บทที่ 2128: ออกเรือ (1) ผู้จัดการอู๋พูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ประธานเซี่ย ยอดรวมคือ 687,352 หยวนครับ ผู้อำนวยการเฉินของพวกเราบอกแล้วว่าไม่ต้องทอนเศษ คุณจ่ายแค่ 680,000 หยวนก็พอครับ!” เซี่ยรั่วเฟยเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “จำนวนนี้ดูไม่ถูกต้องนะ ทำไมมันถึงถูกขนาดนี้” ตอนนี้ ราคาขายปลีกของดีเซลอยู่ที่ประมาณ 6.5 หยวนต่อลิตร 100 ตันอย่างน้อยก็ 120,000 ลิตรแล้ว ต้นทุนดีเซลอย่างเดียวก็เกือบ 800,000 หยวน และนี่ไม่รวมค่าขนส่งกับค่าถังน้ำมันเลย ผู้จัดการอู๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ประธานเซี่ย คุณน่าจะคำนวณจากราคาขายปลีกใช่ไหมครับ? ซื้อทีเดียวเยอะขนาดนี้ แน่นอนว่าพวกเราต้องคิดราคาส่งให้คุณสิ! ราคาส่งที่เราให้ลูกค้ารายใหญ่ก็ประมาณ 6,800 หยวนต่อตันครับ” จริง ๆ แล้ว การซื้อถึงหนึ่งร้อยตันจะนับเป็นลูกค้ารายใหญ่ได้ยังไง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลิวเจ๋อออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง เซี่ยรั่วเฟยรู้เรื่องนี้ชัดเจน จึงทำได้แค่พูดว่า “อ้อ เข้าใจแล้ว ขอบคุณ ... ว่าแต่ ผมยังไม่ได้คิดค่าขนส่งกับค่าถังน้ำมันเลยนะ” ผู้จัดการอู๋หัวเราะแล้วพูดว่า “ประธานเซี่ย คุณกำลังช่วยอุดหนุนธุรกิจของพวกเราอยู่ ซื้อทีเดียวมากขนาดนี้ พวกเราก็ต้องส่งสินค้าไปถึงหน้าประตูให้แน่นอน! เดี๋ยวนี้แม้แต่ซื้อข้าวสารหนึ่งกระสอบยังรวมค่าส่งเลยครับ! ส่วนถังน้ำมัน ... คุณชายหลิวบอกว่าต่อไปคุณอาจจะต้องซื้อดีเซลอีก เราก็เลยยืมถังพวกนี้ให้คุณไปก่อน ครั้งหน้าถ้ามาซื้ออีก คุณก็แค่นำถังเปล่ามาแลกกับถังที่บรรจุน้ำมันเต็มได้เลย” ดูสิ ช่างรอบคอบเสียจริง ทุกอย่างถูกคิดไว้หมดแล้ว นี่แหละคือเสน่ห์ของอำนาจ ยิ่งไปกว่านั้น หลิวเจ๋อมีสถานะสูงส่งขนาดนี้ก็เพราะฐานะของพ่อเขาเท่านั้น ไม่แปลกเลยที่คนมากมายจะพากันแย่งเป็นข้าราชการ โดยเฉพาะข้าราชการระดับสูง เซี่ยรั่วเฟยถอนใจอยู่ในใจ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ อย่างนั้นก็ได้ ผู้จัดการอู๋ ผมจะเขียนเช็คให้คุณ!” เซี่ยรั่วเฟยฉีกเช็คแล้วยื่นให้ผู้จัดการอู๋ จากนั้นผู้จัดการอู๋ก็ส่งต่อให้ลูกน้องคนหนึ่ง คนนี้คือเจ้าหน้าที่การเงินที่เขาพามาด้วยเป็นพิเศษ แม้หลิวเจ๋อจะฝากคนไปบอกผู้จัดการอู๋ไว้แล้ว แต่พอเป็นเงินหลายแสนหยวน เขาก็ไม่กล้าประมาท พนักงานฝ่ายการเงินตรวจสอบเช็คอย่างรวดเร็ว แล้วพยักหน้าเล็กน้อยให้ผู้จัดการอู๋ ผู้จัดการอู๋ยิ้มทันที แล้วเอื้อมมือไปหาเซี่ยรั่วเฟย “ประธานเซี่ย ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณครับ!” “ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ!” คนงานขนถ่ายทำงานได้อย่างคล่องแคล่วมาก รถบรรทุกคันหนึ่งขับออกไปหลังจากขนลงเสร็จ อีกคันก็ขับเข้ามา ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าจะขนถังน้ำมันทั้งหมดลงมาเสร็จ พวกมันถูกซ้อนกันสองชั้น กินพื้นที่ในคลังไปเกือบสองในสาม เซี่ยรั่วเฟยโบกมือลาผู้จัดการอู๋ รอจนรถคันนั้นลับสายตาไปแล้ว จึงกลับเข้าไปในคลังและล็อกประตูจากด้านใน เขาใช้พลังจิตตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครกำลังแอบมองอยู่ จากนั้นก็รีบเก็บถังน้ำมันทั้งหมดเข้าไปในมิติ แดนภูผาสมุทรในตอนนี้กว้างใหญ่ไพศาล แม้จะพัฒนาสวนสมุนไพรกับนาข้าวไปมากแล้ว แต่ก็ยังเหลือที่ว่างอีกผืนใหญ่ เซี่ยรั่วเฟยหาพื้นที่ราบเรียบได้อย่างง่าย ๆ แล้ววางถังน้ำมันเรียงอย่างมั่นคงและเป็นระเบียบ มิติแห่งนี้กว้างพออยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องซ้อนกันหลายชั้น หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซี่ยรั่วเฟยแง้มประตูคลังออกเล็กน้อย พุ่งตัวออกไป แล้วล็อกประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตรงดิ่งไปยังสโมสรยอชต์ เซี่ยรั่วเฟยโทรหาฉินหลานระหว่างที่เดินเข้าไปในสโมสร พอไปถึงอาคารหลักของสโมสรก็เห็นว่าฉินหลานยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว เซี่ยรั่วเฟยจอดรถไว้ข้างทางแล้วก้าวลงจากรถ เปิดประตูเบาะหลังหยิบเป้ใบใหญ่ใบหนึ่งออกมา ด้านในมีเสบียงและอุปกรณ์อยู่ไม่น้อย แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น เพราะยังไงเสียเขาก็ต้องออกทะเลหลายวัน ถ้าไปตัวเปล่าก็ง่ายที่จะทำให้คนสงสัย ความจริงแล้ว เสบียงส่วนใหญ่ที่เซี่ยรั่วเฟยเตรียมไว้ถูกเก็บอยู่ในมิติแผนที่วิญญาณ ปริมาณของมันมากกว่าของในเป้อย่างน้อยสิบเท่า หรืออาจถึงร้อยเท่า ฉินหลานยิ้มแล้วเดินเข้ามาทักทาย “สวัสดีค่ะ คุณเซี่ย!” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าให้ฉินหลานแล้วพูดว่า “ผู้จัดการฉิน รบกวนช่วยจัดรถกอล์ฟไฟฟ้าไปส่งผมที่ท่าเรือด้วยครับ” “เตรียมไว้แล้วค่ะ!” ฉินหลานยิ้มพลางโบกมือ รถกอล์ฟไฟฟ้าที่จอดอยู่ด้านข้างก็ขับเข้ามา คนขับเดินเข้ามาช่วยยกเป้หนัก ๆ ของเซี่ยรั่วเฟยใส่รถ ฉินหลานยืนกรานจะไปส่งเซี่ยรั่วเฟยถึงท่าเรือ เขาปฏิเสธไม่ลง จึงทำได้แค่พยักหน้ารับ ไม่นาน รถกอล์ฟไฟฟ้าก็มาถึงท่าเทียบเรือส่วนตัวของเซี่ยรั่วเฟยที่ท่าเรือยอชต์ เซี่ยรั่วเฟยกับฉินหลานยืนอยู่บนท่าเทียบเรือ เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้จัดการฉิน ไว้เราลากันตรงนี้นะครับ! คราวนี้ผมอาจจะอยู่กลางทะเลอีกสองสามวัน ช่วงพักผ่อนแบบนี้หาได้ยาก ผมอาจจะแวะจอดอยู่ในเขตทะเลแห่งหนึ่งแล้วพักสักสองสามวัน” เซี่ยรั่วเฟยแค่บอกกล่าวล่วงหน้าเท่านั้น เพราะยังไงเขาก็เอาเชื้อเพลิงมาด้วยจำนวนมาก แน่นอนว่าต้องออกทะเลนานกว่ายอชต์ทั่วไปอยู่แล้ว “ถ้าอย่างนั้นขอให้คุณเที่ยวให้สนุกนะคะ” ฉินหลานพยักหน้าพูด “ถ้าต้องการอะไร ติดต่อพวกเราผ่านโทรศัพท์ดาวเทียมทางทะเลได้เลยค่ะ!” “ครับ!” พอเซี่ยรั่วเฟยพูดจบ เขาก็สะพายเป้แล้วเดินไปยังทางขึ้นเรือ ฉินหลานอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณเซี่ยจริง ๆ แล้วไม่คิดจะพาพนักงานไปด้วยสักสองสามคนเหรอคะ? บนทะเลพวกเราจะได้ช่วยดูแลกัน...” ฉินหลานเคยติดต่อกับคนรวยมามากมาย แต่เพิ่งเคยเห็นคนแบบเซี่ยรั่วเฟยเป็นครั้งแรก ที่ยืนกรานจะอยู่คนเดียวแล้วออกเรือไปกลางทะเลลำพัง จริง ๆ แล้ว การขับยอชต์ออกทะเลคนเดียวค่อนข้างอันตราย เพราะหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกลางทะเลก็ไม่มีใครช่วยได้ เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ผมชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้ไปไกล แค่ล่องแถว ๆ น่านน้ำชายฝั่งเท่านั้น หลัก ๆ ก็แค่อยากอยู่กลางทะเลสักสองสามวัน แล้วลองสัมผัสความรู้สึกของการนอนกลางทะเลยามค่ำคืนดู”