บทที่ 2152: ทิวทัศน์อันตระการตา_1 เซี่ยรั่วเฟยเคยคิดว่า หลังผ่านประตูหินบานนี้เข้าไป ข้างในน่าจะเป็นห้องหิน หรือไม่ก็ห้องหินสองสามห้อง หากไม่มีอะไรผิดพลาด เขาน่าจะหาศิลาโลกเจอได้ที่นี่ ทว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล พอเดินพ้นประตูออกมา เซี่ยรั่วเฟยก็เห็นพื้นที่ว่างขนาดมหึมาตั้งอยู่เบื้องหน้า สูงกว่าร้อยเมตร และกว้างใหญ่ราวกับสนามฟุตบอลนับสิบสนาม ราวกับใจกลางเกาะทั้งเกาะถูกขุดให้กลวงออกไป บนผนังและเพดานของถ้ำยักษ์แห่งนี้ มีลูกกลม ๆ ประดับกระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ เปล่งแสงสีเขียวอ่อนออกมา ดูราวกับดวงดาวที่แต้มแต่งอยู่บนโดม งดงามตระการตาอย่างยิ่ง แสงจากลูกกลมเหล่านั้นแผ่ห่อหุ้มทั่วทั้งถ้ำเป็นรัศมีสีเขียว ทำให้บรรยากาศดูละมุนราวกับความฝัน ไม่แปลกเลยที่เซี่ยรั่วเฟยจะมองเห็นแสงสีเขียวตั้งแต่ตอนที่ประตูหินเปิดออก ประตูหินตั้งอยู่ที่ก้นถ้ำหินขนาดมหึมาทั้งลูก มองออกไปจากตรงนี้จะเห็นศาลากระจายอยู่ทั่วสารทิศ ยังมีทางเดินคดเคี้ยว สะพานเล็ก ๆ อันประณีต และลำธารโค้งคด... ราวกับแดนสวรรค์บนดินที่ซ่อนอยู่ใต้พลังปราณสีเขียวหนาทึบ เซี่ยรั่วเฟยยืนนิ่งอยู่กับที่นานมาก ขยับตัวไม่ออก เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า บนเกาะร้างแห่งนี้ ใต้ดินลึกลงไปกว่าสองร้อยเมตร จะมีแดนสวรรค์งดงามเช่นนี้ซ่อนอยู่จริง ๆ ทุกอาคารที่นี่งดงาม ทุกทิวทัศน์ล้วนยากจะลืมเลือน แถมยังดูเหมือนจัดวางอย่างกระจัดกระจาย ทว่าความจริงกลับสอดคล้องกับกฎแห่งฟ้าดิน ทุกอย่างกลมกลืนไปกับธรรมชาติ แม้แต่ก้อนหินภูเขาจำลองธรรมดา ๆ ก็ดูพอดิบพอดี ราวกับมันควรจะเกิดอยู่ตรงนั้นแต่แรก หากขาดหินก้อนนั้นไป หมู่สถาปัตยกรรมทั้งหมดก็จะเสียความกลมกลืนไปทันที “น่าทึ่ง...” เซี่ยรั่วเฟยอดอุทานไม่ได้ นี่มันวิชาเซียนอะไรกัน? เซี่ยรั่วเฟยมั่นใจว่า ต่อให้เป็นสถาปนิกโบราณที่เก่งที่สุดในโลก ก็ไม่มีทางออกแบบหมู่สถาปัตยกรรมที่สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ได้ โดยเฉพาะเสน่ห์ตามธรรมชาติเช่นนั้น เป็นระดับที่มนุษย์ธรรมดาเอื้อมไม่ถึง เซี่ยรั่วเฟยก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จากทางออกของประตูนั้น มีทางเดินปูด้วยหินเขียวทอดยาวไปยังอาคารโบราณขนาดมหึมา ทั้งสองข้างทางปลูกไผ่สีม่วงเอาไว้ ไผ่เหล่านี้บังทิวทัศน์บางส่วนไว้พอดี และเมื่อเดินไปตามทางคดโค้ง ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนไปทุก ๆ ไม่กี่ก้าว ทว่าแต่ละช่วงกลับมีเสน่ห์ของตัวเอง เซี่ยรั่วเฟยเคยไปเยือนสวนจัวเจิ้งมาก่อน สวนนั้นนับได้ว่าเป็นจุดสูงสุดแห่งประวัติศาสตร์การจัดสวน สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ “เปลี่ยนทิวทัศน์ไปตามย่างก้าว” แต่เมื่อมาเทียบกับหมู่สถาปัตยกรรมที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปใต้ดินกว่าสองร้อยเมตรแห่งนี้แล้ว “เปลี่ยนทิวทัศน์ไปตามย่างก้าว” ของสวนจัวเจิ้งก็ยังอยู่แค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น เซี่ยรั่วเฟยอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเขาได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้นาน ๆ ต่อให้จะอยู่ใต้ดินลึกกว่าสองร้อยเมตร เขาก็ยังมีความสุข! แน่นอนว่า ถ้าได้อยู่ที่นี่กับแฟนสาวด้วยแล้ว ชาตินี้เขาก็คงไม่มีอะไรต้องปรารถนาอีก อย่างไรก็ตาม การจะเข้าไปในถ้ำใต้ดินนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย อุณหภูมิต่ำของสระน้ำกับความลึกสองร้อยเมตรก็เพียงพอจะกันคนส่วนใหญ่เอาไว้แล้ว เซี่ยรั่วเฟยปล่อยให้จินตนาการโลดแล่น ขณะเดินไปตามทางเล็ก ๆ พอผ่านป่าไผ่สีม่วงออกมา ด้านหน้าก็เป็นสวนกว้างใหญ่ ทางเล็ก ๆ สายหนึ่งทอดผ่านกลางสวน เซี่ยรั่วเฟยมองเห็นว่าทางสองฝั่งปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้เป็นจำนวนมาก บางชนิดเขาเคยเห็นบนเกาะในพื้นที่แผนที่วิญญาณมาแล้ว แต่ที่ต่างออกไปคือสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ล้วนอยู่ในสภาพเติบโตเต็มวัย ทว่าเขากลับไม่เห็นดอกไม้ชนิดใดที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกภายนอกเลยแม้แต่ชนิดเดียว เซี่ยรั่วเฟยเคยอ่านตำราบ่มเพาะมาหลายเล่มแล้ว เขาไม่ใช่มือใหม่ในเส้นทางการฝึกตนอีกต่อไป แต่ก็ยังจำสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ได้ไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แค่ของที่เขาจำได้ก็มีมูลค่ามากพอจะทำให้เขาตื่นเต้นจนตัวสั่นแล้ว “หญ้ามิสแคนธัสเจ็ดสี! ใบหยกน้ำแข็ง! อะไรกันเนี่ย... ถึงกับมีบัวทองก้านหิมะด้วย...” เซี่ยรั่วเฟยพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะพยายามก้าวเข้าไปในสวน คุณค่าของสมุนไพรวิญญาณที่นี่ไม่ด้อยไปกว่าเกาะในพื้นที่แผนที่วิญญาณเลย แม้เขาจะยังไม่เคยเห็นสมุนไพรวิญญาณที่ล้ำค่าเทียบเท่าสมุนไพรรวบจิต แต่สมุนไพรวิญญาณที่นี่อย่างน้อยสองในสามเขาก็ไม่รู้จัก บางทีอาจมีสมุนไพรวิญญาณที่ล้ำค่ากว่านั้นซ่อนอยู่ก็ได้! ทว่าเห็นได้ชัดว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะดีใจ ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปในสวน วงแสงหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าค่ายกลป้องกันถูกกระตุ้นแล้ว เซี่ยรั่วเฟยตระหนักได้ว่า นอกจากทางเดินเล็ก ๆ สายนี้แล้ว เขาไม่อาจเข้าไปในสวนได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ค่ายกลนี้เห็นได้ชัดว่าเหนือชั้นกว่าค่ายกลในสระน้ำมาก มันไม่ได้เสียหายแม้แต่น้อยและยังทำงานตามปกติ ต่อให้เขาพยายามทำลายมัน ก็ไม่มีทางหาทางเข้าไปได้ เซี่ยรั่วเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดใจ แม้จะอิจฉาอย่างยิ่ง แต่เขาก็รู้ว่ามันไม่มีความหวัง และจะไม่ยอมเสียเวลากับที่นี่อีกต่อไป สิ่งที่เขากังวลที่สุดในตอนนี้ คือถ้าศิลาโลกก็อยู่ภายในขอบเขตค่ายกลแบบนี้เหมือนกัน เขาจะทำอย่างไร หรือว่าที่เขาผจญความลำบากมามากมาย แทบเอาชีวิตไม่รอดเพื่อมาถึงที่นี่ ก็แค่เพื่อมาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น? ใช่ เขาได้เห็นค่ายกลอันน่าตื่นตะลึง ดินแดนสมบัติเซียนที่เกือบสมบูรณ์แบบ และสวนที่เต็มไปด้วยสมุนไพรวิญญาณ... น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลย แถมเขายังไม่ได้เอาอะไรกลับไปสักอย่าง! แค่คิดก็ทำให้หงุดหงิดแล้ว! เซี่ยรั่วเฟยรู้สึกกังวลเล็กน้อย ขณะก้าวเดินต่อไป