Chapter 1629 สิ่งมีชีวิตพืช มันคือหนึ่งในเกาะเขตหวงห้ามภายในไฮเปอเรียน ซึ่งเต็มไปด้วยพลังแห่งธรรมชาติที่เข้มข้น ขณะที่เอเมอรี่โบยบินอยู่เหนือเกาะอันกว้างใหญ่ สีสันที่สดใสและความเขียวขจีที่เบื้องล่างได้สะกดทุกความรู้สึกของเขา อากาศอบอวลไปด้วยแก่นแท้แห่งชีวิต เขาอดไม่ได้ที่จะทึ่งกับพลังอันเหลือเชื่อที่ไหลเวียนอยู่ทั่วสถานที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตาม คำถามหนึ่งยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขา: เหตุใดผู้ดูแลดาวเคราะห์ที่สำคัญเช่นนี้ถึงเลือกที่จะอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้? เกาะนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่? เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ภูเขาที่ตั้งอยู่ใจกลางเกาะ การรับรู้ที่เฉียบคมของเอเมอรี่ก็ตรวจพบสัญญาณพลังงานอันทรงพลังหลายสายที่แผ่ออกมาจากบริเวณโดยรอบ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ท่ามกลางป่าทึบภายในภูเขา เขาพบสิ่งปลูกสร้างที่ดูคล้ายกับหมู่บ้านซึ่งถูกสร้างขึ้นจากพืชและหินตามธรรมชาติ มันกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเกาะแห่งนี้ เมื่อเอเมอรี่และราโมร่าลงจอดที่ทางเข้า พวกเขาได้รับการต้อนรับจากองครักษ์ระดับจอมเวทที่ประจำการอยู่ตรงนั้น ราโมร่ากล่าวกับพวกเขาด้วยความเคารพว่า "ฉันมีแขกมาขอเข้าพบท่านผู้ดูแล" องครักษ์แลกเปลี่ยนสายตากันก่อนที่คนหนึ่งจะพยักหน้าและขยับหลีกทางให้พวกเขาเดินผ่านไป ความคาดหวังของเอเมอรี่พุ่งสูงขึ้น ในใจของเขาเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่ภายใน ประตูเปิดออกและมีร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เธอเป็นหญิงสาวรูปร่างผอมบาง ผิวซีด และมีผมสีเขียวอ่อนสลวย มีความคุ้นเคยบางอย่างในตัวเธอที่เอเมอรี่นึกไม่ออกทันที ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก เธอเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงการจดจำได้ว่า "คุณจำฉันไม่ได้สินะ? ฉันคือคนที่เคยสู้กับคุณในการประลองจอมเวทไงล่ะ" ชื่อเมร่าแวบเข้ามาในความคิดของเอเมอรี่ กระตุ้นความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยงๆ เกี่ยวกับการเผชิญหน้าของพวกเขา แม้รายละเอียดจะยังไม่ชัดเจนนัก แต่มีความผูกพันบางอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้ระหว่างพวกเขา ทว่า ความสนใจของเขากลับเบี่ยงเบนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคลื่นพลังงานที่คุ้นเคยซัดสาดเข้ามาหาเขาจากภายในสิ่งปลูกสร้างนั้น มันเป็นพลังงานที่เขาโหยหาที่จะกลับมาพบอีกครั้ง เอเมอรี่ไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ เขาละทิ้งทุกอย่างและพุ่งผ่านองครักษ์ที่ตกตะลึง ตรงไปยังทางเข้าถ้ำ องครักษ์ขยับตัวจะเข้ามาขวางโดยสัญชาตญาณ แต่เมร่ารีบเข้ามาขวางไว้และบอกกับพวกเขาว่า "ไม่เป็นไร เขาเข้าไปได้" ทุกสายตาจับจ้องไปที่เอเมอรี่ขณะที่เขาก้าวลึกเข้าไปในถ้ำ แสงอันเจิดจ้าที่สะท้อนจากเพดานถ้ำทำให้เขาตาพร่าไปชั่วขณะ แต่มันแผ่ความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา ชวนให้หวนนึกถึงอ้อมกอดอันโอบอุ้มของดวงอาทิตย์ เมื่อสายตาปรับตัวเข้ากับแสงสว่างได้ เอเมอรี่ก็ได้ยินเสียงประสานที่คุ้นเคยดังก้องไปทั่วถ้ำร้องเรียกเขา "คู... คู.... ควง" สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตเพียงตัวเดียว แต่มีพวกมันมากมายนับไม่ถ้วน พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตพืชตัวจิ๋วสีเหลืองป้อมๆ ที่มีหัวเป็นหินขนาดใหญ่และดวงตาสีดำสนิท บางตัวสูงครึ่งเมตร ในขณะที่บางตัวมีขนาดเพียงฝ่ามือ พวกมันเข้ามาหาเขาด้วยความดีใจอย่างที่สุด มืออันบอบบางของพวกมันเอื้อมมาสัมผัสขาของเขา และบางตัวถึงกับกระโดดขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเขา "คู คู คู..." "ควง ควง" พวกมันส่งเสียงร้องอย่างมีความสุข เสียงที่ไพเราะของพวกมันรวมกันเป็นดนตรีแห่งการกลับมาพบกันอีกครั้ง พวกมันคือเหล่าจิซเปอร์ แฟงก์ สิ่งมีชีวิตที่เขารัก—สิ่งมีชีวิตที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง แต่พวกมันมีมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? ความทรงจำเริ่มหวนคืนกลับมาในใจของเอเมอรี่ เผยให้เห็นเหตุการณ์ที่เกือบจะถูกลืมไปแล้ว ซึ่งทำให้จิซเปอร์ แฟงก์ รุ่นแรกของเขาจำนวน 30 ตัวกลายร่างกลับเป็นเมล็ดพันธุ์ และตอนนี้ สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือสิ่งมีชีวิตที่มีเสน่ห์เหล่านี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยตัว พวกมันกำลังเจริญเติบโตอย่างงดงาม สายตาของเอเมอรี่กวาดไปทั่วถ้ำ หัวใจของเขาโหยหาที่จะพบกับใบหน้าที่คุ้นเคยของสิ่งมีชีวิตพืชตัวอื่นๆ อย่างทวิค เพื่อนสนิทของเขา รวมถึงพี่น้องจิซเปอร์ทั้งห้า ทว่าพวกเขากลับหายไปอย่างเห็นได้ชัด ทันใดนั้น ความสนใจของเขาก็เบี่ยงเบนไปเมื่อร่างของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวขึ้น เหล่าจิซเปอร์ แฟงก์ กระจัดกระจายออกด้วยความเกรงขาม เปิดทางให้จอมเวทเดินเข้ามาหาเอเมอรี่ด้วยรอยยิ้มอันสงบอยู่บนใบหน้าที่กร้านโลก "เจ้ากลับมาแล้ว เอเมอรี่... ดีแล้ว ดีมาก" จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ทักทายเขาอย่างอบอุ่น แม้จะตกใจในตอนแรก แต่เอเมอรี่ก็จำชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้อย่างรวดเร็ว เขาคือจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์ อาจารย์ใหญ่ผู้เป็นที่เคารพแห่งสถาบันพืช—ผู้ที่เขาให้ความนับถืออย่างสูง จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์มีบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือเอเมอรี่ในเหตุการณ์เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตพืชครั้งก่อน สายตาของเอเมอรี่เปลี่ยนจากจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไปยังเหล่าจิซเปอร์ แฟงก์ ที่ตอนนี้ล้อมรอบเขาอยู่ ร่างเล็กๆ ของพวกมันคืบคลานไปมาด้วยความดีใจที่ไม่อาจควบคุมได้ เป็นที่ชัดเจนว่าท่านผู้เฒ่าได้ดูแลพวกมันเป็นอย่างดีในช่วงที่เขาไม่อยู่ เมื่อสังเกตเห็นความสับสนของเอเมอรี่ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยปัญญาแห่งกาลเวลา "มากับข้าสิ" ขณะที่เอเมอรี่เดินตามจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ลึกลงไปในส่วนลึกของถ้ำ เขาทิ้งมอร์กาน่า ราโมร่า และเมร่าที่ตัดสินใจรออยู่ด้านนอกไว้เบื้องหลัง ทางเดินที่พวกเขาเข้าไปนำไปสู่พื้นที่เงียบสงบซึ่งประดับประดาด้วยเก้าอี้และโต๊ะที่ทำจากหินธรรมชาติ พื้นที่นี้ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลสาบอันเงียบสงบ และเต็มไปด้วยพลังแห่งธรรมชาติที่เข้มข้น พวกเขาลงนั่งท่ามกลางทัศนียภาพที่น่าหลงใหลนี้ สัมผัสทั้งปวงถูกโอบล้อมด้วยท่วงทำนองของใบไม้ที่เสียดสีกันและเสียงกระซิบอันแผ่วเบาของสายน้ำใกล้ๆ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ทำลายความเงียบที่ปกคลุมพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่ก้องกังวานไปด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้ง "ให้ข้าตรวจดูสภาพของเจ้าก่อน" เขาเอ่ยคำขอด้วยสายตาที่จดจ่ออย่างแน่วแน่ โดยไม่ต้องอธิบายใดๆ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ก็ตรวจพบความผิดปกติภายในจิตวิญญาณของเอเมอรี่ได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่แตะแขนของเขา ท่านก็กล่าวว่า "ข้าเห็นว่าเจ้าต้องผ่านความทุกข์ยากมามากมาย" สีหน้าของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ฉายแววประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้และถอนหายใจยาว "ข้าต้องยอมรับว่าสภาพของเจ้าทำให้ข้าสงสัย" จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผสมผสานระหว่างความสนใจและความกังวล "ถ้าเจ้าเต็มใจ ข้าจะขอบคุณมากหากเจ้าพอจะบอกเล่าให้ชายแก่คนนี้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เอเมอรี่เคารพจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่และเชื่อมั่นในปัญญาของท่าน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวบางส่วนในการเดินทางของเขา โดยละเว้นรายละเอียดที่ซับซ้อนเกี่ยวกับอูโรโบรอสและประตูแห่งเคออส ด้วยความจริงใจที่สุด เอเมอรี่เล่าถึงบททดสอบที่เขาต้องเผชิญ รวมถึงการแยกตัวของดวงวิญญาณและการสร้างร่างโคลนของเขา เมื่อเอเมอรี่เล่าจบ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้าเข้าใจแล้ว" เขากล่าวพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ "จิตวิญญาณของเจ้าควรจะฟื้นตัวได้ในที่สุดหากมีเวลา แต่เจ้าต้องระวังตัวให้มากเกี่ยวกับสิ่งที่สถิตอยู่ภายในร่างกายของเจ้า" หัวใจของเอเมอรี่เต้นผิดจังหวะเมื่อตระหนักได้ว่าจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่มีความสามารถในการสัมผัสถึงการมีอยู่ของประตูแห่งเคออสในตัวเขา แต่เขาก็โล่งใจเมื่อพบว่าจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้แสดงความสนใจในเรื่องนี้มากไปกว่าการกล่าวตักเตือน จากนั้นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ก็พูดต่อ "เอาล่ะ ถามคำถามของเจ้ามาได้เลย เอเมอรี่" ความอยากรู้อยากเห็นของเอเมอรี่โหมกระหน่ำอยู่ในใจ คำถามแรกของเขาเกี่ยวข้องกับจิซเปอร์ แฟงก์ นับร้อยตัวที่ตอนนี้เรียกถ้ำแห่งนี้ว่าเป็นบ้าน เขาต้องการทราบถึงที่มาและเหตุผลที่พวกมันมาอยู่ที่นี่ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์เริ่มอธิบายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพิศวง ท่านเผยให้เห็นความจริงอันน่าเหลือเชื่อว่าเอเมอรี่ไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จในการสร้างชีวิตเท่านั้น แต่สิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่งเหล่านี้ยังสามารถขยายพันธุ์ได้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม กระบวนการดังกล่าวจำเป็นต้องใช้พลังงานแสงจำนวนมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดแคลนในถ้ำวิญญาณเดิมของเอเมอรี่ โชคดีที่เมื่อสามปีก่อน ในตอนที่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์ได้รับตำแหน่งเป็นผู้ดูแลดาวเคราะห์ ท่านได้มาเยือนถ้ำของเอเมอรี่และได้พบกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ได้นำสิ่งมีชีวิตพืชเหล่านี้มาที่เกาะแห่งนี้และใช้พลังงานแสงอันเป็นเอกลักษณ์ที่แผ่ออกมาจากถ้ำเพื่อช่วยในการเจริญเติบโตและการสืบพันธุ์ของจิซเปอร์ แฟงก์ จนทำให้พวกมันมีจำนวนเพิ่มขึ้น หัวใจของเอเมอรี่พองโตด้วยความซาบซึ้งเมื่อเห็นความสุขที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตัวน้อยเหล่านั้น เขาแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่สำหรับการดูแลและการอุทิศตนเพื่อฟูมฟักพวกมัน คำตอบของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์เต็มไปด้วยความอบอุ่น "ไม่ต้องขอบใจหรอกเอเมอรี่ สิ่งมีชีวิตตัวน้อยเหล่านี้เป็นเพื่อนที่ดีเยี่ยมสำหรับข้า และมันก็เป็นความสุขที่ได้เฝ้าดูพวกมันเติบโต" เมื่อเอเมอรี่เข้าใจสถานการณ์มากขึ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะถูกความช่างสงสัยเข้าครอบงำ คำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจและเขาก็หันไปหาจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ "ท่านผู้เฒ่าครับ ข้าสงสัยว่าคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่—หมายถึงสิ่งมีชีวิตพืชที่โตเต็มวัยพวกนั้นน่ะครับ" สิ่งที่ทำให้เอเมอรี่ประหลาดใจคือแววตาที่ดูซุกซนของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ไอเวียร์ที่ส่องประกายขึ้นก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "ใช่ พวกมันอยู่ที่นี่ พวกจอมซนพวกนั้นตอนนี้อยู่ใต้พื้นผิว" "ใต้พื้นผิวเหรอครับ?" เมื่อจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยคำว่า "พื้นผิว" ของดาวเคราะห์ไฮเปอเรียน ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเอเมอรี่ทันที พาเขากลับไปสู่ช่วงเวลาที่เขาได้ฝึกฝนอย่างหนักกับคู่แข่งที่น่าเกรงขาม