บทที่ 1812 ความรัก ขณะที่เอเมอรี่เดินเข้าไปหาคลีอาที่ด้านนอกสนามประลอง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน การได้พบเธออีกครั้งปลุกความทรงจำในช่วงเวลาที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกัน ทำให้เกิดความคิดถึงอย่างสุดซึ้งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ อยากจะเอ่ยปากพูด แต่ดูเหมือนถ้อยคำเหล่านั้นจะหายไปในห้วงเวลานี้ ในทางกลับกัน คลีอารู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ น้ำตาคลอเบ้าในขณะที่จ้องมองไปยังคนที่เธอรอคอยมาแสนนาน คนที่หายไปจากชีวิตของเธอถึงแปดปี เธอเอื้อมมือไปวางบนหน้าอกของเขา ราวกับต้องการยืนยันว่าเขาอยู่ตรงนั้นจริงๆ "นี่คือคุณจริงๆ... ใช่ไหม?" สัมผัสของเธอทำให้เอเมอรี่มีความกล้าที่จะเอ่ยปากพูดในที่สุด "ผมเอง" เขาพยายามกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมปล่อยให้คุณต้องรอ... ผมขอโทษ" ดวงตาของคลีอาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตาขณะที่เธอขยับเข้าไปใกล้ โอบกอดเขาไว้และซบแก้มลงบนอกของเขา มันเป็นการกลับมาพบกันที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจนเหล่าจอมเวทที่อยู่รอบข้างต่างพากันนิ่งเงียบด้วยความตกตะลึง เมื่อได้เห็นการจุดประกายความสัมพันธ์ที่ขาดหายไปนานให้กลับคืนมาอีกครั้ง เมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังตกเป็นเป้าสายตา คลีอาจึงตั้งสติและเช็ดน้ำตาออก เธอพูดกับเอเมอรี่ด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่นว่า "ไปหาที่คุยกันเถอะ" เอเมอรี่ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาไปมากกว่าที่เป็นอยู่ จึงตัดสินใจสร้างประตูมิติเพื่อออกจากสนามประลอง อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เขาลังเลที่จะเปิดประตูมิติสุ่มสี่สุ่มห้า แทนที่จะทำเช่นนั้น เขาค่อยๆ จับแขนคลีอาและนำทางเธอออกไปจากสนาม ปล่อยให้ฝูงชนที่งุนงงอยู่เบื้องหลัง ซึ่งบางคนอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับการกลับมาพบกันอันน่าประทับใจนี้ ทั้งสองเดินจูงมือกันอยู่หลายนาทีโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกัน ความสัมพันธ์ที่เงียบเชียบของพวกเขาถ่ายทอดความลึกซึ้งของความรู้สึกในใจออกมาได้เป็นอย่างดี ในที่สุดพวกเขาก็มาพบกับสวนที่เงียบสงบซึ่งซ่อนตัวอยู่ในอาคารแห่งนี้ และตัดสินใจนั่งลงที่นั่น ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกถึงน้ำหนักของแปดปีที่ยาวนานที่ต้องห่างกัน ทั้งคู่ต่างแลกเปลี่ยนสายตาอย่างกระอักกระอ่วน คลีอาทำลายความเงียบโดยตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไร และทำเพียงซบแก้มลงบนอกของเอเมอรี่เพื่อหาที่พึ่งพิงในการมีอยู่ของเขา "ขอให้ฉันได้อยู่แบบนี้สักพักนะ" เธอพึมพำแผ่วเบา แปดปีที่ผ่านมาเป็นดั่งชั่วนิรันดร์ เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความหวังที่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ คำพูดที่เธอพูดในเวลาต่อมาเต็มไปด้วยความคิดถึงอย่างแท้จริง "ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน" เธอสารภาพ ขณะที่ศีรษะของคลีอาหนุนอยู่บนตัก เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงน้ำหนักอันมหาศาลของความวุ่นวายทางอารมณ์ที่เธอต้องทนแบกรับในยามที่เขาไม่อยู่ เขารู้สึกผิดและรู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควรกับความรักอันมั่นคงของเธอ ในขณะที่คลีอาหลับไปอย่างสงบ เอเมอรี่ใช้โอกาสนี้ครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาและสิ่งที่เขาจะเป็นให้เธอได้ ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ เขารักและห่วงใยเธออย่างสุดซึ้งและพร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรับประกันความปลอดภัยและความสุขของเธอ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องของหัวใจ เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความขัดแย้งอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่ามีบทที่น่าหวาดหวั่นในหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เพราะกลัวที่จะเปิดมันออก เอเมอรี่ลูบผมของเธออย่างแผ่วเบาแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "ผมขอโทษ... ผมทำไม่ได้" ที่น่าประหลาดใจก็คือ ทันทีที่เขากล่าวคำเหล่านั้นออกมา เขากลับพบว่าตนเองกำลังเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเธอโดยไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถ [Spirit Walk] พวกเขาเข้าสู่ดินแดนแห่งจิตวิญญาณ ยืนอยู่ริมสระน้ำอันเงียบสงบภายในป่าเฟย์ ด้านหนึ่งของสระน้ำคือเอเมอรี่ ส่วนคลีอาอยู่อีกด้านหนึ่ง พวกเขาร่วมกันมองดูความทรงจำที่แบ่งปันกันของตัวเองในวัยเยาว์ที่กำลังว่ายน้ำในสระนั้น ในความทรงจำนั้น คลีอาในวัยเยาว์พูดด้วยความมุ่งมั่นว่า "ฉันต้องการคุณ... ฉันตัดสินใจแล้วว่าคุณจะเป็นคนแรกของฉัน" อย่างไรก็ตาม เอเมอรี่ในวัยเยาว์ตอบกลับด้วยความหนักอึ้งในใจว่า "ผมขอโทษ... ผมทำไม่ได้" "บอกฉันที คุณรู้สึกอย่างไรกับฉัน?" "หัวใจของผมมันขัดแย้งกันเกินไป ผมไม่สามารถ... ทางนี้จะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" มันเป็นความทรงจำร่วมกันที่ขมขื่นในอดีต ช่วงเวลาที่เธอเผยความรู้สึกให้เขาได้รับรู้ และเขาจำใจต้องปฏิเสธเธอโดยเชื่อว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ความเจ็บปวดและความโหยหาในใจของทั้งคู่เด่นชัดมากในขณะนั้น ความทรงจำร่วมกันในอดีตทำให้เอเมอรี่หวนนึกถึงว่าสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขานั้นคล้ายคลึงกันเพียงใด คลีอาในวัยผู้ใหญ่พูดด้วยความรู้สึกเสียดายว่า "ตอนนั้นฉันรีบร้อนเกินไป... ฉันควรจะเข้าใจความรู้สึกของคุณมากกว่านี้" เอเมอรี่พยักหน้าและยอมรับว่า "ผมก็เหมือนกัน ผมลังเลเกินไป" ทันทีหลังจากนั้น พวกเขาก็มาถึงอีกช่วงเวลาสำคัญในอดีต เป็นช่วงเวลาที่เอเมอรี่ออกตามหาเธออย่างบ้าคลั่งไปทั่วเมืองโซดิแอคก่อนที่จะจากไปปฏิบัติภารกิจลับอันตราย และเมื่อพวกเขาพบกัน พวกเขาก็ได้สารภาพรักต่อกันในที่สุด "ฉันรักคุณ เอเมอรี่ ฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะใช้ชีวิตในโลกที่ไม่มีคุณได้อย่างไร ได้โปรด อย่าไปเลยนะ" "ไม่เลย คลีอา ผมต่างหากที่เป็นคนโง่เขลาที่คอยวิ่งหนีคุณมาตลอด... ผมก็รักคุณเช่นกัน" ความทรงจำเหล่านั้นเป็นเครื่องเตือนใจถึงความลึกซึ้งของความรู้สึกที่พวกเขามีให้แก่กัน และอุปสรรคที่พวกเขาต้องเผชิญ มันมอบพลังให้เขาเปิดเผยความทรงจำเฉพาะอย่างหนึ่งที่เขาเก็บซ่อนไว้ลึกสุดหัวใจ และสิ่งที่ตามมาก็คือภาพที่น่าประหลาดใจ ในความทรงจำนี้ พวกเขามองดูพิธีแต่งงานที่สวยงาม โดยมีเจ้าสาวผู้เปล่งประกายเดินไปตามทางเดิน เอเมอรี่รู้สึกถึงความสุขและความเจ็บปวดผสมปนเปกันขณะหวนนึกถึงช่วงเวลานี้ มันเป็นความทรงจำที่งดงาม ตามมาด้วยความทรงจำอันน่าสะเทือนใจในงานศพของเจ้าสาวผู้นั้น คลีอาตื่นขึ้นจากการเดินทางในความทรงจำร่วมกันและมองเอเมอรี่ด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจ "เธอช่างงดงามเหลือเกิน... ฉันเสียใจด้วยสำหรับการสูญเสียของคุณ" เธอกล่าวอย่างอ่อนโยน สายตาของทั้งคู่ประสานกัน และโดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ ทั้งสองต่างสัมผัสได้ถึงความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างกัน คลีอาโน้มตัวเข้าไปและพวกเขาก็จุมพิตกันด้วยความอบอุ่นหลังจากโอบกอดกันอย่างซึ้งใจ