Chapter 1053 อสูรหมาป่า ปะทะ มังกรคราม เคลียไม่เคยเห็นเอเมอรี่ในร่างนี้มาก่อน มันมีขนาดและเค้าโครงที่คุ้นตาเช่นเดียวกับร่างหมาป่าราตรี ทว่า แทนที่จะเป็นเพียงมือที่แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บแหลมคมและขนสีดำสนิทปกคลุมร่างกาย ร่างกายทั้งหมดของเขากลับกลายสภาพเป็นหมาป่าโดยสมบูรณ์ ปัจจุบันเอเมอรี่มีลักษณะคล้ายกับตอนที่เขาใช้ร่างที่สองของวิชาแปลงกายเฟย์ในอดีต แต่มาพร้อมกับออร่าที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก อีกทั้งยังมีกรงเล็บยาวคล้ายใบมีดถึงหกเล็บที่มือแต่ละข้าง โฮววววววววววววววววววววววว!! ทันทีที่เสียงหอนดังกึกก้องไปทั่วอากาศ ร่างของอสูรกายก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่เหนือชั้น เมื่อเห็นมอนสเตอร์สูงสามเมตรพุ่งเข้าหาดุจดาวตก จอมเวทสาวก็รีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ผลก็คือเอเมอรี่ที่กำลังคลุ้มคลั่งพุ่งผ่านร่างเธอไป แล้วกระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์โดยตรง เศษหินแตกกระจายร่วงหล่นลงมาบนร่างของอสูรร้ายราวกับห่าฝน จากความเร็วและพละกำลังที่เพิ่งแสดงออกมา เคลียสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าเอเมอรี่ในตอนนี้มีพลังต่อสู้สูงกว่าร่างหมาป่าราตรีตามปกติของเขาเสียอีก ในทางกลับกัน แม้จอมเวทชีน่าอาจเป็นเพียงสายเลือดตำนานระดับ 6 ไม่ใช่ระดับ 8 อย่างสายเลือดเทพเจ้าของเอเมอรี่ แต่สายเลือดและระดับพลังของเธอคือมังกรและจอมเวทระดับพระจันทร์เต็มดวง ด้วยเหตุนี้เธอจึงเป็นคนเดียวที่สามารถรับมือกับเอเมอรี่ในเวลานี้ได้ จอมเวทชีน่าเป็นผู้ครอบครองสายเลือดมังกรครามที่มีชื่อเสียงอย่าง [ไทด์เวิร์ม] ซึ่งสังเกตได้จากเกล็ดสีน้ำเงินระยิบระยับที่ปกคลุมผิวหนังของเธอและปีกสีครามสองคู่ที่แผ่นหลัง จอมเวทสาวจ้องมองเอเมอรี่ในร่างอสูรที่กำลังแยกเขี้ยวคำรามพลางกล่าวว่า "มาดูกันหน่อยซิว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันเชียว!" จอมเวทชีน่ากวัดแกว่งหอกคริสตัลในมือ ร่างของเธอก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ ร่างของเธอพร่าเลือนขณะพุ่งเข้าจู่โจมเอเมอรี่ อากาศถูกฉีกกระชากด้วยแรงเหวี่ยงอันทรงพลังของหอกที่เล็งไปยังช่วงลำตัวของคู่ต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่เหนือธรรมดา หมาป่าตนนั้นสามารถใช้กรงเล็บใบมีดป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ เคร้ง!! เสียงแหลมสูงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอากาศยามที่หอกและกรงเล็บปะทะกัน อสูรร้ายพยายามสวนกลับโดยตวัดกรงเล็บอีกข้างที่ว่างอยู่เข้าใส่จอมเวทสาว เมื่อเห็นดังนั้น จอมเวทชีน่าก็รีบหมุนด้ามหอกที่ถืออยู่ แล้วใช้ปลายอีกด้านปัดป้องการโจมตีที่เข้ามา เคร้ง!! เคร้ง!! การโจมตีนับสิบครั้งถูกแลกเปลี่ยนระหว่างทั้งสองภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที และจอมเวทชีน่าก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าเธอไม่สามารถเอาชนะหมาป่าตนนี้ด้วยพลังต่อสู้กว่าห้าร้อยของเธอได้เลย อสูรหมาป่าอาจมีพลังต่อสู้ไม่สูงพอที่จะสยบคู่ต่อสู้ แต่การโจมตีที่คาดเดาไม่ได้และดุร้ายของมันบีบให้จอมเวทสาวต้องตกอยู่ในจังหวะของมัน จนค่อยๆ ถูกต้อนให้เพลี่ยงพล้ำ เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น จอมเวทชีน่าก็หัวเราะในลำคอพร้อมมองดูเอเมอรี่ที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความทึ่ง "ฮ่าๆๆ! สายเลือดระดับเทพเจ้านี่มันต่างออกไปจริงๆ ด้วย!" ฟิ้ววววววว–– ฉัวะ!! เมื่อรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้จะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้ เธอจึงรีบพยายามแย่งชิงจังหวะการต่อสู้กลับคืนมาโดยสร้างจังหวะของตัวเอง ในขณะเดียวกันเธอก็เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของอสูรกายเพื่อพยายามถอดรหัสรูปแบบการโจมตี ด้วยมาตรการที่รวดเร็วของเธอ ใช้เวลาเพียงห้านาทีจอมเวทชีน่าก็สามารถจับใจความสำคัญส่วนใหญ่ของการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของอสูรร้ายได้ มันคำรามออกมาขณะที่จู่ๆ ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนขาหลัง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อจอมเวทสาวเริ่มฝากแผลข่วนไว้บนร่างของมันหลายจุด เมื่อเวลาผ่านไป จอมเวทสาวก็ค่อยๆ ชินกับการโจมตีของมัน หลังจากปรับตัวเข้ากับการเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้ การโจมตีของอสูรตัวนี้ก็ไม่ได้ต่างไปจากการที่เด็กๆ สุ่มชกสุ่มเตะอย่างไร้ทิศทาง บาดแผลเริ่มปรากฏขึ้นบนร่างของมันมากขึ้นเรื่อยๆ แต่บาดแผลเหล่านั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อพลังฟื้นฟูมหาศาลของหมาป่าเริ่มทำงาน เลือดที่พุ่งกระฉูดออกจากแผลสาดกระจายย้อมพื้นดินจนแดงฉาน ถึงกระนั้นทั้งสองก็ยังคงต่อสู้กันต่อไป เคลียซึ่งเฝ้าดูการต่อสู้อยู่เบื้องบนเริ่มกระวนกระวายใจเมื่อเห็นฉากนองเลือด ราวกับรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จอมเวทสาวก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยขณะที่มือยังคงปัดป้องการโจมตีของอสูร "ไม่ต้องกังวลไปแม่หนูน้อย! เขาแค่ต้องปลดปล่อยสัญชาตญาณออกมา บาดแผลเหล่านั้นจะช่วยให้เขากลับมาได้สติเร็วขึ้น!" ราวกับจะพิสูจน์คำพูดของเธอ จอมเวทชีน่าตวัดหอกคริสตัลเข้าใส่เอเมอรี่ ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! บาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่งจนนับไม่ถ้วน ทว่าในวินาทีนั้นเอง หมาป่าก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาฉับพลัน โฮววววววววววววว—!!! สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้จอมเวทชีน่าคือพลังวิญญาณมหาศาลกำลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่หน้าอกของอสูร ก่อนที่เธอจะทันสงสัยว่ามันต้องการจะทำอะไร หมาป่าก็หอนออกมาอีกครั้งและตามมาด้วยระเบิดพลังทำลายล้างที่พุ่งออกมาจากปากของมัน แม้จะถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว จอมเวทสาวก็รีบร่ายเวทป้องกันระดับ 6 ธาตุแสง [เกราะคุ้มกันเวทมนตร์] ม่านพลังสีฟ้าคล้ายแก้วปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจอมเวทชีน่า สกัดกั้นการระเบิดไม่ให้ถึงตัวเธอด้วยการหักเหวิถีของมัน เธอสามารถป้องกันการโจมตีนั้นได้สำเร็จ แต่แรงระเบิดก็ได้ทำลายเนินเขาใกล้ๆ และทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่ไว้บนพื้นอย่างน่าสะพรึง "สมเป็นสัตว์อสูรจริงๆ!" จอมเวทชีน่ากล่าว ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย หลังจากแรงระเบิดผ่านพ้นไป ภาพที่เห็นคือหมาป่ากำลังพุ่งตรงเข้ามา และด้วยความที่จอมเวทสาวกำลังยุ่งอยู่กับการรับมือพลังระเบิด ทำให้มันสามารถฝากรอยแผลไว้ที่ไหล่ของเธอได้ กรงเล็บแหลมคมของมันเจาะทะลุเกล็ดและฉีกกระชากเนื้อของเธอ "อึกกก!!" จอมเวทสาวโต้กลับทันควันด้วยการเตะกวาดขาอันทรงพลังส่งร่างอสูรให้กระเด็นออกไป ในขณะที่มันพุ่งทะลุต้นไม้ไปไกล เธอก็รีบร่ายเวทรักษาอาการบาดเจ็บที่ไหล่ของตน "จดไว้เตือนตัวเองหน่อยแล้วกัน ว่าการเล่นกับสัตว์ที่กลืนกินได้ทุกอย่างถือเป็นความผิดพลาด" เมื่อรู้ถึงความผิดพลาดที่ทำลงไป จอมเวทสาวตัดสินใจว่าจะไม่เล่นสนุกอีกต่อไป เธอสยายปีกที่กางออกกว้าง ร่างของเธอบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและเริ่มร่ายเวทธาตุน้ำระดับ 7 [อ่างเก็บน้ำมังกร] เพียงครู่ต่อมา มวลน้ำมหาศาลซึ่งเป็นคลื่นยักษ์ที่ถูกปรุงแต่งขึ้นจากพลังวิญญาณก็กวาดไปทั่วภูมิทัศน์และโถมเข้าใส่อสูรร้ายจากสามทิศทาง เมื่อถูกกลืนกินโดยไม่สามารถทำอะไรได้ อสูรตนนั้นก็ถูกเหวี่ยงไปมาอยู่ในมวลน้ำขนาดยักษ์ จากท้องฟ้าเบื้องบน เคลียตระหนักได้ว่าธรรมชาติหลักของเวทมนตร์นี้คือการกักขังหมาป่าไว้ภายในน้ำ มันเป็นเวทควบคุมธาตุน้ำอันทรงพลังที่สร้างความทรมานแก่ผู้ใดก็ตามที่ติดอยู่ภายใน อสูรร้ายอ้าปากและหุบปากซ้ำๆ พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องและหอนด้วยความเจ็บปวด แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ทั้งจอมเวทชีน่าและเคลียก็สังเกตเห็นว่าคลื่นพลังวิญญาณในมวลน้ำเริ่มอ่อนกำลังลง ในขณะที่อสูรร้ายกลับแข็งแกร่งขึ้นในทุกขณะที่ผ่านไป "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้–" สีหน้าตกตะลึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจอมเวทสาวเมื่อเห็นว่าอสูรตนนั้นดูดกลืนน้ำเข้าไปในปาก มันทำได้เพียงกลืนเข้าไปทีละน้อย แต่ทุกครั้งที่กลืนเสร็จ มันกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม "เขาสามารถกลืนกินเวทมนตร์ได้!! ฮ่าๆๆๆ!!" จอมเวทสาวรู้สึกสนุกขึ้นมากับสิ่งที่ได้เห็น เมื่อรู้ว่าไม่สามารถกักขังอสูรตนนี้ไว้ได้อีกต่อไป จอมเวทชีน่าจึงยกเลิกเวทนั้นลง แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอรีบร่ายเวทบัฟเพิ่มพลังให้ตัวเอง ทั้งพลังต่อสู้ ความสามารถในการป้องกัน และความเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับอสูรร้ายแบบเผชิญหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้เธอวางแผนที่จะต่อสู้แบบตั้งรับเพื่อทำให้อีกฝ่ายเหนื่อยล้าไปเอง โดยต้องระวังไม่ให้ถูกกรงเล็บใบมีดที่สามารถกลืนกินพลังของเธอได้ ขณที่ปัดป้องการโจมตีที่อสูรโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ "ไม่แปลกใจเลยที่องค์ราชาถึงให้ความสนใจหมาป่าหนุ่มตนนี้มากนัก"