Chapter 1177 แผนการ การต่อสู้ที่ดุเดือดกับกองทัพออร์คและการปะทะกับจอมเวทเน็กซัส (Nexus) ในเวลาต่อมา ใช้เวลาของเอเมอรี่และคนอื่นๆ ไปราวแปดชั่วโมง ในช่วงเวลานั้นปรากฏว่ากระบวนการอพยพที่เกิดขึ้นในอาณานิคมเน็กซัสได้เสร็จสิ้นไปครึ่งหนึ่งแล้ว “คนของเราแจ้งมาว่าการอพยพในอาณานิคมที่สามและสองเกือบเสร็จสิ้นแล้ว เหลือเพียงแค่อาณานิคมแรกที่ยังวุ่นวายอยู่เพราะยังมีผู้คนที่ต้องอพยพอีกจำนวนมาก” หนึ่งในกลุ่มกบฏกล่าวรายงานข้อมูลที่ได้รับจากหน่วยสอดแนมที่ถูกส่งไปเฝ้าสังเกตการณ์อาณานิคมต่างๆ ชายคนดังกล่าวยังรายงานด้วยว่านิคมที่ตั้งอยู่ใกล้กับอาณานิคมทั้งสามแห่งต่างตกอยู่ในความโกลาหลเนื่องจากประกาศอพยพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ในทางกลับกัน ผู้ที่อยู่ห่างไกลออกไปกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย “ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ทราบว่าทำไมพวกเขาถึงต้องจากไป ซึ่งนั่นทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในหมู่ประชาชน ในขณะที่ผู้ที่รู้และต่อต้านคำสั่งต่างก็ถูกทหารควบคุมตัวไปอย่างรวดเร็ว” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เชน ควอเตอร์เมน ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการพักฟื้นก็กล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติมาก… การกระทำของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าพวกเขาดูรีบร้อนอย่างยิ่ง” เมื่อเห็นพ้องกับจอมพลชรา ทุกคนต่างหันความสนใจไปที่บุคคลคนหนึ่งอีกครั้ง “อ็อตโต บอกเรามาเกี่ยวกับโพรโทคอล 66!” สติลดาร์พูดด้วยอารมณ์มากกว่าครั้งไหนๆ “ฉันต้องการรายละเอียด! มันคืออะไรกันแน่ เอามาให้หมด!” สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคืออ็อตโตค่อนข้างให้ความร่วมมือและอธิบายสิ่งที่เขารู้ให้กลุ่มฟัง บางทีตัวเขาเองอาจจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หรืออาจเป็นเพราะเขาคิดว่าแผนการนี้ไม่สามารถหยุดยั้งได้อีกต่อไปแล้ว หรือบางที เขาอาจจะถอดใจและปล่อยทุกอย่างไปตามชะตากรรม ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด กลุ่มคนเหล่านั้นต่างรับฟังคำพูดของเขาอย่างตั้งใจ อ็อตโตอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับจำนวนยานที่ถูกนำมาใช้สำหรับโพรโทคอล ตำแหน่งที่จะประจำการ ตารางเวลาในการดำเนินการทุกอย่างตามโพรโทคอล และสิ่งที่ฝ่ายเน็กซัสจะทำหลังจากนั้น “จากการประเมินครั้งล่าสุดของเรา สถานีควรจะพร้อมออกจากวงโคจรในอีก 12 ถึง 16 ชั่วโมงข้างหน้า” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอเมอรี่ก็ถามขึ้นว่า “นั่นหมายความว่าสตาร์เกท (Stargate) จะพร้อมใช้งานภายในตอนนั้นเลยงั้นหรือ?” อ็อตโตนิ่งเงียบไปเมื่อถูกถาม แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเป็นเช่นนั้น ทันทีที่การอพยพเสร็จสิ้น ฝ่ายเน็กซัสก็จะทอดทิ้งดาวดวงนี้ไปโดยสิ้นเชิง และปล่อยให้ตกอยู่ในมือของพวกเอลฟ์ “ต-แต่พี่ครับ… แล้วผู้คนที่อยู่ที่นี่ล่ะ?!” พี่ชายคนโตจากกลุ่มพี่น้องเปลวเพลิงถามขึ้น จูเลียนก้าวเข้ามาตอบแทนจอมเวทคนนั้น “พวกเขาคงจะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน เพราะดาวดวงนี้จะกลายเป็นเขตสงครามหากเรื่องนั้นเกิดขึ้น เป็นแนวหน้าใหม่ของสงครามที่กำลังดำเนินอยู่” สีหน้าของทุกคนในห้องเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว โดยเฉพาะผู้ที่เคยได้ยินและรับรู้ถึงความน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นในแนวหน้า “ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรหยุดพวกเขา!” พี่ชายคนที่สองของกลุ่มพี่น้องเปลวเพลิงกล่าว ซึ่งพี่ชายคนที่สามก็สนับสนุนอย่างรวดเร็ว “ใช่! ..เราสามารถขัดขวางการอพยพได้! นั่นจะทำให้พวกเขาต้องล่าช้าจนออกจากที่นี่ไม่ทันแน่นอน!” ไม่นานนักก็เกิดการโต้เถียงกันขึ้นในห้องเมื่อทุกคนเริ่มเสนอไอเดียและความเห็นว่าควรจะดำเนินการอย่างไร อย่างไรก็ตาม จูเลียนขัดจังหวะและยุติการโต้เถียงโดยกล่าวว่า “พวกคุณสามารถแย้งผมได้หากคิดว่าผมพูดผิด แต่ถ้ามีภัยคุกคามที่สามารถขัดขวางแผนการของพวกเขาเกิดขึ้น คุณคิดว่าเน็กซัสจะสนใจจริงๆ หรือว่าพวกเขาอพยพคนน้อยลงไปแสนคน?” ในทันทีที่พูดจบ คำพูดเหล่านั้นทำให้บรรยากาศก่อนหน้านี้หายไป เพราะทุกคนรู้ดีว่าฝ่ายเน็กซัสไม่ได้ใส่ใจขนาดไหน และการชะลอการอพยพน่าจะบีบให้พวกเขาต้องทิ้งคนที่เหลือไว้ข้างหลัง หรือที่แย่กว่านั้นคือทำร้ายผู้บริสุทธิ์มากขึ้น เมื่อเห็นปฏิกิริยาดังกล่าว จูเลียนจึงกล่าวต่อและเปิดเผยสิ่งที่เขาคิด “สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เราต้องทำในตอนนี้คือหาวิธีส่งข้อมูลสำคัญนี้ไปให้ถึงพันธมิตรจอมเวท (Magus Alliance) หากพวกเขามาถึงก่อนพวกเอลฟ์ ไม่สำคัญหรอกว่าจะมีคนอยู่บนสถานีอวกาศกี่คน ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขโดยพันธมิตร” ทุกคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดเพื่อหาทางทำในสิ่งที่จูเลียนเพิ่งกล่าวไป ในขณะนี้ ชายผู้เงียบขรึมมาตลอดอย่างเบอร์ดอก วิศวกรกบฏ ก็เอ่ยปากขึ้น “การสื่อสารทางไกลทั้งหมดจากดาวดวงนี้จำเป็นต้องผ่านสถานีอวกาศเพราะเป็นตัวส่งสัญญาณไปยังโลกภายนอก ดังนั้นวิธีเดียวที่เป็นไปได้ในการส่งข้อความถึงพันธมิตรคือการส่งจากสถานีนั้น” ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังหารือกันว่าควรติดต่อพันธมิตรอย่างไร เอเมอรี่ยังคงใช้ความคิดอย่างหนัก การแจ้งสถานการณ์ที่นี่ให้พันธมิตรทราบและให้พวกเขาจัดส่งกำลังเสริมมาให้เร็วขึ้นและพร้อมรบถือเป็นทางออกหนึ่งแน่นอน แต่เอเมอรี่ยังคงกังวลเกี่ยวกับสตาร์เกท เขาเดินเข้าไปหาผู้ดูแลด้านวิทยาศาสตร์ ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคน เมื่อมองไปที่ชายคนนั้นเขากล่าวว่า “บอกเราเกี่ยวกับกุญแจที่คุณกล่าวถึงก่อนหน้านี้… มันหยุดพวกเอลฟ์ไม่ให้มาถึงก่อนเวลาได้อย่างไรกันแน่?” ดูเหมือนว่าเอเมอรี่จะถามคำถามที่อ็อตโตตอบได้ยากที่สุด สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น เห็นสัญญาณของความขัดแย้งได้อย่างชัดเจนบนใบหน้าของเขา เมื่อเห็นปฏิกิริยาดังกล่าว แทนที่จะรุกเร้าเอาคำตอบอย่างก้าวร้าวตามที่คาดกัน เอเมอรี่กลับลดตัวลงเพื่อให้สายตาของพวกเขาอยู่ในระดับเดียวกันและพูดอย่างใจเย็น “ได้โปรดเถอะ รัฐมนตรีอ็อตโต ผมเชื่อว่าคุณไม่อยากทำร้ายผู้คนสามสิบล้านคนที่อาศัยอยู่บนดาวดวงนี้” เขากล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “ผมขอร้องคุณจากใจจริง โปรดบอกพวกเราเถอะว่าจะหยุดสตาร์เกทไม่ให้ทำงานได้อย่างไร…” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องในขณะที่ทุกคนรอคอยคำตอบของอ็อตโตด้วยใจระทึก “เราได้วางมาตรการความปลอดภัยไว้ในสตาร์เกท มันเป็นชุดรหัสที่รับประกันว่าสตาร์เกทจะไม่ทำงานเว้นแต่เราจะปลดล็อกมัน นี่คือหลักประกันที่เรามีหากพวกเอลฟ์คิดจะตุกติกกับข้อตกลง” เมื่อเอเมอรี่และคนอื่นๆ กลับมาตั้งใจฟังเขาอีกครั้ง อ็อตโตก็เริ่มอธิบายเรื่องนี้โดยละเอียด ปรากฏว่ารหัสนี้สามารถเข้าถึงได้จากสถานีอวกาศเน็กซัสเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเปิดและปิดการทำงานจากระยะไกลได้เสมอ รหัสความปลอดภัยนี้เป็นวิธีหนึ่งในการหยุดสตาร์เกท ตราบใดที่พวกเขาสามารถยึดกุญแจนั้นได้ สตาร์เกทก็จะใช้งานไม่ได้โดยปริยาย อีกวิธีหนึ่งคือการให้พวกเขากลับไปยังด่านหน้าทางทิศใต้ เพื่อหยุดยั้งพวกดาร์กเอลฟ์ไม่ให้ควบคุมสตาร์เกท ทางเลือกนี้ถือว่าอันตรายและเสี่ยงกว่ามาก เพราะนั่นหมายความว่ากลุ่มของพวกเขาจะต้องบุกทะลวงผ่านกองทัพออร์คนับร้อยล้านที่คอยคุ้มกันพวกเอลฟ์อยู่ จูเลียนนิ่งเงียบขณะชั่งใจเลือกทางเลือกต่างๆ ครู่หนึ่งต่อมาเขาก็ส่ายหัวและถอนหายใจก่อนจะกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าทางออกทั้งหมดของเราจะอยู่ที่สถานีนั่นแหละ” เขาถอนหายใจอีกครั้งแล้วพูดเสริมว่า “ถ้ารู้เรื่องนี้แต่แรก ผมคงไม่พยายามอย่างหนักที่จะหนีออกจากยานก่อนหน้านี้หรอก” “แล้วแผนการล่ะ?” ในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนสำหรับทางเลือกที่จะดำเนินการ ก็มีกลุ่มกบฏอีกคนวิ่งเข้ามาพร้อมข่าวล่าสุดจากหน่วยสอดแนม ชายผู้นั้นหอบหายใจและพูดด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว “พ-พวก… ออร์ค… มีคนเห็นพวกมันอีก… อีกเยอะมาก!”