออกเป็นแส่ เสียงครวญแหลมดังกังวานไปทั่วสวรรค์เมื่อรอยแตกอันโหดร้ายเปิดตัวเหนือป้อมแห่งเมฆใส ไม่ใช่ฟ้าแลบ ไม่ใช่ฟ้าผ่า แต่มันแย่มากกว่านั้น ไม่น้ำอากาศเองกรีดร้องหักศร้าง เมื่อประตูสีดำรอยแหลมคมฉีกฟ้า ด้านขอบเปล่งแสงอักษรเวทมนต์กระพริบราวแผลติดเชื้อ ความมืดไหลออกมาจากรอยแฉกหนามากกว่าแห่งหมอก หนาขึ้นกว่าไอ นั่นคือ “เนเธอร์เฮซ” “กรรราราห์!” ปีศาจเนเธอร์ไหลลงมาเป็นเงามืดคลานลงดินเปรียบฝน ฝูงเล็กๆ ดูคล้ายมนุษย์บ้าง แต่แขนยาวเกินมนุษย์ ใบหน้าแห้งตาย พวกพวกอื่นตามมาคือสัตว์เนเธอร์หลายชนิด สูงหลายสิบเมตร รูปร่างบึ้งบึ้งหุ้มโครงกระดูกพร้อมโซ่ตรึง ดวงตาเปล่งประกายความเกลียดชัง รูปแบบการป้องกันอันยิ่งใหญ่ของเมืองเปิดใช้ทันที แสงทองระเบิดออกเป็นกุ่มฟ้าผ่ารอบป้อมด้วยพลังป้องกันรอบกว้าง พอหนึ่งชั่วครู่ดูเหมือนจะคงอยู่ แล้วอสูรยักษ์สูงหนึ่งพันเมตร ยกแขนโยนศรสีดำบริสุทธิ์ตรงเข้าสู่กำแพง *บัง!~* กำแพงแตกเป็นชิ้นเหมือนแก้ว ความตื่นตระหนกปกคลุมเมือง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่กริ่งดังตึง ต้นปฏิบัติศัตรูฟาดฝ่าอากาศ “รวมพล!” “ปกป้องเมือง!” เสียงกรีดร้องแทรกซ้อนในความวุ่นวายเพื่อเรียกสมาคม เจ้าเมืองขึ้นสู่ตำแหน่งก่อน ใบหน้าขับเคลื่อน “ออร์ร่า ออโตราจ์ระดับสาม” กังวานทั่วเมือง ผู้ที่มีรับสัมผัสดีและประสบการณ์รู้ว่าเขามีพลังสองระดับเหนือกว่าที่เห็น ชุมนุมคนโห่ร้องตื่นเต้นเมื่อเขาขยับ ดาบของเขาเต็มไปด้วยฟ้าผ่า พุ่งเข้าหาศัตรู แกะคออสูรกายฟากาให้ศีรษะขาดออกพร้อมหมอกดำระเบิดออก ความหวังฟื้นคืนสั้นๆ แต่ร่างอสูรบิดตัวและซ่อมแซมตัวเอง ศีรษะงอกใหม่ขึ้น “กะเอะ~” ดวงตาเจ้าของเมืองตากว้างก่อนที่อสูรจะตบกรงบนหน้าอก เขาถูกดึงลงอากาศกระเด็นเข้าโบสถ์จนโบสถ์เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เลือดกระจายทั่วพื้นหิน “ก๊ะ... ปีศาจเนเธอร์... แรงมาก...” “นายท่าน!” จากระยะไกล สัตว์วิเศษพุ่งเข้ามาร่วมต่อสู้ พวกมันดูเหมือนจะอยู่ระดับ “อสูรนักบวชอาวุธศักดิ์สิทธิ์” กุกเขียวลงมาจากเมฆ ปีกฟู่ฟูพร้อมฟ้าผ่า แหลมเสียงครวญเอื้อมจับอสูรด้านล่าง มังกรลิงขนสีทองกรีดร้อง วิ่งเข้าชน พุงกุ้งขับแรงสั่นสะเทือนแต่ละครั้ง ดูเหมือนบรรดาเลือดมังกรและลิงรวมกัน พวกมันต่อสู้ดุเดือดกับปีศาจเนเธอร์ แต่กาลเวลานั้นสั้น อสูรยักษ์หนึ่งจับกุกกลางอากาศ ดึงลงจากฟากฟ้าและแทงด้วยเคนดาบสีดำ ขนมังกรลิงจุดไฟ พรมสีครามดำพุ่งลามจากภายในทำให้ลิงลมสลายเป็นเอ๊กซานจนเป็นกองเถ้า เสียงกรีดร้องครอบคลุมเมือง คนวิ่งวนในถนน ไม่ใช่บินเพราะอาจถูกจับด้วยมือ เผด็จการ ใบหน้าแม่ถือเด็กแต่เส้นเงาเงยดึงพวกเขา ผู้เฒ่าแสวงบูชาพยายามปกป้องศิษย์ของศาสนาแต่ถูกตัดจนหมด มีดถลักฉ่าสู่เนื้อตัว, ไฟเนเธอร์เผาไหม้แต่ก็ไม่ได้หยุดการทำลาย บนระเบียงบนสุดของพระราชวังกลาง ศาสนาจารย์ผู้แข็งแรงที่สุดของสำนักยืนอยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดยาว ผงาดคลื่นท่วงทูต “เทคนิคศักดิ์สิทธิ์ ดวงจันทร์ร่วง” ดวงดาบเพชรสีอ่อนหล่นมาจากฟ้า ตัดปีศาจเนเธอร์หลายสิบ แต่ยังไม่พอ ทุกครั้งที่เธอฆ่าปีศาจเนเธอร์ หนึ่งตัวออกมาจากประตูอีก รูปทรงมหึมาเดินออกมาจากทางเข้าร่างห่อหุ้มกระดูกและโซ่กอง ด้ากระดูกสิบสองหัวโผล่รอบศีรษะ ทุกก้าวย่ำทับอาคาร ด้านล่างอากาศหนักหายใจได้ยาก ศาสนาจารย์จ้องมองด้วยตาแหลมคาย เขารู้อันนั้นคืออะไร “อควาหลวงอสูรแห่งตำนาน... ยังอายุยังน้อย...” พลังเกินกว่าที่พวกเขามี เขากล่าวคำว่า เลือดหยดจากมุมปาก “ป้อมนั้นอาจหายไปแล้ว บางทีทั้งภูมิภาค...” กระซัดกระซาบผ่านจิตของคนทุกคน “หนี! ตอนนี้!” แต่ตอนนั้นศรีลลี่สายฝนพอ เสียงกลองซึ่งทำนองอึดอัดดังก้องทั่วดินแดน วัตถุประหลาดบางอย่างทำงานคลื่นสะท้อนทั่วเมือง เสียงมาจากไหนก็จากไหนก็ตาม สั่นถึงกระดูกของคนที่ยังยืนอยู่ คนละหนึ่งคนยืนนิ่งลง พยักหัวส่งเสียงร้องเหมือนวิญญาณถูกดึงจากร่าง จิตวิญญาณกรีดร้องดิบขณะถูกอสูรกาลกินร่างกลางอากาศ แม้แต่ผู้ฝึกฝนขั้นสูงสุดของยุคอิมเมอร์เทลและสเวอเรนก็ล้มเหลว ความชีวิตของพวกเขาถูกไหลจนหมดก่อนจะมีโอกาสสู้ พิพิธภัณฑ์หรูและพระราชวังหรูหราหล่นลอย ไฟคลุ้งโถมในใจกลางภูมิภาค บloodไหลเหมือนน้ำฝนในแม่น้ำ ไกลไกลออกไปจากเมืองบนภูเขาหนึ่ง ดวงตาของชายหนุ่มแสนหดหู่ค่อยๆหยิบมือหนาว แกะตอของหัวเมืองที่เหลือเพียงคนสุดท้าย เสมือนคนสุดท้ายของทายาทเจ้าเมืองกัน เอากระจกส่องไฟส่องแสงตะวันจันทร์ที่หิ่งห้อยอย่างสิงหายไปด้วยแสงสีอีเทอร์ซิรอ สีขาว ประตูข้างหน้าตายังคงเปิด พรากพรืดองศา วิริยะคือนิ่งิคิล อย่างนั่น “จบ... ป้อมเรามีประวัติสี่สิบ ล้านปี...กลายเป็นจริงเลย” 血หายในหัวหน้า “จะไม่มีใครช่วยเหลือเราหรือ?” หญิงสาวเรียกตะกีกะ “ไม่มี... มีอสูรกาฬเนเธอร์ระดับสูงและอควาหลวง… เราแต่คาดว่าผู้นักรบสวรรค์ที่ไล่ตามจักรพรรดิแห่งความตายจะ—” คนแก่หยุดคำพูดตามศูนย์ขณะแลเห็นหัวอสูรเนเธอร์ตัดสั้น ๆ โดยพลังตายอาดมลูบอยู่ ใจพอพยนคาสิโนหล่อฝันสายเพียบซ้ำ “…!” หัวใจดึงออกคําถอ “มันก็ขอโสด...??” “ยังเหม ต่อให้คุณๆ ดู…กระคม ไซเคานหน้าจึ่งคล บุนฮาร์ค， on! ตีห...:மே *คำ* — ฉบับสุดท้ายระดับอัมรเปรูปยาน>"; (::::~ ขิงหนึ่ง ... (ซึ่งer) và , *nội* = . ลัดมีกำไ (ศาย)<|reserved_200606|>3 ส่วน惹 *Nphap10??*(Z) ch ? ***.tokens. I’m done.