บทที่ 653 - ผู้กลืนกินดวงดาว “เอาล่ะ งั้นก็ตามนั้น ใช้เวลาตามสบายเลย แต่ว่าอย่าลงไปที่ทะเลสาบคนเดียวนะ กว่าฉันจะดั้นด้นมาถึงที่นี่ได้มันไม่ง่ายเลย เดี๋ยวฉันจะลงไปล่าอสูรดาราพวกนั้น ถ้าโชคดีฉันอาจจะได้คริสตัลทักษะพลังปราณจากการฆ่าอสูรต่อสู้ดารามาบ้าง เอาไว้ฉันจะเอาไปแลกเป็นลายเซ็นของตัวเอง” หลิวอวิ๋นเดินลงไปยังทะเลสาบ “ศิษย์พี่ใหญ่ ระวังตัวด้วยนะครับ” โจวเหวินกล่าว “ถ้าไม่มีนายอยู่ข้างๆ ฉันคงไม่ดวงซวยขนาดนี้หรอก” หลิวอวิ๋นพูดพลางเดินลงไปในน้ำ โจวเหวินมองดูหลิวอวิ๋นที่กำลังก้าวลงไป ทะเลสาบดูเหมือนจะตื้นเขิน แต่เมื่อหลิวอวิ๋นก้าวลงไปในน้ำ ร่างกายของเขากลับค่อยๆ จมลงราวกับว่าไม่มีจุดสิ้นสุดของความลึกอยู่ตรงนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขายังหดเล็กลงเรื่อยๆ ในขณะที่ดำดิ่งลงไป ท้ายที่สุดเขาก็ลอยละล่องเข้าไปหาลูกทรงกลมเหล่านั้นเหมือนกับละอองฝุ่น และหายวับไปในพริบตา ช่างเป็นมิติคู่ขนานที่น่าอัศจรรย์จริงๆ ไว้ตอนกลางวันฉันจะลงไปที่ทะเลสาบเพื่อถ่ายภาพสัญลักษณ์รูปฝ่ามือจิ๋วนั่นไว้ หลังจากดาวน์โหลดดันเจี้ยนทะเลดาราไร้สิ้นสุดสำเร็จ ฉันจะฟาร์มมันได้ตามใจชอบเลย โจวเหวินนั่งลงข้างทะเลสาบและเฝ้าสังเกตแผนที่ดวงดาวบนศิลาฉกสุริยันจันทราอย่างตั้งใจ หลังจากจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง คัมภีร์เซียนหลงลืมก็เริ่มแสดงผล การหมุนเวียนของพลังปราณในร่างกายค่อยๆ ช้าลงเรื่อยๆ จนหยุดนิ่งสนิท จากนั้น พลังปราณของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหันและไหลเวียนไปทั่วร่างกายของโจวเหวินในรูปแบบใหม่ วิชาฉกสุริยันจันทรานั้นแตกต่างจากวิชาพลังปราณที่โจวเหวินเคยฝึกฝนมาในอดีต มันเป็นความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์มาก ราวกับว่าพลังปราณในร่างกายได้เปลี่ยนสภาพกลายเป็นดวงดาวนับไม่ถ้วนที่โคจรไปมาภายในกาย ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมันเคลื่อนที่ มันไม่ได้เคลื่อนที่เป็นเส้นตรง แต่เป็นการเคลื่อนที่ตามวิถีของเทหวัตถุบนท้องฟ้าที่ก่อตัวเป็นกาแล็กซี ใช้เวลาไม่นานโจวเหวินก็บรรลุการฝึกวิชาฉกสุริยันจันทราในระดับพื้นฐาน อย่างไรก็ตามการจะเลเวลอัพวิชานี้นั้นไม่ง่ายเลย โจวเหวินไม่ได้รีบร้อนที่จะฝึกฝน การกระวนกระวายไปก็ไร้ประโยชน์ นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถสำเร็จได้ในวันสองวัน เขาพบก้อนหินริมทะเลสาบแล้วนั่งลง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มฟาร์ม เขาตั้งใจว่าจะลงไปที่ทะเลสาบเพื่อถ่ายรูปสัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วในช่วงกลางวัน เวลาผ่านไปจนเกือบถึงรุ่งสางหลังจากโจวเหวินเคลียร์ดันเจี้ยนไปได้หนึ่งรอบ แต่หลิวอวิ๋นก็ยังไม่กลับมา เขาลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจไปมา เมื่อมองไปยังทะเลดาราไร้สิ้นสุด เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในตอนกลางวัน โจวเหวินได้สังเกตอย่างถี่ถ้วน ทะเลสาบแห่งนี้ค่อนข้างแปลก ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ข้างในเลย ไม่ว่าจะเป็นหนอนหรือพืชน้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปลาหรือกุ้ง ทะเลสาบทั้งแห่งใสสะอาดราวกับน้ำบริสุทธิ์ แต่ในตอนนี้ โจวเหวินกลับเห็นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับแมงกะพรุนอยู่ในทะเลสาบ ร่างกายของมันโปร่งแสงราวกับคริสตัลและเปล่งแสงออกมาเหมือนกับหลอดไฟ สิ่งมีชีวิตคล้ายแมงกะพรุนตัวนั้นลอยขึ้นลงอยู่ในทะเลสาบ และเมื่อมันเคลื่อนผ่านลูกทรงกลมที่คล้ายกับดาวเคราะห์ดวงจิ๋ว มันก็จะกลืนกินพวกมันเข้าไปในตัว ถึงแม้ว่าแมงกะพรุนตัวนั้นจะไม่ได้ตัวใหญ่โตนัก โดยมีขนาดใหญ่กว่ากำปั้นของผู้ใหญ่เพียงเล็กน้อย แต่ถ้าพิจารณาว่าลูกทรงกลมเหล่านั้นคือดาวเคราะห์ ขนาดของแมงกะพรุนตัวนั้นก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวอยู่ไม่น้อย เจ้าสิ่งนี้กลืนกินดาวเคราะห์ได้จริงงั้นหรือ? โจวเหวินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพราะเขาตระหนักได้ว่าแมงกะพรุนตัวนั้นอยู่ใกล้กับบริเวณที่หลิวอวิ๋นอยู่มาก หากลูกทรงกลมที่หลิวอวิ๋นอยู่ถูกแมงกะพรุนกลืนกินเข้าไป หลิวอวิ๋นจะตายไหม? โจวเหวินมองดูแมงกะพรุนที่เคลื่อนที่อยู่ในน้ำ แม้มันจะเคลื่อนที่ช้ามาก แต่ก็ขยับเข้าไปใกล้ตำแหน่งของหลิวอวิ๋นมากขึ้นเรื่อยๆ ศิษย์พี่ใหญ่จะจบชีวิตลงง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ? โจวเหวินรู้สึกกังวลใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ในทะเลสาบมีลูกทรงกลมมากเกินไป มันเหมือนกับทะเลดวงดาว ฉันรู้แค่ทิศทางคร่าวๆ ที่หลิวอวิ๋นไป แต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่บนทรงกลมลูกไหน ต่อให้ฉันบุกเข้าไปตอนนี้ก็สายเกินไปอยู่ดี หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินก็เรียกกระบี่จักรพรรดิทองคำออกมาและฟาดฟันลำแสงกระบี่ใส่แมงกะพรุนในทะเลสาบ ทว่าในวินาทีที่ลำแสงกระบี่สัมผัสกับผิวน้ำ มันกลับเล็กลงเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดก็มีขนาดเล็กเท่ากับปลายเข็ม และหายวับไปก่อนที่จะถึงตัวแมงกะพรุนด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ลำแสงกระบี่ที่หดตัวจนเล็กจิ๋วขนาดนั้น ถึงจะฟันโดนแมงกะพรุนไปก็คงไม่ได้ผลอะไรอยู่ดี ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่... ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยคุณ แต่ผมช่วยไม่ได้จริงๆ โจวเหวินฟาดฟันกระบี่ไปอีกสองสามครั้งแต่ก็ไร้ผล สิ่งที่ทำได้มีเพียงยืนมองดูแมงกะพรุนเคลื่อนที่เข้าไปใกล้ตำแหน่งของหลิวอวิ๋นอย่างทำอะไรไม่ได้ จบกัน! แมงกะพรุนเคลื่อนที่มาถึงบริเวณที่หลิวอวิ๋นอยู่แล้ว และกลืนกินลูกทรงกลมที่อยู่ใกล้ๆ เข้าไป เมื่อลูกทรงกลมเหล่านั้นเข้าไปในตัวมัน พวกมันก็หมุนวนอยู่ภายในเหมือนเยลลี่เรืองแสง ก่อนจะค่อยๆ ละลายจนหายไป “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่ ไม่คิดเลยว่าคุณจะต้องมาตายแบบนี้ แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เหลือไว้ให้ ผมคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะสร้างอนุสรณ์สถานให้คุณ...” ในขณะที่โจวเหวินกำลังถอนหายใจ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงวูบ หลิวอวิ๋นพุ่งขึ้นมาจากทะเลสาบด้วยสภาพที่ยับเยินสุดๆ เสื้อผ้าของเขาดูเปื่อยยุ่ยราวกับทำจากกระดาษที่ละลายเมื่อโดนน้ำ “ศิษย์น้อง นี่นายแกล้งฉันอีกแล้วหรือ? นายตั้งใจจะตัดทางรอดแล้วปล่อยให้ฉันตายอยู่ข้างล่างนั่นใช่ไหม!” หลิวอวิ๋นกระโดดขึ้นฝั่งพร้อมกับถามโจวเหวินด้วยความโกรธเคือง “ศิษย์พี่ใหญ่ คุณหมายความว่ายังไง? ผมเห็นสัตว์ประหลาดในน้ำกำลังกลืนกินดาวเคราะห์พวกนั้นก็เลยอยากจะช่วยคุณ แต่ทุกครั้งที่โจมตีลงไปในน้ำพลังมันกลับสลายไปหมด ผมก็จนปัญญาจริงๆ” โจวเหวินกล่าว “ถ้านายไม่ได้อยู่เบื้องหลัง แล้วทำไมฉันถึงซวยขนาดต้องมาเจอ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ ด้วยล่ะ? ปกติเจ้าตัวนั้นมันไม่ค่อยปรากฏตัวหรอกนะ” หลิวอวิ๋นพูดพร้อมกับเบิกตากว้าง “ศิษย์พี่ใหญ่ คุณเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ผมไม่คุ้นเคยกับแถบนี้เลยนะ ผมยังต้องพึ่งพาคุณเพื่อพาผมออกจากทะเลทรายแห่งนี้อยู่เลย ถึงผมอยากจะเล่นงานคุณจริงๆ ก็คงไม่เลือกทำในเวลาแบบนี้หรอก อีกอย่าง ถ้าผมคิดจะแกล้งคุณ ผมคงไม่จำเป็นต้องทำลับๆ ล่อๆ หรอกใช่ไหม? รู้อยู่แล้วเชียว เห็นลางร้ายตั้งแต่แรกแล้วเชียว” โจวเหวินพูด หลิวอวิ๋นพบว่าสิ่งที่โจวเหวินพูดก็มีเหตุผล เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความหดหู่ “ทำไมช่วงนี้ฉันถึงซวยขนาดนี้นะ? ตอนก่อนลงไปฉันก็ไม่เห็นวี่แววของผู้กลืนกินดวงดาวเลยสักนิด โชคดีที่ฉันมีทักษะหลบหลีกติดตัว ไม่อย่างนั้นต่อให้มีสิบชีวิตก็คงตายไปแล้ว” “ผู้กลืนกินดวงดาวนั่นคืออะไร? มันน่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับตำนานใช่ไหม? มันกลืนกินดาวเคราะห์ได้จริงๆ เหรอ?” โจวเหวินรู้สึกสนใจเจ้าแมงกะพรุนผู้กลืนกินดวงดาวตัวนั้นขึ้นมา “ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าในโลกความเป็นจริงมันกลืนดาวเคราะห์ได้ไหม แต่ในทะเลดาราไร้สิ้นสุด เจ้าตัวนั้นคือเจ้าถิ่น ไม่ว่าจะเป็นอสูรดาราชนิดไหน มันก็กลืนลงท้องได้ในคำเดียว แม้แต่เทหวัตถุภายในทะเลดาราไร้สิ้นสุดก็ไม่มีข้อยกเว้น แต่เทหวัตถุในทะเลดาราไร้สิ้นสุดนั้นมีขนาดเล็กกว่าดาวเคราะห์จริงๆ มาก ฉันคิดว่าผู้กลืนกินดวงดาวคงกลืนได้แค่พวกภูเขาที่อยู่ข้างนอกทะเลดาราไร้สิ้นสุดนั่นแหละ” หลิวอวิ๋นกล่าว “คุณว่าเบฮีมอธทรราชของผมจะจัดการมันได้ไหม?” โจวเหวินครุ่นคิด “ไม่น่าจะได้นะ เบฮีมอธทรราชไม่ถนัดการต่อสู้ในน้ำไม่ใช่หรือ?” หลิวอวิ๋นมองไปยังผู้กลืนกินดวงดาวในทะเลสาบแล้วพูด “ผมเองก็ไม่แน่ใจ” โจวเหวินวางแผนว่าจะให้เบฮีมอธทรราชลองดูหลังจากดาวน์โหลดดันเจี้ยนเสร็จ เนื่องจากมีผู้กลืนกินดวงดาวอยู่ หลิวอวิ๋นจึงไม่กล้าเสี่ยงลงไปในทะเลดาราไร้สิ้นสุดอีก เขาทำได้เพียงนั่งพักอยู่ริมฝั่งกับโจวเหวินเท่านั้น