Chapter 2131 การปะทะครั้งสุดท้าย เสียงชี้แนะของเสินหลงดังก้องอยู่ในหัว เอเมรี่รวบรวมพลังและเรียกใช้คาถา [Dao Edge] ใบมีดโปร่งแสงก่อตัวขึ้นในมือของเขา มันสั่นไหวไปด้วยพลังอำนาจดิบเถื่อนของเคออส ขณะที่โม่หยานเยาะเย้ยเขาพร้อมกับออกคำสั่งให้ร่างวิญญาณพุ่งเข้าโจมตีจากทุกทิศทาง เอเมรี่กลับไม่หวั่นไหว เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งทะยานไปข้างหน้า ใบมีดในมือกรีดผ่านอากาศด้วยความแม่นยำดั่งคมมีดสังหาร <ฮ่าๆๆ นั่นช่วยเจ้าไม่ได้หรอก!!> เสียงของโม่หยานดังสนั่นด้วยความลำพอง เขาสั่งให้ร่างวิญญาณเหล่านั้นรวมตัวกันเพื่อปิดล้อม แต่เอเมรี่กลับไม่สะทกสะท้าน เขาพุ่งตัวขึ้นสู่เบื้องบน หลบหลีกร่างวิญญาณที่ล้อมรอบเขาอย่างคล่องแคล่ว ด้วยการระเบิดพลังครั้งสุดท้าย เอเมรี่ปลดปล่อยอานุภาพการโจมตีทั้งหมดที่มี มุ่งตรงไปยังจุดที่อ่อนแอที่สุดของห้องนิรภัย นั่นคือรอยแตกของผนึก <ไม่นะ!!!!> เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของโม่หยานดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ตูม!! การโจมตีอันเฉียบขาดทำลายห้องนิรภัยจนแตกกระจาย ปลดปล่อยกระแสพลังงานจักรวาลที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งในรัศมี ห้องที่เคยถูกซ่อนเร้นพังทลายลงจนกลายเป็นฝุ่นผง ร่างของจอมเวทที่เคยตกเป็นทาสหลายร้อยถูกพลังอันมิอาจหยุดยั้งนี้ทำลายจนสิ้น เอเมรี่สัมผัสได้ถึงหายนะที่กำลังจะมาถึงจึงรีบหลบหนีทันที เขาใช้ร่างวิญญาณกำบังเพื่อป้องกันตัวเองจากแรงปะทะที่เลวร้ายที่สุด แต่ถึงกระนั้น การป้องกันก็ยังไม่เพียงพอต่อพลังอันมหาศาลของการระเบิดครั้งนี้ ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เอเมรี่ถูกซัดกระเด็นออกมาจากช่องว่าง ร่างกายของเขาบอบช้ำและแตกสลายจากแรงระเบิด เอเมรี่ลอยอยู่เหนือซากปรักหักพังของภูเขาอัลวานิค เขาขมวดคิ้วขณะประเมินอาการบาดเจ็บของตน แรงระเบิดไม่ได้สร้างความเสียหายให้แก่เขาเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อคธูลูอีกด้วย โชคร้ายที่ถึงแม้พวกเขาจะอยู่ในสภาพอ่อนแอ แต่การต่อสู้ยังห่างไกลจากคำว่าสิ้นสุด <เจ้าทำลายอาณาเขตอันล้ำค่าของข้า!! งั้นเจ้าก็ต้องมอบของเจ้ามาให้ข้าแทน!> เสียงของโม่หยานคำรามลั่น ก้องสะท้อนไปทั่วระนาบแห่งวิญญาณด้วยความเยือกเย็นสุดขีด ในขณะที่เอเมรี่สามารถจดจ่อกับการต่อสู้ทางจิตได้แล้ว เขาปลดปล่อยอานุภาพของวิชา [Spirit Devour] ออกมาเต็มกำลัง โดยมุ่งหวังจะลดทอนพลังของโม่หยานให้เร็วที่สุดและชิงความได้เปรียบ ในทุกวินาทีที่ผ่านไป พลังงานความมืดจำนวนมากไหลเข้าสู่แกนกลางปฐมกาลของเอเมรี่ สูบกินพลังจากศัตรูเพื่อมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตนเอง แต่โม่หยานปฏิเสธที่จะพ่ายแพ้โดยง่าย <ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กอย่างเจ้าจะบีบให้ข้ามาถึงจุดนี้ได้... ตอนนี้เจ้าจะได้ลิ้มรสพลังวิญญาณทั้งหมดของข้า!> เขาประกาศกร้าว ดวงตาของเอเมรี่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นโม่หยานดูดกลืนแก่นแท้ของวิญญาณที่อยู่รายรอบ รวบรวมพลังงานของพวกมันทั้งหมดเข้าเป็นกระแสน้ำวนแห่งพลังมืด ด้วยเสียงคำรามอันดุดัน โม่หยานปลดปล่อยท่าโจมตีวิญญาณที่รุนแรงที่สุด กระแสพลังชั่วร้ายที่โหมกระหน่ำสั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนแห่งวิญญาณจนเกือบจะฉีกกระชากมิตินั้นให้แตกสลาย โดยสัญชาตญาณ จิตใจของเขาเร่งรีบพยายามที่จะตัดการเชื่อมต่อจากพลังเคออสและเปิดใช้งาน [Prism of Light] แต่เขากลับต้องตกใจเมื่อร่างกายไม่ยอมเชื่อฟัง ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างฉุดรั้งเขาไว้ ซึ่งเป็นแรงต้านที่แผ่ออกมาจากลึกภายในแกนกลางปฐมกาลของเขาเอง เอเมรี่รู้สึกถึงกระแสพลังระเบิดที่สั่นไหวอยู่ภายในแกนกลาง การโจมตีด้วยวิชาดูดกลืนวิญญาณครั้งล่าสุดได้กระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ปลุกความหิวโหยปฐมกาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัวตนของเขา ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหลังเอเมรี่ มันคืออสูรหมาป่าขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัว ร่างของมันแผ่ซ่านด้วยพลังงานวิญญาณ ด้วยเสียงคำรามที่ดังกึกก้อง มันพุ่งทะยานเข้าปะทะกับการโจมตีทางวิญญาณของโม่หยานโดยตรง ตูม!!!! ขณะที่การปะทะทวีความรุนแรงขึ้น ร่างกายของเอเมรี่ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พลังวิญญาณทมิฬห่อหุ้มตัวเขาไว้ทั้งหมด กักขังเขาไว้ในทรงกลมแห่งเงามืดขณะที่เขาลอยตัวอยู่ในอากาศ แกนกลางปฐมกาลของเขาเต้นเร่าด้วยความกระปรี้กระเปร่าครั้งใหม่ ความหิวโหยผลักดันให้เอเมรี่กลืนกินพลังของศัตรู แม้ว่าโม่หยานจะมีพลังมหาศาลเพียงใด ร่างวิญญาณของเขากลับไม่อาจต้านทานการโจมตีของเอเมรี่ได้ ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง การโจมตีของโม่หยานสลายกลายเป็นความว่างเปล่าเมื่อปะทะเข้ากับออร่าของเอเมรี่ ในเหตุการณ์ที่น่าตกตะลึง แก่นแท้ของโม่หยานถูกดึงดูดเข้าสู่แกนกลางปฐมกาลของเอเมรี่อย่างไม่อาจขัดขืน ถูกกลืนกินด้วยความหิวโหยอันไร้สิ้นสุด โม่หยานกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง อ้อนวอนขอความเมตตา เสียงของเขาดังก้องไปทั่วดินแดนแห่งวิญญาณด้วยความหวาดกลัว <ไม่!! ปล่อยข้าไป... ปล่อยข้าไป... ข้าจะเป็นทาสของเจ้า จะให้ทำอะไรก็ได้!> แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว แกนกลางปฐมกาลของเอเมรี่มีความหิวโหยที่ไม่อาจเติมเต็ม ความกระหายของมันมิอาจหยุดยั้ง ร่างที่เคยหยิ่งผยองของโม่หยานสั่นสะท้านและบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดขณะที่แก่นแท้ของเขาถูกสูบออกไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงร้องที่แผ่วลงของโม่หยาน ข้อความแจ้งเตือนชุดหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าดวงตาของเอเมรี่ เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญภายในร่างกายของเขา: [แกนกลางจอมเวทของคุณกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง] [แกนกลางปฐมกาลได้รับการซ่อมแซมสำเร็จ] [พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ] เอเมรี่ไม่อาจเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ได้ เป็นเวลากว่า 15 ปีแล้วที่แกนกลางปฐมกาลจอมเวทของเขาแตกสลาย แต่ทว่าท่ามกลางความตื่นเต้นนั้น ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างก็ถาโถมเข้ามาหาเขาดั่งกระแสน้ำที่เป็นลางร้าย เป็นไปตามคาด โครงสร้างมิติของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับว่ามันกำลังถูกฉีกออกจากรอยต่อ พลังงานทมิฬพุ่งพล่านไปทั่วพื้นที่ ทำลายภูเขาจนแยกออกจากกันและสร้างความเสียหายแก่ภูมิประเทศโดยรอบ ท่ามกลางความโกลาหล ร่างปรากฏอันน่าเกรงขามก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า มันคือวิญญาณหมาป่าขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากกลุ่มเมฆ เสียงคำรามของมันดังก้องไปทั่วอากาศดั่งเสียงฟ้าผ่า ส่งแรงสั่นสะเทือนที่ทำลายภูเขาและถอนรากถอนโคนต้นไม้ไปตลอดทาง ชาวบ้านในหมู่บ้านชิซปูร์ต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว เสียงร้องตะโกนด้วยความแตกตื่นผสมปนเปไปกับความโกลาหลแห่งการทำลายล้าง ด้วยความห่วงใยในสหาย เอเมรี่พยายามอย่างสุดกำลังที่จะหลุดพ้นจากการควบคุมของพลังที่กำลังกลืนกินนี้ โม่หยานฉวยโอกาสนั้นปลดปล่อยเจตจำนงสุดท้ายในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น โม่หยาน ทาสผู้เป็นจอมบงการหลังค่อม ได้ระเบิดวิญญาณของตนเอง ตูม!! เอเมรี่เซถอยหลัง วิญญาณของเขาสั่นสะท้านไปถึงแก่นแท้เมื่อแรงระเบิดสะท้อนผ่านตัวเขา เลือดไหลออกจากริมฝีปากเป็นหลักฐานถึงพลังอันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากการระเบิดนั้น แม้จะไร้ซึ่งร่างกายทางกายภาพ แต่พลังทำลายล้างของวิญญาณจอมเวทชั้นสูงนั้นเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจได้ เมื่อเขาสามารถควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ ความตระหนักรู้บางอย่างก็กระจ่างขึ้นในใจ ในที่สุดเขาก็สามารถบรรลุถึงการก้าวข้ามสู่ระดับจอมเวทพระจันทร์เต็มดวงที่รอคอยมานาน เมื่อลืมตาขึ้น เอเมรี่ได้เห็นร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—ราชินีซอนฮีและเหล่าจอมเวทใต้บังคับบัญชาของนาง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจและอยากรู้อยากเห็น เอเมรี่หันสายตาไปยังภูเขาที่ถูกทำลายและตระหนักว่าค่ายกลโบราณของอัลวานิคนั้นเหลือเพียงกองซากปรักหักพัง เสียงของราชินีซอนฮีทำลายความเงียบลงด้วยความกังวล "ท่านลอร์ด นี่หมายความว่าเราจะไม่สามารถออกจากดินแดนนี้ได้อีกต่อไปใช่หรือไม่?" เอเมรี่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่ให้ความมั่นใจ "ไม่ต้องกังวล ข้าได้เตรียมการที่จำเป็นไว้เรียบร้อยแล้ว"