Chapter 635 - นครเนเธอร์เวิลด์ “หุบเขามรณะ, นครเนเธอร์เวิลด์, ทะเลดาราไร้สิ้นสุด และขุนเขาพาราไดซ์ ทั้งสี่แห่งนี้คือมิติที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดซึ่งปรากฏขึ้นหลังจากทะเลทรายทาคลามะกันเกิดการเปลี่ยนแปลง หากมนุษย์คนไหนหลงเข้าไป โอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์” หลิวอวิ๋นกล่าว “แล้วทำไมนายถึงพาฉันไปที่ทะเลดาราไร้สิ้นสุดล่ะ?” โจวเหวินขมวดคิ้ว “ฉันเคยเข้าไปที่ทะเลดาราไร้สิ้นสุดมาก่อนและรู้วิธีออกมา ตราบใดที่ไม่ผลีผลามเข้าไปลึกเกินไปก็ไม่มีอันตรายอะไร แต่สำหรับนครเนเธอร์เวิลด์ ฉันเคยได้ยินแค่ชื่อแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน คนในทะเลทรายบอกว่าเมืองนี้จะปรากฏให้เห็นแค่บางช่วงเวลาเท่านั้น หลายคนอาจใช้ชีวิตในทะเลทรายมาทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยเห็นมันสักครั้ง แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเราจะซวย... เอ้ย บังเอิญมาเจอมันเข้า สิ่งที่นายติดไว้บนตัวฉันยังอยู่ดีใช่ไหม?” หลิวอวิ๋นถามโจวเหวินด้วยความระแวง “ฉันดูเหมือนคนโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันไม่เอาชีวิตไปทิ้งกับนายหรอก จริงไหม?” โจวเหวินทำปากยื่น หลิวอวิ๋นคิดตามก็เห็นว่าสมเหตุสมผล หากพวกเขาเข้ามาในทะเลทรายด้วยกัน ถ้าโจวเหวินตายเพราะมาเจอนครเนเธอร์เวิลด์ เขาก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน “นครเนเธอร์เวิลด์มันเป็นที่แบบไหน?” โจวเหวินถาม “ไม่รู้สิ ได้ยินมาว่าไม่มีใครที่เคยเห็นนครเนเธอร์เวิลด์แล้วจะรอดชีวิตกลับมาได้ เมื่อก่อนฉันไม่เชื่อนะ แต่เมืองนี้มันแปลกจริง ๆ ฉันเปลี่ยนทิศทางมาแล้วและเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเดินย้อนกลับทางเดิม แต่เราก็ยังวนกลับมาเจอมันอีกจนได้” สีหน้าของหลิวอวิ๋นดูไม่ค่อยดีนัก “ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็เข้าไปดูสักหน่อยเถอะ” โจวเหวินพูดจบก็กระโดดลงจากหลังเต่า หลังจากติดยันต์ตัวตายแทนไว้กับตัว เขาก็อัญเชิญมังกรพิทักษ์หกปีกให้ออกมาปรากฏบนแผ่นหลังในร่างสัตว์คู่หู เขาเปิดใช้งานสัตว์คู่หูตาทิพย์อยู่ตลอดเวลา จากนั้นจึงอัญเชิญบีฮีมอธทรราชออกมาให้เดินสำรวจนำหน้า หลิวอวิ๋นรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางซ่อนตัวจากนครเนเธอร์เวิลด์ได้หลังจากที่เผชิญหน้ากับมันแล้ว จึงตัดสินใจที่จะเข้าไปสำรวจก่อน เขาอัญเชิญจินนี่และแมวส้มออกมา สวมปลอกแขนและเรียกสัตว์คู่หูระดับมหากาพย์ออกมาอีกสองสามตัว หลังจากอัญเชิญเสร็จ เขาก็เห็นว่าโจวเหวินยังคงเรียกสัตว์คู่หูออกมาไม่หยุด ไม่เพียงแค่ดาบราชันทองคำเท่านั้น แต่ยังมีง้าวเทพยุทธ์ทองคำลอยละล่องอยู่ข้างกายอีกด้วย “ศิษย์น้อง อย่าบอกนะว่านายทำอาชีพเดียวกับฉัน?” หลิวอวิ๋นมองดูสัตว์คู่หูระดับตำนานของโจวเหวินแล้วรู้สึกว่าที่ผ่านมาเขาน่าจะเสียเวลาเปล่า เขาเคยคิดว่าตัวเองทำผลงานได้ไม่เลว ในกลุ่มคนรุ่นเดียวกัน แม้อัจฉริยะจากตระกูลใหญ่ทั้งหกก็อาจจะมีสัตว์คู่หูระดับตำนานไม่มากเท่าเขา แต่เมื่อเทียบกับโจวเหวินแล้ว เขารู้สึกเหมือนเป็นบ้านนอกเข้ากรุงในทันที โจวเหวินเมินคำพูดของเขาแล้วอัญเชิญวัชระมัลละออกมาเป็นตัวล่อเป้า เนื่องจากแสงแดดที่ร้อนแรงในที่แห่งนี้ พลังต่อสู้ของค้างคาวพิษจะลดลงมาก โจวเหวินจึงไม่ได้เลือกใช้พวกมัน วัชระมัลละสองสามตัวเดินสำรวจนำหน้า โจวเหวินกับหลิวอวิ๋นเดินตามหลังมุ่งหน้าสู่นครเนเธอร์เวิลด์ ประตูขนาดมหึมาของนครเนเธอร์เวิลด์ปิดสนิท บานประตูสลักเสลาจากหยกเหลือง บนบานประตูทั้งสองข้างมีภาพภูตผีตัวจิ๋วที่ดูชั่วร้ายอยู่ เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูเมือง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่หลิวอวิ๋นกำลังพิจารณาประตูเมือง โจวเหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสัญลักษณ์ฝ่ามือเล็กๆ ข้างคำว่า ‘นครเนเธอร์เวิลด์’ ฝ่ามือบนสัญลักษณ์นั้นไม่ได้ถือตราสัญลักษณ์ของนครเนเธอร์เวิลด์ แต่ถือแหวนวงหนึ่ง เขาไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร หลังจากถ่ายรูปในโทรศัพท์ โจวเหวินก็รีบเข้าหน้าอินเทอร์เฟซดาวน์โหลดทันที ซึ่งทำให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมาก ตราบใดที่เขาสามารถดาวน์โหลดแผนที่ได้ เขาก็สามารถสำรวจความลับของนครเนเธอร์เวิลด์ในเกมได้ ต่อให้มันจะแปลกประหลาดแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องกลัว ด้วยพลังต่อสู้ของสัตว์คู่หูที่โจวเหวินมีในปัจจุบัน เขาน่าจะผ่านอะไรก็ได้ตราบเท่าที่ไม่เจอตัวตนที่ไร้เหตุผลแบบราชาผู้ยิ่งใหญ่ ก่อนที่เขาจะดาวน์โหลดแผนที่เสร็จ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากประตูของนครเนเธอร์เวิลด์ “ยินดีต้อนรับสู่นครเนเธอร์เวิลด์” โจวเหวินมองไปตามทิศทางของเสียงและเห็นว่ามันมาจากใบหน้าภูตผีทั้งสองบนประตู ใบหน้าภูตผีทั้งสองเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดขณะจ้องมองมาที่โจวเหวินและหลิวอวิ๋น หลิวอวิ๋นและโจวเหวินจ้องมองใบหน้าภูตผีทั้งสองด้วยความระแวดระวัง ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม “ก่อนจะเข้าเมือง มีกฎเหล็กสามข้อที่เจ้าห้ามละเมิด จงจำไว้ให้ดี” ใบหน้าภูตผีด้านซ้ายกล่าว “ข้อหนึ่ง ผู้ที่ฆ่าคนในนครเนเธอร์เวิลด์จะต้องตาย” ใบหน้าภูตผีด้านขวากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้อสอง ใครก็ตามที่เท้าทั้งสองข้างหลุดจากพื้นจะต้องตาย” ใบหน้าภูตผีด้านซ้ายกล่าว “ข้อสาม ทุกๆ วันที่อยู่ในเมือง เจ้าต้องฆ่าคนหนึ่งคน มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องฆ่าตัวตายเสียเอง” ใบหน้าภูตผีด้านขวากล่าว “ยินดีต้อนรับสู่เมือง” ใบหน้าภูตผีทั้งสองกล่าวประโยคสุดท้ายพร้อมกัน ขณะที่ประตูนครเนเธอร์เวิลด์เปิดออก “กฎเหล็กบ้าบออะไรกันเนี่ย? ข้อแรกบอกชัดว่าห้ามฆ่าคน แต่ข้อสามกลับบอกว่าต้องฆ่าคนวันละคน มันไร้สาระสิ้นดี” หลิวอวิ๋นโวยวาย อย่างไรก็ตาม ใบหน้าภูตผีทั้งสองกลับหลับตาลงราวกับกำลังหลับไหล พวกมันเมินเฉยต่อหลิวอวิ๋น โจวเหวินมองเข้าไปในนครเนเธอร์เวิลด์ แต่แสงภายในเมืองนั้นจ้าจนเกินไป เขาไม่เห็นอะไรเลย ความสามารถของตาทิพย์ไม่สามารถรับฟังเสียงใดๆ ภายในนครเนเธอร์เวิลด์ได้ โจวเหวินไม่รู้เลยว่ามีพลังงานแบบไหนที่ส่งผลกระทบต่อมัน “เราอย่าเพิ่งเข้าเมืองตอนนี้เลย” โจวเหวินวางแผนว่าจะเข้าไปในเมืองผ่านทางเกมหลังจากแผนที่โหลดเสร็จแล้ว ทว่าโจวเหวินก็เพิ่งตระหนักได้ในไม่ช้าว่า การจะเข้าเมืองหรือไม่นั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาตัดสินใจได้เอง ไฟที่ลุกโชนเผาผลาญอยู่นอกเมือง ราวกับว่าทะเลทรายทั้งผืนกลายเป็นนรกบนดิน เหล่าวัชระมัลละที่อยู่ข้างๆ พวกเขาถูกไฟเผาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในทันทีที่สัมผัสกับเปลวเพลิง สัตว์คู่หูระดับมหากาพย์ของหลิวอวิ๋นตัวหนึ่งก็เป็นเช่นเดียวกัน ทันทีที่มันสัมผัสกับประกายไฟ มันก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา เมื่อเห็นเปลวเพลิงขยายตัวมาถึงประตูเมืองอย่างรวดเร็ว ก็ชัดเจนว่าพวกเขาถูกบังคับให้ต้องเข้าเมือง ไม่มีทางเลือกอื่น หากไม่อยากตายในทะเลเพลิง ก็มีแต่ต้องเดินเข้าไปในเมืองเท่านั้น “เข้าไปกันเถอะ” หลิวอวิ๋นเห็นว่าไฟกำลังจะมาถึงเท้าของเขา จินนี่ซึ่งเป็นสัตว์คู่หูธาตุไฟก็ไร้หนทางรับมือกับเปลวเพลิงนี้ สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงตะโกนแล้วพุ่งตัวเข้าไปในประตูเมือง โจวเหวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามโดยรีบพุ่งตัวเข้าไปในเมืองอย่างระมัดระวัง ในวินาทีที่พวกเขาก้าวผ่านประตูเมือง ทั้งสองตระหนักได้ว่าสัตว์คู่หูที่อัญเชิญออกมาได้กลับคืนสู่ร่างของพวกเขาโดยอัตโนมัติ กลายเป็นรอยสักบนผิวหนัง มันต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้เล็กน้อย เมืองนี้ไม่ใช่ขุมนรก แต่เป็นถนนที่ดูปกติธรรมดา มีสิ่งปลูกสร้างแปลกๆ มากมายอยู่ทั้งสองข้างทาง ที่แปลกก็คือ มีสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ยืนอยู่บนถนน มีอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น เท่าที่สายตามองเห็น มีคนประมาณยี่สิบถึงสามสิบคนอยู่บนถนนสายยาวนั่น ทว่าคนเหล่านั้นดูแปลกประหลาดมาก ทุกคนยืนนิ่งสนิทราวกับเท้าของพวกเขาถูกตอกตรึงไว้กับพื้นดิน