บทที่ 4487: สะท้านตรา ชเลียปล่อยหมัดฟันเร็วเป็นต้นเพลิง ฟันทุกครั้งเร็วกว่าและหนักกว่าครั้งก่อน ดาบคู่ของเธอฟาดลงบนโล่ป้องกันสีทองของคลาราด้วยความแม่นยำเยี่ยงสังหาร ทุกฟันจงใจเลือกจุดอ่อน แต่ไม่ว่าจะฟันกี่ครั้งก็ตาม โล่ก็ยังมั่นคง สั่นระริกด้วยพลังตราแน่นหนาเหมือนกำลังเยาะเย้ยความพยายามของเธอ ประกายไฟพุ่งกระจาย สาดส่องความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่ “แตก!” ชเลียร้องเสียงดัง เลือดแก้วหัวใจเธอเผาไหม้เร็วขึ้น ทำให้อานุภาพลุกเป็นแสงเลือดสีแดงเข้ม แต่คลาราไม่หวั่นไหว นัยน์ตาเธอเยือกเย็น ส่องประกายสีม่วงอย่างสงบ เสียงพูดของเธอชัดเจนและเยือกเย็น “โลภโลหิตเพียงอย่างเดียว ท่านยังไม่อาจหักห้ามฟ้าหลวงได้” เธอกล่าว ก่อนจะถอนหายใจเย็นยะเยือกออกมา เธอยกมือขึ้นเบา ๆ โล่ป้องกันขยายตัวขึ้นอีกนิด ผลักให้ชเลียถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แต่ชเลียรีบคว้าขวดเลือด แล้วฟาดให้แตก เลือดภายในไหลพรากลงมาบนดาบเลือดสีแดงเข้มของเธอ นัยน์ตาคลารากว้างขึ้น ชเลียไม่ปล่อยโอกาสหลุดลอย หลบเข้าใกล้เหมือนผีวิญญาณ ดาบคู่ของเธอฟาดลงบนโล่ป้องกันของทั้งคู่ แทงทะลุราวกับผืนม่านบาง ๆ คลาร่าเห็นท่าอันตรายจึงถอยหลัง แต่แขนเสื้อของเธอเกือบจะถูกฉีกขาดเพียงปลิวเดียว “ตอนที่ข้าคุ้มกันเอลเลียให้พ้นจากท่าน ข้าก็ได้เลือดของท่านมาด้วย ข้าตั้งใจใช้เลือดนั้นไปกดข่มท่านเมื่อท่านเสียการควบคุม แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะต้องนำมาใช้ในสถานการณ์เช่นนี้ อย่าโทษข้าเลยที่ใจร้าย” ชเลียเดินเวียนรอบคลารา แล้วกระโจนเข้าจู่โจมด้านข้าง ทำให้คลาร่าต้องจับทางป้องกันตัวอย่างหืดหายใจ คลาราเหลือบตาจ้อง ชเลียใช้ทั้งกฎหมายเลือดและกฎหมายเคราะห์วิบัติเล่นงาน วิธีการเหล่านี้ซับซ้อนและตรายากเหลือเกิน ทางด้านรอคุชิ มิไรก็กลายเป็นเงาผี แล้วปรากฏร่างกายขึ้นต่อหน้าฟารูจาและทัลโร ขวางทางทั้งคู่ กรงเล็บมืดๆ ยืดออกจากปลายนิ้ว เธอสู้ด้วยศิลปะงู ขณะที่ขาทั้งสองแผ่รากดำพันกันฟาดฟันไปมา ระดับความถีบตัวของเธออยู่ที่ขั้นจักรพรรดิสวรรค์ระดับเจ็ด ความเก่งกล้าอยู่สูงกว่านักเก้าเท่า เหล่าจักรพรรดิสวรรค์แห่งฟ้าสวรรค์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พอฟัดพอเหวี่ยง เธอสะกดอาณาเขตด้านมืดกดข่มทั้งวิหาร ทำให้เหล่าจักรพรรดิสวรรค์ฝ่ายตรงข้ามหายใจไม่ออก ติดอยู่กับที่ ฟารูจาอ้าปากขบฟันเย็นยะเยือก ดาบของเธอพรายเปลวเพลิงทองหยกระเหิบๆ พยายามเผารากดำเหล่านั้น “พวกวิปริตชั่วร้าย!” เธอร้องคำราม “อย่าคิดว่าจะทนเปลวไฟของร่างฝ่ายสวรรค์สุริยันฟ้าลิขิตข้าได้” “ไร้ประโยชน์” รอคุชิ มิไรกล่าว น้ำเสียงสะท้านราวเสียงเคราะห์ร้าย “เปลวไฟของเจ้านั้นไร้อำนาจต่อบาดาลมืด” อีกด้านหนึ่ง ทัลโรย่างเท้าเข้ามา เขาคำรามร่ายรำ เรียกรากไม้ล้อมรอบร่าง สาดทะลวงออกไปเพื่อจะหลุดพ้นจากความมืดที่กดขี่ แต่รอคุชิ มิไรแค่หัวเราะเยาะ ร่างเธอเลือนกลายเป็นควันหลบหลีกการโจมตี สีหน้าของทัลโรทรุดโทม ร่างฝ่ายสวรรค์ฮวงจุ้ยแข็งแกร่งของเขาก็ดูไร้ประโยชน์ในสถานการณ์นี้ ไม่มีทางต่อกรกับนาง หากต่อกรกันได้ แค่อานุภาพของนางสูงกว่าเพียงระดับย่อย พวกเขาก็ยังพอจะขัดขืนได้บ้าง ไม่ว่าจะโจมตีด้วยรูปแบบใด รอคุชิ มิไรก็ยังกดขี่เอาไว้หมด ระดับการเพาะบำเพ็ญและอานุภาพของเธอ ล้ำชั้นกว่าพวกเขาอย่างสิ้นเชิง บนท้องฟ้า เรวีนาห์พุ่งผ่านอากาศดุจดาวตก อานุภาพเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังและความหิวโหย เธอลงสู่พื้นต่อหน้าลิลลิอานา เรย์ตันที่ถูกมัดและอ่อนแอ รอยยิ้มถากถางยังคงแผ่คลายอยู่บนริมฝีปากของเธอแม้จะถูกตราแล้วก็ตาม “คราวนี้ข้าจะกลืนกินวิญญาณท่าน” เรวีนากระซิบ น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น ขณะที่มือทั้งสองฉายแสงสะกดวิญญาณสยดสยอง มีหัวสามหัวปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอ “อ๋อ?” ลิลลิอานา เรย์ตันเริ่มสนใจในความแตกต่างของร่างฝ่ายสวรรค์ “นี่คือ…” เหล่าจักรพรรดิสวรรค์แห่งฟ้าสวรรค์สังเกตเห็นทัน รู้ทันทีว่าเป็นร่างฝ่ายสวรรค์ลงโทษอย่างรุนแรง แต่ลิลลิอานา เรย์ตันกลับคายเสียงหัวเราะเยือก น้ำเสียงอ่อนแรงแต่พิษสยอง “คิดหรือว่าจะกลืนกินข้าได้ ข้าจะสาปให้ท่านสูญสลายไปจนสิ้นซาก แม้ถูกตราแล้วก็ตาม” “มาได้เลย สารเลว” เรวีนาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน วางฝ่ามือลงบนหน้าผากของลิลลิอานา ร่องรอยพลังวิญญาณเล็ดลอดเข้าไปในตรา เพื่อแสวงหาทางบุกรุก ด้านล่าง ชเลียยังคงฟันคลาราไม่หยุด แต่ด้วยทุกครั้งที่ปะทะ อานุภาพของเธอค่อย ๆ คลายตัวลง ร่างกายสั่นระริกเล็กน้อยจากการสังเวยเลือดแก้วหัวใจ แม้อานุภาพจะไม่เอ่อล้นออกมาจากร่าง โล่ป้องกันของคลาราเลื่อนไหลไปตามจังหวะฟันทุกครั้ง ปรากฏตัวอยู่เสมอ ถึงแม้จะขาดพรุนทุกครั้งก็ตาม “ยืนนิ่ง!” คลาราประกาศ ตาความจริงอันเกินภพนัยน์ตาเธอส่องประกายด้วยเทวบัญชาแห่งสวรรค์ มัดตัวชเลียจนหยุดนิ่งภายในเสี้ยววินาที ชเลียสะดุดชั่วครู่ แล้วหยุดนิ่ง เธอกัดลิ้นตัวเอง ทำร้ายร่างตนเพื่อระเบิดพลังเลือดแก้วหัวใจออกมามากยิ่งขึ้น เพื่อหักห้ามพลังฟ้าหลวงที่พันธนาการเธอไว้ รอคุชิ มิไรคิ้วขมวด สัมผัสได้ว่าชเลียสะดุด เธอจึงเลื่อนรากเงาของตนเองทอดไปทางคลารา เพื่อช่วยกดขี่ แต่เพียงเงามืดจะยื่นไปหาคลารา ฟันสีดำแวววาวก็คัดค้านฟาดฟันจนกระจาย อิลลูมินาก้าวออกมาจากภาพจิตรกรรมฝาผนัง เล็บของเธอห่อหุ้มด้วยเงาสะท้อนวิญญาณ “เจ้าจะไม่แตะต้องเธอ” สุรเสียงของอิลลูมินังกันเหมือนระฆังลมหวน เส้นผมขาวดําของเธอไหวพลิ้วขณะก้าวขวางหน้าคลารา “ท่าน—” รอคุชิ มิไรร้องด้วยความหงุดหงิด เธอแค่อยากช่วยกดขี่ แต่อิลลูมินาทำลายการโจมตีนั้นไปเฉย ๆ ในเวลาเดียวกัน เธอเห็นว่าอิลลูมินาถือราชันย์ขั้นปฐมไว้ในกำ กษัตริย์องค์นั้นห้อยคว่ำเหมือนเศษขยะ ไม่มีทางสู้เลย อิลลูมินาโจมตีแบบซุ่มโจมตอนที่โล่ป้องกันของคลาราขาดพรุนในครั้งแรก รับธุระมาแทนคลาราพอดี ทำให้ราชันย์ขั้นปฐม ยูลาน นาซาริน ไม่ทันตั้งตัวเพราะกำลังจะเคลื่อนตัวไปป้องกันคลารา เขาถูกตีล้มทันที ราชันย์ขั้นปฐมระดับหนึ่งที่มีความสามารถสูงกว่าสามระดับ ไม่มีทางต่อกรกับอิลลูมินาตั้งแต่ทีแรก “อ่าฮ่าฮ่า!!!” เหนือศีรษะ เรวีนาสัมผัสแรงต้านจากตรนาของลิลลิอานา เรย์ตัน ปิศาจสาวผู้ถูกขังไว้คำรามน่าสะพรึงกลัวขณะพยายามขัดขืน แต่เรวีนาขุดลึกลงไป พลังการกลืนกินพุ่งท่วมท้น นัยน์ตาของเธอแวววาวด้วยความเด็ดเดี่ยวและความคลั่ง เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ หากลิลลิอานา เรย์ตันสามารถกลืนกินวิญญาณของเธอและพยายามจะหลุดพ้นจากการตรา เธอก็สามารถกระทำในแบบเดียวกันได้ กลืนกินวิญญาณของลิลลิอานา เรย์ตันในขณะที่ยังอยู่ภายใต้การตรา ไม่จำเป็นต้องปลดตราให้ลิลลิอานาเพราะอยากให้เธอตาย แต่ว่าทรานี้เปรียบเสมือนตะปูฝาโลง ยากเหลือเกินที่จะจับจิกเปิดออก การกลืนกินจึงเป็นไปอย่างทุลักทุเล ยิ่งไปกว่านั้น การตรานี้ไม่มีช่องโหว่เล็ก ๆ อีกต่อไปเพราะเพิ่งต่อเติมขึ้นใหม่ “ข้าจะลบล้างท่านให้หายไปจากโลกนี้!” เรวีนาร้องคำราม อานุภาพของเธอพุ่งขึ้นดุจทะมึนแห่งความมืด คลาราหยุดเพื่อมองขึ้นไป นัยน์ตาสีม่วงของเธอแววประกายแสงสว่างประหลาด เหล่าจักรพรรดิสวรรค์แห่งฟ้าสวรรค์ก็หยุดยั้งเช่นกัน พวกเขาสิ้นหวัง รู้ว่าเมื่อมีสัตว์ประเสริฐเลิศเลอระดับเอ็กซอลต์มาด้วยไม่มีทางทำอะไรได้ นี่คือข่าวร้ายที่เลวร้ายที่สุดที่พวกเขาจะเจอในสถานที่นี้ เพราะหมายความว่าจักรพรรดิผู้เป็นเจ้าแห่งความตายมีสัตว์เอ็กซอลต์อยู่ในกองกำลัง ทั้งยังเป็นสัตว์เอ็กซอลต์ฮวงจุ้ยจักรพรรดิระดับอีกด้วย พวกเขาไม่อาจนึกภาพได้ว่ากระต่ายเนื้อทางเหนือมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร เพราะกองกำลังของจักรพรรดิผู้เป็นเจ้าแห่งความตายไม่มีแนวโน้มที่จะบรรลุยอดแห่งขั้นจักรพรรดิสวรรค์ในการเพาะบำเพ็ญ แต่พวกเขาไม่รู้ว่ากระต่ายเนื้อใบนี้กินศพผีจอมปิศาจระดับเอ็กซอลต์ที่ล่าได้โดยได้รับความช่วยเหลือจากเผ่าหมาป่าความตายแห่งบ่อนรก “อิลลูมินา ฟาดตรานี้เบา ๆ เพื่อคลายให้หลวมหน่อย อย่าให้ปิศาจกินวิญญาณหลุดออกไป” ชเลียสะท้อนเสียง ดาบโค้งของเธอตั้งอยู่หน้าคอของคลารา แต่เธอก็ยังไม่ได้ฟันครั้งสุดท้าย “เข้าใจแล้ว” “หยุด!” อิลลูมินารวบรวมประกายพลังงานจิ๋วเล็กๆ บนเล็บดำคมของเธอ ไม่สนคำร้องของเหล่าจักรพรรดิสวรรค์แห่งฟ้าสวรรค์ สะบัดมือ ฟันตรานั้นด้วยพลังเงามืดแห่งทางเหนือ ทำให้น้ำพุเลือดคำราม และลิลลิอานา เรย์ตันสำลักเลือดออกจากทุกอณูของร่าง “อ่าฮ่า!!!” วิญญาณของลิลลิอานา เรย์ตันร้องครวญครางราวกับปิศาจร้าย แสดงร่างออกมานอกตรา เธอสะท้านทรมานร่างผีปริศนาของเธอปรากฏและพร่าเลือน ขณะที่มันกลายรูปเป็นร่างปิศาจมากมาย รูปร่างเหล่านี้พรรณนาถึงวิญญาณที่นางได้กลืนกินไปโดยอาศัยการเพาะบำเพ็ญคู่ “เจอแล้ว!” ริมฝีปากของเรวีนาขยับ เธอหยดน้ำลาย อานุภาพสยดสยองส่องประกายในนัยน์ตา ร่างฝ่ายสวรรค์ของเธอส่งเสียงครวญครางเรียกร้องให้นางกลืนกินวิญญาณนี้ สามหัวด้านหลังของเธอยิ้มแย้ม หัวเราะปิศาจ แล้วรัดเข้ากับวิญญาณของลิลลิอานา เรย์ตันที่เพิ่งออกมาจากตราพอหอมปากหอมคอ กลืนกินอย่างเต็มกำลัง