บทที่ 55: คุณหนูแอบมีสัมพันธ์สวาท? ค่ำคืนมาถึงในที่สุด เป็นครั้งแรกที่เดวิสรู้สึกว่าไม่เคยรอคอยอะไรนานขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เขาออกจากปราสาทหลวงแล้วมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าคอลดอน (Cauldon Emporium) ห้างสรรพสินค้าคอลดอนยังคงเปิดทำการอยู่ ร้านค้าของผู้ฝึกตนมักจะเปิดทำการในตอนกลางคืนด้วยเช่นกัน เนื่องจากพวกเขาไม่จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนมากนัก และมุ่งเน้นไปที่ผลกำไรเป็นสำคัญ เดวิสสวมชุดคลุมสีดำพร้อมกับเปิดใช้งานวิชา ‘ม่านพรางเงา’ เพื่อปกปิดออร่าของตน แต่ไม่ได้ปกปิดตัวตน เขาเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าคอลดอนอย่างใจเย็น พนักงานเห็นเขาเดินเข้ามาแต่ก็ไม่ได้เข้าไปรบกวนเนื่องจากเขาแต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำ ผู้ที่สวมชุดคลุมสีดำมักจะต้องการปกปิดตัวตนและไม่ต้องการให้ใครมารบกวน เว้นแต่ว่าจะต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาจึงเลือกที่จะไม่เข้าใกล้เขา เขาเดินตรงไปยังร้านขายโอสถคอลดอนทันทีโดยไม่แวะที่ไหน ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในร้านขายโอสถคอลดอน หญิงสาวคนเดิมที่เขาเคยพบในคราวก่อนก็เดินเข้ามาต้อนรับ “ลูกค้าท่านคะ มีอะไรให้ทางเราช่วยเหลือไหมคะ?” เดวิสรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เขาไม่อยากเปิดเผยเสียงจริงหรือแม้แต่เสียงที่ดัดไว้ เขาเพียงแค่ชี้ไปที่โอสถซึ่งวางอยู่บนชั้นวางแบบสุ่มๆ เท่านั้น “โอ้ ท่านอาวุโสสนใจโอสถประเภทไหนหรือคะ?” เขาเพิกเฉยต่อเธอแล้วเดินไปหยิบแคตตาล็อกที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ทางเข้า หญิงสาวเริ่มหงุดหงิดและหันไปเมินเขาเช่นกัน ก่อนจะหันไปสนใจงานของตัวเองตามเดิม เธอเพียงแค่เข้ามาทักทายเดวิสเพื่อทำความรู้จักและหวังค่าคอมมิชชันหากเขายอมซื้อสินค้าเท่านั้น ในขณะเดียวกัน เขาได้ใช้พลังจิตสำรวจไปทั่วร้านขายโอสถคอลดอน เขามั่นใจว่าด้วยระดับพลังจิตของเขา จะไม่มีใครตรวจพบการสำรวจนี้ได้ เว้นแต่จะมีผู้เชี่ยวชาญระดับวิญญาณผู้ใหญ่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เขาพบตำแหน่งของเอเวอลินน์แล้ว จึงทำลายผลึกหยกทิ้งอย่างเงียบเชียบในจังหวะที่ไม่มีใครมอง … เอเวอลินน์ซึ่งกำลังบำเพ็ญเพียรอย่างจดจ่ออยู่ในห้อง กำลังจะกลืนโอสถที่เดวิสมอบให้ลงคอ “หืม?” เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างแตกละเอียดอยู่ในแหวนมิติของเธอ เธอหยิบมันออกมาดูและพบว่าเป็นเศษของผลึกหยก ‘เขามาแล้ว!’ ดวงตาของเอเวอลินน์เบิกกว้าง ‘เขามาจริงๆ ด้วย! แต่มาได้อย่างไร? ในเมื่อมีองครักษ์คอยเฝ้าอยู่มากมายขนาดนั้น เขายังแอบออกมาได้งั้นเหรอ? หรือว่าเขามากับคนอื่น?’ เอเวอลินน์มีความกังวลใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รีบลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังโถงของร้านขายโอสถคอลดอน ทว่าเธอกลับหยุดกะทันหันที่หน้าประตูห้องของเธอ ‘ไม่สิ ถ้าฉันออกไปต้อนรับเขาด้วยตัวเอง คนอื่นต้องสงสัยแน่ๆ…’ เธอคิดในใจ “คุณหนูคะ จะไปไหนหรือเจ้าคะ?” เมซี่ถามขึ้น “เมซี่ ไปเชิญแขกคนหนึ่งที่อยู่ในโถงของร้านขายโอสถคอลดอนมาที่ห้องของฉันที” “แต่คุณหนูคะ… จะให้ฉันไปเชิญใครดีล่ะเจ้าคะ?” เมซี่ถามอย่างงุนงง เอเวอลินน์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เจ้าแค่ไปยืนอยู่ในโถงหลัก เดี๋ยวคนผู้นั้นก็จะเดินมาหาเจ้าเอง” “เอ่อ… รับทราบเจ้าค่ะ…” เมซี่ตอบรับอย่างสับสนก่อนจะเดินออกไป … เดวิสซึ่งกำลังยืนรออยู่และแสร้งทำเป็นเปิดดูแคตตาล็อกราวกับไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร ในที่สุดเขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาจากทิศทางนั้น เขาจำได้ว่าเธอคือสาวใช้ของเอเวอลินน์ จากนั้นเขาก็เห็นเธอยืนทำตัวไม่ถูกและมองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน ‘หรือว่าเธอกำลังมองหาฉันอยู่?’ เดวิสคิด เขาปิดแคตตาล็อกแล้วเดินเข้าไปหาเธอ ไม่นานนักเขาก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เมซี่เห็นคนในชุดคลุมสีดำจึงถามขึ้นด้วยความประหม่า “ท่านคือ…” เดวิสเพียงแค่พยักหน้า เขาคิดว่าเธอคงจะถามว่าเขาคือเจ้าชายเดวิสใช่หรือไม่ จึงรีบพยักหน้าตอบทันที เขาไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วเธอกำลังจะถามว่าเขาใช่คนเดียวกับที่คุณหนูของเธอต้องการให้ไปเชิญหรือไม่ เมซี่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “คุณหนูของฉันเชิญท่านไปพบที่ห้อง โปรดตามฉันมาเจ้าค่ะ” จากนั้นเธอก็เดินนำออกไปในทิศทางหนึ่ง เดวิสเดินตามเธอไป เขาพอจะรู้ว่าเธอกำลังจะพาไปที่ไหน แต่เขาจะเดินไปเองคนเดียวไม่ได้ หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เธอเปิดประตูให้ในขณะที่เขาเดินเข้าไป แล้วเธอก็เดินตามเข้าไปข้างใน ทันใดนั้น เดวิสและเอเวอลินน์เมื่อเห็นหน้ากันก็พากันหัวเราะออกมาโดยไม่มีสาเหตุ ‘เอ๊ะ? เอ๋!??’ เมซี่ที่เห็นภาพนี้ถึงกับไปไม่เป็น เธอจำเสียงหัวเราะได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย เดวิสที่เห็นเอเวอลินน์ยิ้มก็ไม่รีรอและเข้าเรื่องทันที เพราะเขาไม่รู้ว่าจะอยู่ตรงนี้นานได้แค่ไหน “คุณหนูเอเวอลินน์ ผมมาที่นี่เพื่อจะขอหมั้นหมายกับคุณอย่างเป็นทางการครับ” เอเวอลินน์ตกตะลึง มันเป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้เป๊ะๆ ว่าเขาคงชอบเธอเข้าแล้วไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง “ไม่ได้นะ!! คุณหนูมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ท่านจะมาขอหมั้นไม่ได้!” เมซี่รีบปกป้องพร้อมกับยืนขวางหน้าเอเวอลินน์ไว้ ทั้งสองคนต่างก็สะดุ้งเล็กน้อย เดวิสมองเอเวอลินน์ก่อนจะเห็นเธอยิ้มออกมาเบาๆ “ในที่สุดคุณก็มา ที่รักของฉัน!” เอเวอลินน์กล่าวหยอกล้อพร้อมกับขยิบตาให้เดวิส เขาเข้าใจความหมายแฝงในการขยิบตาของเธอ ‘ผู้หญิงคนนี้ใจกล้าและรักษาความนิ่งได้ดีจริงๆ แถมยังกล้าสร้างเรื่องเข้าใจผิดและมีความขี้เล่นนิดๆ ด้วย?’ เดวิสคิดในใจ แต่ก็ตัดสินใจไม่ทำลายบรรยากาศที่เธอพยายามสร้างขึ้น “โอ้ เอเวอลินน์ของผม นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน” เขาแบมือออกเพื่อเล่นไปตามน้ำ “นานเกินไปแล้วค่ะ ที่รักของฉัน” เธอเอื้อมมือมาจับมือเขา โดยมั่นใจว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธอแน่ๆ “คุณหนู! ท่านแอบมีสัมพันธ์สวาทหรือเจ้าคะ? ไม่จริงน่า!” เมซี่ที่เห็นภาพนี้สับสนจนเริ่มดึงทึ้งผมตัวเอง จากนั้นทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าเมซี่โดนหลอกเข้าให้แล้ว เมซี่ทำหน้ายิ่งสับสนกว่าเดิม เดวิสจึงเลิกเล่นละครและถอดฮู้ดออก “ท่าน!… ท่านคือเจ้า… เจ้าชายเดวิส” เมซี่เกือบจะหลุดปากเรียก แต่ก็รีบหุบปากฉับ ‘เมื่อกี้แม่หนูนี่เพิ่งจะเรียกฉันว่าเจ้าเด็กกะโปโลใช่ไหม?’ เดวิสกระตุกคิ้ว เอเวอลินน์ทำเพียงยิ้มเมื่อเห็นเหตุการณ์นั้น เดวิสซึ่งเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกขอบคุณเมซี่ที่ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดีให้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะสร้างบรรยากาศให้เธอรู้สึกสบายใจในการคุยกับเขาได้อย่างไร เพราะเขายังไม่เชี่ยวชาญเรื่องการเข้าหาผู้หญิงนัก