บทที่ 1045 ร้านค้า "ยินดีด้วยนะ พี่เอเมรี่!" หญิงสาวที่ยืนรออยู่นอกทางเข้าสถานที่สอบกล่าวทักทายอย่างร่าเริง โดยมีชายหนุ่มที่ติดเข็มกลัดแบบเดียวกันยืนอยู่ข้างๆ เขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหน้าเอเมรี่ เมื่อเผชิญกับการต้อนรับที่อบอุ่นเช่นนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเอเมรี่โดยไม่รู้ตัว ทั้งเซดริกและคารินต่างเฝ้ารอด้วยความกระวนกระวายใจมาตลอดตั้งแต่วันที่พวกเขาตระหนักว่าเอเมรี่ไม่มีทักษะที่เหมาะสมสำหรับการสอบ ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดจากผู้เข้าสอบคนอื่นๆ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจและตื่นเต้น "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะสอบผ่านโดยไม่ต้องใช้พืชระดับ 5 และปรุงแค่ยาเม็ดระดับ 1 นายเป็นใครกันแน่เนี่ย?" เซดริกกล่าวด้วยน้ำเสียงติดประชดเล็กน้อย ซึ่งเต็มไปด้วยความอิจฉาและดีใจไปกับเขาในเวลาเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าทั้งเขาและคารินสนใจอยากฟังรายละเอียดจากปากของเจ้าตัวจริงๆ ดังนั้นเอเมรี่จึงใช้เวลาสักพักเล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง หลังจากนั้นเขาก็ตรงไปยังชั้นสองของสถาบันปรุงยาเพื่อไปรับทักษะที่จำเป็นในการชดใช้หนี้สินของเขา เมื่อมาถึงชั้นสอง พนักงานหญิงที่ประจำอยู่ที่นั่นก็รีบเข้ามาต้อนรับเขาทันทีพร้อมรอยยิ้ม "ยินดีต้อนรับและขอแสดงความยินดีด้วยกับการเลื่อนระดับค่ะ ท่านช่างปรุงยา" ขอบคุณสถานะช่างปรุงยาที่เพิ่งได้รับมาใหม่ ไม่เพียงแต่เอเมรี่จะได้รับทักษะที่ต้องการเท่านั้น เขายังได้รับมันมาฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณหรือแต้มสมทบแม้แต่แต้มเดียว [ความรู้พืชพรรณสากล – ระดับ 3] [วิเคราะห์พืชพรรณ – ระดับ 3] หลังจากได้รับสิ่งที่ต้องการเพื่อใช้สอบแล้ว เอเมรี่ก็ได้รับเรื่องเซอร์ไพรส์อีกอย่างที่เขาคาดไม่ถึง "ในเมื่อคุณกลายเป็นช่างปรุงยาแล้ว คุณก็สามารถเปิดร้านค้าของตัวเองได้นะคะ" "ร้านค้าของผมเหรอ?" เอเมรี่ถามกลับโดยสัญชาตญาณเพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เซดริกและคารินที่มาด้วยต่างยิ้มกว้างก่อนจะอธิบายถึงหนึ่งในสิทธิประโยชน์หลักของการเป็นช่างปรุงยา ช่างปรุงยาถือเป็นนักปรุงยาที่เป็นทางการแล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงระดับปรมาจารย์ ดังนั้นสถาบันปรุงยาจึงรับรองว่าบุคคลเหล่านี้มีความสามารถในการขายผลิตภัณฑ์ของตนเองสู่สาธารณะ หรือให้บริการแก่ฝ่ายอื่นๆ เช่นการรับจ้างเก็บเกี่ยว ในอดีตสมัยที่เป็นเพียงเด็กฝึกงาน ทางสถาบันจะเป็นผู้รับซื้อไอเทม วัตถุดิบ หรือผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปทั้งหมด แต่เมื่อเป็นช่างปรุงยาแล้ว เขาสามารถขายสินค้าของตนเข้าสู่ตลาดสาธารณะภายใต้ชื่อของตัวเองได้ "และเมื่อผลิตภัณฑ์ที่พวกเขาสร้างเริ่มเป็นที่นิยม ช่างปรุงยาที่มีชื่อเสียงก็จะโด่งดังตามไปด้วย" เอเมรี่ไม่เคยคิดหรือสนใจเรื่องการมีชื่อเสียง และไม่เคยหนักใจว่าจะขายผ่านตลาดโดยตรงหรือผ่านสถาบันอย่างไร แต่ประโยคถัดมาของเซดริกก็ทำให้เขาเปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิง "สถาบันรับซื้อจากนายในราคาหนึ่งในสามของราคาตลาด แต่ถ้าขายภายใต้ชื่อของนายเอง สถาบันจะหักไปแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาขาย นายเข้าใจที่ฉันจะสื่อไหมเอเมรี่?" เอเมรี่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเคยมีประสบการณ์ตรงกับความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างการซื้อและการขายในสถาบันปรุงยา และตอนนี้เขาเข้าใจเหตุผลแล้วว่าทำไม เขายังได้รับทราบอีกว่าเมื่อเขาไปถึงระดับ 7 ซึ่งเป็นระดับปรมาจารย์ สถาบันจะหักส่วนแบ่งเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ และจะไม่หักเลยหากเขาสามารถไปถึงระดับ 9 ซึ่งเป็นระดับปรมาจารย์สูงสุด "เอาล่ะ ท่านช่างปรุงยา คุณจะเปิดร้านเลยไหมคะ?" พนักงานหญิงถามย้ำอีกครั้ง "ตกลง ผมจะเปิดครับ" เมื่อได้รับคำยืนยัน พนักงานก็รีบนำข้อมูลของเขาไปดำเนินการ กระบวนการใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเขาก็ได้รับการแจ้งเตือนจากสัญลักษณ์บนฝ่ามือ [ยินดีด้วย คุณได้เปิดร้านปรุงยาของตัวเองแล้ว] [คุณสามารถเลือกชื่อร้านของคุณได้] "นี่มันอะไรกัน?" เอเมรี่ถาม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ช่างปรุงยาทุกคนที่จะชอบให้คนอื่นมารบกวนเป็นการส่วนตัว โดยเฉพาะเมื่อพวกเขามีชื่อเสียง ดังนั้นพวกเขาจึงนิยมเก็บตัวตนให้เป็นความลับจากคนภายนอก และให้รู้กันเฉพาะในสถาบันปรุงยาเท่านั้น เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับคนเหล่านี้ สถาบันจึงอนุญาตให้ใช้ชื่อสมมติเป็นชื่อแบรนด์ได้ "คุณสามารถใช้ชื่อจริงของคุณหรือจะตั้งชื่ออื่นทีหลังก็ได้ค่ะ ท่านช่างปรุงยา" พนักงานตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ อย่างไรก็ตาม เอเมรี่มีชื่อในใจอยู่แล้ว มันเป็นชื่อสมมติที่เขาเคยใช้ในอดีต ไม่นานนักข้อมูลก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา เพื่อยืนยันการลงทะเบียนร้านค้า [ร้านปรุงยาเมอร์ลิน] [ระดับ 5 - ช่างปรุงยา] [เรตติ้ง - E] [สินค้าที่ขาย - 0] เมื่อเริ่มก่อตั้ง ทุกร้านจะเริ่มต้นที่เรตติ้ง E หากร้านค้า—ในกรณีนี้คือตัวเอเมรี่—สามารถขายผลิตภัณฑ์ได้มากพอหรือให้บริการปรุงยาได้มากพอ เรตติ้งก็จะเพิ่มขึ้นและเขาจะได้รับสิทธิประโยชน์จากสถาบัน เช่น วัตถุดิบหายาก คู่มือขั้นสูง หรือแม้แต่สิทธิ์พิเศษในการเข้าถึงพันธมิตรจอมเวท ทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเอเมรี่ดูน่าสนใจมาก มันทำให้เขาอยากอยู่ที่สถาบันปรุงยานานขึ้นเพื่อสำรวจโลกที่ดูน่าค้นหานี้ แต่โชคไม่ดีที่เอเมรี่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เพราะเขายังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการอีกมาก อย่างไรก็ตาม ก่อนจะไป คารินพยายามโน้มน้าวให้เอเมรี่นำสินค้าบางอย่างไปวางขายในร้านเพื่อดูว่าจะมีคนสนใจซื้อในราคาที่สูงหรือไม่ เนื่องจากมันไม่ใช่ความคิดที่เสียหายอะไร เขาจึงไม่ได้ปฏิเสธ "คุณสามารถกลับมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้เพื่อมาเก็บเงินนะคะ" คารินกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ แต่เซดริกกลับพูดว่า "จริงๆ แล้วในเมื่อนายเป็นเด็กฝึกหัดระดับอภิสิทธิ์ชน นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้เอเมรี่ นายสามารถใช้บริการจัดส่งผ่านกำไลสิทธิพิเศษสำหรับเรื่องพวกนี้ได้ นายเลยไม่จำเป็นต้องเดินทางไปมาระหว่างไฮเพอเรียนกับที่นี่" ทันทีที่เซดริกพูดจบ เขาก็ร้องเสียงหลงออกมา คารินได้ 'เผลอ' เหยียบเท้าเขาเข้าให้ เมินเฉยต่อสายตาที่เซดริกส่งมาให้ หญิงสาวหันกลับมาหาเอเมรี่แล้วยิ้มกว้างพร้อมกล่าวว่า "คุณควรแวะมาที่นี่ให้บ่อยขึ้นนะ พี่เอเมรี่" ความคิดที่จะเพิ่มสินค้าของตัวเองลงในร้านทำให้นึกสนุกขึ้นมาได้ หากร้านค้านี้สามารถทำกำไรเป็นศิลาวิญญาณให้เขาได้มากขึ้น มันย่อมช่วยเร่งความเร็วในการเลื่อนระดับของเขา และมอบอาร์ติแฟกต์หรือเวทมนตร์ที่ดีกว่าเดิมให้กับเพื่อนๆ ของเขาสำหรับความยากลำบากที่รออยู่ข้างหน้าได้แน่ ดังนั้น เพื่อความดีใจของคาริน เอเมรี่จึงตัดสินใจใช้เวลาอีกหนึ่งวันในสถาบันปรุงยา เพื่อทำสินค้าเพิ่มสำหรับนำไปวางขายในร้าน [ยาเติมพลังวิญญาณ - ระดับ 3 ความเป็นต้นฉบับระดับ 2] x 30 [ยาฟื้นฟูสุขภาพ - ระดับ 4 ความเป็นต้นฉบับระดับ 1] x 30 [ยาคืนชีพ - ระดับ 1 ความเป็นต้นฉบับระดับ 5] x 100 วัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับสองรายการแรกมีราคารวมประมาณรายการละ 500 ศิลาวิญญาณ ในขณะที่ยาคืนชีพมีต้นทุนเพียงรายการละ 10 ศิลาวิญญาณ เขาใช้ศิลาวิญญาณทั้งหมดที่ได้จากการออกล่าร่วมกับจอมเวทเฮอร์การ์ในการซื้อวัตถุดิบเหล่านี้มาจนหมด [ร้านปรุงยาเมอร์ลิน] [สินค้าที่ขาย - 100] เอเมรี่เก็บยาไว้อย่างละสิบชิ้นกับตัวและนำสินค้าที่เหลือไปวางไว้ในร้านปรุงยาเมอร์ลิน หลังจากนั้นเขาก็ไปหาเพื่อนช่างปรุงยาทั้งสองคน กล่าวขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ และออกจากนครทองคำเพื่อกลับไปยังไฮเพอเรียน