บทที่ 1639 บทลงโทษ "ได้โปรด... ได้โปรด... ราชินีของข้า ได้โปรดเถอะ! ทุกสิ่งที่ข้าทำ ข้าทำเพื่อท่าน! เพื่อราชวงศ์!" โฟตินัสอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวและขัดสนหนทาง ชายผู้เคยมีอิทธิพลในอียิปต์ผู้นี้ บัดนี้กลับต้องตกอยู่ในกำมือของราชินีที่เขาเคยรับใช้ เคลียประทับอยู่บนบัลลังก์อันวิจิตร บารมีของนางดึงดูดสายตาของผู้คนที่มารวมตัวกันได้เป็นอย่างดี ดวงตาของนางจับจ้องไปที่โฟตินัสอย่างพินิจพิเคราะห์ นางจัดฉากการลงโทษต่อหน้าสาธารณชนนี้ขึ้นมา ไม่ใช่เพียงเพื่อค้นหาความจริง แต่เพื่อแสดงถึงอำนาจและความแข็งแกร่งของนางให้พสกนิกรได้เห็น "สารภาพต่อหน้าประชาชนซะ" เคลียออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น น้ำเสียงของนางดังกังวานไปทั่วบริเวณด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง โฟตินัสผู้ไร้ซึ่งความหวังและตระหนักถึงผลลัพธ์อันเลวร้ายจากการกระทำของตน เริ่มต้นเล่าถึงความทรยศของเขา เขายอมรับถึงคำลวงเรื่องเจตนาของชาวโรมันที่มีต่อราชวงศ์ ซึ่งเป็นคำลวงที่นำไปสู่ความตายและความพินาศของเมืองอเล็กซานเดรียในที่สุด ความหวาดกลัวได้ผลักดันให้เขาทำเช่นนั้น ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความบกพร่องที่ฝังรากลึกในตัวมนุษย์ เมื่อโฟตินัสสารภาพจบ ความเงียบงันอันหนักอึ้งก็เข้าปกคลุมฝูงชน ความตึงเครียดของสถานการณ์แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ เจ้าหน้าที่ระดับสูงของโรมัน รวมถึงตัวจูเลียนเอง ต่างเฝ้ามองเหตุการณ์นี้ด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความสงสัยและความระแวดระวัง การประหารชีวิตครั้งนี้เปรียบเสมือนการแสดงเชิงสัญลักษณ์ เป็นวิธีที่อียิปต์ใช้เพื่อส่งคำขอโทษไปยังพันธมิตรชาวโรมัน สำหรับความโกลาหลและความเสียหายที่เกิดจากคำลวงของโฟตินัส เคลียยังคงประทับนิ่ง สีหน้าของนางเรียบเฉยในขณะที่รอดูท่าทีของจูเลียน ชะตากรรมของพันธมิตรที่เปราะบางของพวกเขาขึ้นอยู่กับคำพูดต่อไปของเขา จูเลียนลุกขึ้นจากที่นั่ง ยืนเบื้องหน้าประชาชนชาวอียิปต์และทหารของเขาเอง สายตาของเขามั่นคงไม่สั่นไหว "เรา ชาวโรมันและชาวอียิปต์ มีมิตรภาพที่ยืนยาวต่อกันมานาน" จูเลียนกล่าวเริ่ม น้ำเสียงของเขาดังกังวานด้วยอำนาจ "ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าความเข้าใจผิดอันน่าเสียใจนี้ จะไม่ทำลายสายสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรของเรา" ฝูงชนซุบซิบกันไปมา ไม่แน่ใจว่าจะตีความคำพูดของจูเลียนอย่างไร เคลียจับตามองเขาอย่างใกล้ชิด ดวงตาของนางสแกนใบหน้าของเขาเพื่อมองหาสัญญาณของการหลอกลวง "อย่างไรก็ตาม" จูเลียนกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "โรมยังคงต้องการความยุติธรรมให้กับการสังหาร แมกนัส ปอมปีย์ รัฐบุรุษผู้ทรงเกียรติของเรา!" ความสนใจของเคลียถูกดึงไปทันที อาร์ซิโนเอ น้องสาวของนางถูกพาตัวออกมา ในสภาพถูกพันธนาการและดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ภาพนั้นกระทบใจเคลียเข้าอย่างจัง ความกังวลและความรู้สึกปกป้องถาโถมเข้ามาในหัวใจของนาง นางลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมที่จะปกป้องน้องสาวของนางจากข้อกล่าวหาใดๆ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เคลียจะได้เอ่ยปาก จูเลียนก็พูดแทรกเสียงซุบซิบของฝูงชนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ดึงความสนใจของทุกคนให้หันไปหาเขา "จงดูให้ดี เบื้องหน้าของพวกเจ้าคือเจ้าหญิงอาร์ซิโนเอ" จูเลียนประกาศ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยน้ำหนักแห่งอำนาจ "นางไม่เพียงแต่มีส่วนร่วมในการสังหารสมาชิกสภาโรมันผู้ทรงเกียรติของเราเท่านั้น แต่ยังพยายามช่วงชิงบัลลังก์แห่งอียิปต์อีกด้วย" การเปิดเผยนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วฝูงชน เสียงอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อและเสียงก่นด่าดังระงมไปทั่ว บ้างก็สาปแช่งอาร์ซิโนเอสำหรับความผิดที่นางถูกกล่าวหา โดยไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะสามารถทำเรื่องทรยศเช่นนี้ได้ "เจ้าจะว่าอย่างไร!" จูเลียนกล่าว ตามธรรมเนียม อาร์ซิโนเอได้รับโอกาสให้ตอบโต้ข้อกล่าวหาที่มีต่อนาง อาร์ซิโนเอไม่ลังเลที่จะสารภาพความผิดของตน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขมขื่นและความแค้นเคือง นางถึงกับสาปแช่งเคลียพี่สาวของตนเองในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง "ข้าคืออาร์ซิโนเอ!" นางตะโกนออกมา คำพูดของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกว่าตนควรได้รับสิทธิ์นั้น "ทำไมข้าถึงเป็นราชินีไม่ได้? มันเป็นสิทธิ์โดยกำเนิดของข้า!" หัวใจของเคลียหล่นวูบเมื่อคำพูดของอาร์ซิโนเอดังก้องอยู่ในอากาศ นางเคยตระหนักถึงความทะเยอทะยานของน้องสาว และสงสัยมาตลอดว่านางได้ปั่นหัวปโตเลมีพี่ชายของพวกเขาเพื่อสร้างความแตกแยกในครอบครัว มันทำให้นางเศร้าใจที่ได้เห็นขอบเขตของการทรยศของอาร์ซิโนเอ ทั้งที่จริงแล้ว หากเพียงแต่น้องสาวของนางอดทนรอสักนิด เคลียก็พร้อมที่จะสละบัลลังก์ของตนเพื่อความสุขของน้องสาวอยู่แล้ว เพราะเป้าหมายหลักของนางไม่ใช่เรื่องของอียิปต์หรือที่ใดบนโลกใบนี้ ในขณะที่คำสารภาพของอาร์ซิโนเอดังก้องไปทั่วฝูงชน ความวิตกกังวลของเคลียก็เพิ่มขึ้น นางรู้ดีว่าความผิดของน้องสาวสมควรได้รับบทลงโทษที่รุนแรง ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นการประหารชีวิต แต่จูเลียนกลับก้าวเข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศที่ตึงเครียดนั้นอย่างที่นางคาดไม่ถึง "ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้โรมประหารชีวิตนาง" จูเลียนยืนยันกับนาง น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ข้าให้สัญญา" ความโล่งอกถาโถมเข้าใส่เคลียราวกับคลื่นที่อ่อนโยน ความเมตตาและความเข้าใจของจูเลียนเป็นสิ่งที่นางคาดไม่ถึงแต่น่าชื่นชม นางพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำขอบคุณ และในขณะที่นางเตรียมตัวจะจากไป เสียงของจูเลียนก็หยุดนางไว้ "เจ้าจะเมินเฉยต่อข้าไปถึงเมื่อไหร่?" เขาถาม คำพูดของเขาเจือไปด้วยความรู้สึกเปราะบาง คำตอบของเคลียตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งอารมณ์ ทำให้จูเลียนถึงกับชะงัก "คืนนี้ข้าจะไปที่ห้องของท่าน" นางตอบโดยไม่เปิดช่องให้ตีความเป็นอย่างอื่น ความคิดและอารมณ์ของจูเลียนปั่นป่วนวุ่นวาย ความคิดที่ว่าเคลีย ราชินีแห่งอียิปต์ จะมาเยือนห้องของเขาในยามค่ำคืน สร้างกระแสแห่งความคาดหวังให้พุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาครุ่นคิดถึงเจตนาของนาง พยายามทำความเข้าใจถึงแรงจูงใจและความปรารถนาอันลึกซึ้งของนาง เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ทอดเงาปกคลุมเมือง จูเลียนเฝ้ารอการมาถึงของเคลียด้วยความตื่นเต้นและกังวลใจ เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งในที่สุด ประตูห้องของเขาก็เปิดออก เผยให้เห็นรัศมีอันเจิดจรัสของเคลีย นางก้าวเข้ามาในห้อง สวมชุดคลุมสีทองอร่ามที่ขับเน้นสัดส่วนและใบหน้าของนางให้โดดเด่น จูเลียนยืนนิ่งตะลึงราวกับเทพธิดาเพิ่งเสด็จลงมาจากยอดเขาโอลิมปัส ห้องดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความงดงามที่น่าหลงใหลของนาง เคลียเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจและจุดมุ่งหมาย สายตาของนางประสานกับจูเลียน รอยยิ้มแต้มอยู่ที่มุมปาก เป็นคำเชิญชวนที่ยากจะปฏิเสธ นางเดินตรงไปยังเตียงและทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ละสายตาไปจากเขาเลย "เจ้ากำลังพยายามทำอะไร?" จูเลียนถาม น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความสับสนภายในใจ สายตาของเคลียกวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่เตียงกว้างอันน่าดึงดูด นางหันไปหาจูเลียน น้ำเสียงของนางเจือด้วยความขบขันเล็กน้อย "ท่านเป็นคนเลือกที่จะมาพักในห้องของข้าเอง เจตนาของท่านมันชัดเจนอยู่แล้ว จะลังเลไปทำไมตอนนี้?" ครั้งนี้ นางพูดออกมาตรงๆ ชวนให้เขามาร่วมเตียงกับนาง หากจูเลียนจะบอกว่าเขาไม่เคยจินตนาการถึงเรื่องนี้มาก่อน ก็คงเป็นเรื่องโกหกชัดๆ เขาต้องการมัน... เขาปรารถนามัน จูเลียนก้าวเข้าไปใกล้เตียงอย่างลังเล สายตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน น้ำหนักของการตัดสินใจของเขาอบอวลอยู่ในอากาศ