Chapter 1025 ครอบครัว มนุษย์หมาป่ากัดเนื้อแมวย่างชิ้นโตในมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “นายทำได้ดีมากเอเมอรี่ แต่ด้วยความเร็วที่เรากำลังทำอยู่ อีกหลายสัปดาห์กว่าเสาของนายจะซ่อมเสร็จ และโชคร้ายที่ฉันไม่สามารถทิ้งค่ายทหารไปนานขนาดนั้นได้ ฉันขอโทษด้วยนะ” “ไม่ต้องกังวลไปเลยครับรุ่นพี่ คุณช่วยผมไว้เยอะมาก และผมรู้สึกขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือตลอดไม่กี่วันที่ผ่านมานี้จริงๆ” เมื่อเห็นสีหน้าของเอเมอรี่ เฮอร์การ์ก็พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจอมเวทก็พูดถึงเรื่องที่ราชาได้เกณฑ์นักรบจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับเมืองนักษัตร นั่นเป็นเหตุผลที่เขาต้องกลับไป “เอาล่ะ... ฉันรู้สึกว่าตำแหน่งผู้ถือธงนี้ทำให้ฉันละเลยหน้าที่ในกลุ่มเขี้ยวขาวไป” พูดจบมนุษย์หมาป่าก็ถอนหายใจยาว เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอเมอรี่ก็ขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เขาอยากรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของกลุ่มเขี้ยวขาวหลังจากภารกิจล่าสุดมากขึ้น “ผมได้ยินมาว่าหัวหน้าบีโอวูล์ฟเกษียณตัวเองไปแล้ว” เอเมอรี่กล่าวด้วยน้ำเสียงระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่น่าแปลกใจคือมนุษย์หมาป่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดว่า “นายก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอ? ตาแก่นั่นหลอกฉัน อาการบาดเจ็บของเขาจริงๆ แล้วไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราคิด...” เอเมอรี่ประหลาดใจกับความจริงที่คาดไม่ถึงแต่ก็น่าดีใจ เขาจึงถามว่า “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ครับ?” จอมเวทลดเสียงลงต่ำแล้วพูดว่า “ฉันเชื่อว่าเขายังคงตามหาเบาะแสเรื่องการหายตัวไปของผู้นำตระกูลอย่างลับๆ อยู่” สีหน้าตื่นตะลึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเอเมอรี่เมื่อได้ยินดังนั้น “ทำไม... หมายถึง ผมมั่นใจว่าเมืองนักษัตรหรือสมาพันธ์คงส่งทีมไปจัดการเรื่องนั้นแล้ว แล้วทำไม–” จอมเวทลดเสียงลงอีกครั้ง “ฉันจะบอกนายแค่นี้นะเอเมอรี่ ฉันคิดว่าแผนการกบฏพวกนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ ผ่านมาเกือบสี่ปีแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ชะตากรรมที่แท้จริงของผู้นำตระกูลและอาจารย์ใหญ่ของนายเลย...” เอเมอรี่ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรกับประเด็นนี้ ท้ายที่สุดแล้ว เขามีความรู้เพียงน้อยนิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในสมาพันธ์จอมเวทอันยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตาม จอมเวทหัวเราะออกมาอีกครั้งและพูดว่า “หรือว่า... ตาแก่บีโอวูล์ฟแค่เกลียดงานผู้ถือธงนี่จนเข้าไส้ เลยโยนมันมาให้ฉันแล้วออกไปผจญภัย... พอพูดแบบนี้แล้ว มันก็สมเหตุสมผลดีเหมือนกัน” เขาหัวเราะร่าแล้วพูดต่อ “ไอ้คนฉลาดเอ๊ย... ไม่นึกเลยว่าฉันฝึกฝนมาหลายร้อยปีเพื่อเอาชนะเขา... สุดท้ายต้องมารับงานต่อจากเขาเนี่ย...” ในขณะที่เอเมอรี่อึ้งไปกับสิ่งที่ชายตรงหน้าพร่ำบ่นออกมา คำพูดประโยคถัดมากลับทำให้เขาตกใจมากจนดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงในทันที “แล้วนายล่ะ เจ้าหนู? สนใจงานนี้ไหม?” “อะไรนะครับ?! เอ่อ... หมายความว่ายังไงครับรุ่นพี่? ผมไม่ค่อยเข้าใจ” มนุษย์หมาป่าพ่นเนื้อในปากลงกองไฟแล้วพูดว่า “นายมีศักยภาพสายเลือดหมาป่าระดับ 8 นายรู้ไหมว่ามันหายากแค่ไหน? อีกอย่าง นายยังอายุน้อยมาก ดังนั้นฉันเชื่อว่าตราบใดที่นายยังไม่ตาย ไม่ช้าก็เร็วนายจะต้องมารับงานนี้ต่อจากฉันแน่” เอเมอรี่ตกใจกับคำพูดนั้น เขารีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ครับรุ่นพี่... คือ... ยังมีหัวหน้าฝูงอีกหลายคนที่อาวุโสและมีความสามารถมากกว่าผม เพราะฉะนั้น–” “ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะก้องดังไปทั่วอากาศ ขณะที่เอเมอรี่จ้องมองจอมเวทด้วยความมึนงง “ใจเย็นเจ้าหนู ใจเย็นๆ” เสียงหัวเราะของชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นเสียงขำขัน “ฉันไม่ได้หมายถึงพรุ่งนี้หรอกนะ อาจจะอีกร้อยหรือสองร้อยปีข้างหน้า” แต่แล้วเขาก็หันมามองเอเมอรี่ด้วยสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า “ฉันพอจะรู้สถานการณ์ของนาย สิ่งที่ฉันจะบอกคือ... ทำในสิ่งที่นายต้องทำเพื่อบ้านเกิดของนายเถอะ แต่สุดท้ายแล้ว พวกเราคือครอบครัวสายเลือดของนาย... คือฝูงของนาย... ลองคิดดูให้ดี” หลังจากพูดจบ จอมเวทก็ไม่ได้พูดอะไรอีก บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงเท่านี้ ทั้งสองจึงพักผ่อนเพียงครู่เพื่อคลายความเหนื่อยล้า เมื่อแสงแรกของวันมาถึง ทั้งสองก็วิ่งกลับไปที่ค่ายทหาร เมื่อไปถึง เฮอร์การ์ก็ให้คำแนะนำและให้กำลังใจเอเมอรี่ก่อนจะจากไปปฏิบัติหน้าที่ เอเมอรี่ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ทันทีที่แยกตัวออกมา เขาก็ร่าย [Spatial Gate] อย่างต่อเนื่องเพื่อกลับไปยังเมืองนักษัตร เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มายืนอยู่หน้าวิลล่าของเขาในเมืองนักษัตร เมื่อเข้าไปในวิลล่า ความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงฮัมเพลงอันไพเราะ เอเมอรี่เดินตามเสียงนั้นไปและพบราชินีอียิปต์ที่กำลังแช่น้ำร้อนอย่างผ่อนคลาย ข้างอ่างอาบน้ำมีถาดผลไม้และเครื่องดื่มน่ารับประทานวางอยู่ แต่สายตาของเอเมอรี่กลับไม่ได้มองสิ่งเหล่านั้น “อ้อ ในที่สุดก็กลับมาสักทีนะ... มาแช่น้ำด้วยกันสิ...” เคลียพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนขณะขยับตัวในอ่างให้เกิดคลื่นน้ำ เอเมอรี่กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป เขาก็รีบหันหน้าหนีทันที แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนรักกันแล้ว แต่เอเมอรี่ก็ยังรู้สึกเขินอายที่จะต้องเปิดเผยขนาดนี้กับเธอ เขาตั้งใจจะปฏิเสธและปล่อยให้เธอแช่น้ำต่อไป แต่ประโยคต่อมาของหญิงสาวทำให้เขาหยุดชะงัก “รู้ไหม... นายทิ้งฉันไว้ที่นี่... 5 วัน... อยู่คนเดียว...” เธอพิงศีรษะที่ขอบอ่างอย่างเกียจคร้าน หยดน้ำไหลลงมาจากเส้นผมที่เปียกชื้น เคลียจ้องมองเอเมอรี่แล้วกล่าวว่า “ฉัน... เหงา” นั่นคือการจู่โจมที่ตรงไปตรงมาจนเอเมอรี่จำต้องยอมลงไปในอ่างอย่างไม่มีทางเลือก ... “โอ๊ย... ไอ้ลูกลา... เอเมอรี่ นายตัวเหม็นชะมัด...” ความพยายามทำตัวดิบเถื่อนตลอดห้าวันที่ผ่านมาดูเหมือนจะช่วยเอเมอรี่ให้รอดพ้นจากปากนักล่าได้... แต่ก็เพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้น ก่อนที่หญิงสาวจะเข้ามานัวเนียเขาอีกครั้ง การที่มีเทพธิดาเปลือยกายมาจูบซอกคอราวกับว่าเป็นของหวาน กระตุ้นร่างกายบางส่วนของเขาให้ตื่นตัวถึงขีดสุด เคลียพันธนาการร่างกายของเธอเข้ากับเขาเหมือนงู ก่อนที่ริมฝีปากเชอร์รี่จะเข้ามาใกล้หูขวาแล้วกระซิบว่า “ฉันคิดว่าเราคงต้องฝึกฝนกันหนักหน่อยหลังจากนี้ เพราะฉะนั้น... สนุกกันสักสองสามวันคงไม่มากไปใช่ไหม?” “...เอ่อ.. ได้.. ได้เลย..” ... ท้ายที่สุด ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันหนึ่งสัปดาห์เต็มก่อนที่เอเมอรี่จะต้องฝืนใจออกจากวิลล่า เขาตั้งใจจะกลับไปยังไฮเพอเรียน และเช่นเดียวกับที่จูเลียนบอก ในฐานะคนที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของกระดานจัดอันดับชนชั้นพิเศษ เขาสามารถพาเคลียไปด้วยได้ “แน่ใจนะว่าอยากไปกับผม? ผมกังวลว่าผมอาจจะยุ่งจนต้องปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว” “ไม่ๆ...” เคลียส่ายหน้าแล้วใช้นิ้วชี้มาที่เขาพร้อมรอยยิ้มซุกซน “นายห้ามอู้งาน และต้องจัดเวลาให้ฉันด้วย ฉันจะคอยดูให้แน่ใจเอง” อย่างไรก็ตาม คำพูดเหล่านั้นกลับทำให้เอเมอรี่ยิ่งลังเลที่จะพาเธอไป เขาเกรงว่าตัวเองจะละเลยเป้าหมาย “เคลีย... เราเหลือเวลาอีกแค่สี่เดือนเท่านั้น เรา... เราทิ้งเวลาที่เหลือไปไม่ได้จริงๆ นะ” “อะไรคือการทิ้งเวลาไปกันล่ะ?” ราชินีอียิปต์ทำหน้ามุ่ย “ปราชญ์บอกให้ฉันทำให้แน่ใจว่าเราทั้งคู่เข้าใจ [Hexagram Technique] ด้วยกัน” เอเมอรี่เงียบไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น รู้สึกอายที่คิดไปไกลกว่านั้นและตัดสินใจไม่ถามต่อ แต่เมื่อพวกเขากำลังจะออกเดินทาง สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ จอมเวทเชน่าบอกว่าตอนนี้เธอว่างและยินดีที่จะติดตามเขากลับไปยังไฮเพอเรียน เมื่อเผชิญกับความสับสนของเอเมอรี่ จอมเวทสาวก็ยิ้มออกมา “ยังไงฉันก็เป็นหนึ่งในจอมเวทระดับหัวกะทินะ นายก็รู้ ฉันจะเข้าออกไฮเพอเรียนตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ”