บทที่ 643 - ห้องทรมาน “ศาสตราจารย์ชู คุณเข้ามาในเมืองปรโลกตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?” โจวเหวินถามตรงๆ หากชูเหอคนนี้คือศาสตราจารย์ชูเหอจากวิทยาลัยเมืองหลวงจริงๆ งั้นศาสตราจารย์ชูเหอที่ไปจั๋วหลู่ก็คงเป็นตัวปลอม อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตัวปลอมยังไม่ถูกเปิดโปง นั่นหมายความว่าศาสตราจารย์ชูเหอตัวจริงจะต้องมาที่ทะเลทรายนานมากแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่มีใครแปลกใจที่ไม่มีคนพบเห็นเขาอีก หากเขายังอยู่ข้างนอกตัวปลอมคงถูกจับได้ไปนานแล้ว ในกรณีนั้น ศาสตราจารย์ชูเหอควรจะเข้ามาในเมืองปรโลกสักพักใหญ่แล้ว มิเช่นนั้นเขาจะต้องพยายามติดต่อโลกภายนอกอย่างแน่นอน และควรจะมีใครสักคนที่รู้ว่าเขาอยู่ที่ทะเลทราย ไม่ใช่จั๋วหลู่ แต่ความจริงกลับไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แม้แต่ครอบครัวของชูเหอยังเชื่อว่าเขาอยู่ที่จั๋วหลู่ ซึ่งมันแปลกประหลาดมาก หากไม่มีใครจงใจตัดการติดต่อระหว่างศาสตราจารย์ชูเหอกับโลกภายนอก ก็คงเป็นเพราะเขาเข้ามาในเมืองปรโลกนานเกินไปจนไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทว่าด้วยกฎเหล็กสามประการของเมืองปรโลก ศาสตราจารย์ชูเหอเอาชีวิตรอดมาได้ยังไง? “เมื่อไหร่?” ศาสตราจารย์ชูเหอมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แล้วกล่าวว่า “ก็วันนี้ไง ไม่ใช่ว่าพวกคุณเพิ่งเข้ามาวันนี้ตอนเจอพายุทรายหรอกเหรอ?” “วันนี้? แล้วก่อนเข้ามาคุณไม่ได้ติดต่อครอบครัวเลยเหรอครับ?” โจวเหวินถามด้วยความไม่เชื่อ “ในทะเลทรายไม่มีสัญญาณ ผมจะติดต่อครอบครัวได้ยังไง? เมื่อประมาณสองสัปดาห์ก่อน ผมไปที่เมืองนอกทะเลทรายเพื่อติดต่อที่บ้านครั้งหนึ่ง ตอนนั้นผมตื่นเต้นมากที่ได้บอกพวกเขาว่าผมค้นพบเรื่องยิ่งใหญ่และจะรีบกลับไปหาพวกเขาในไม่ช้า ไม่นึกเลยว่า...” สีหน้าของชูเหอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เรื่องนี้ทำให้โจวเหวินอึ้งไปเลย ชูเหอติดต่อครอบครัวเมื่อสองสัปดาห์ก่อน แล้วทำไมครอบครัวเขาถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้? ครอบครัวของเขาไม่เคยพูดเลยว่าชูเหอเดินทางไปที่ทาคลามะกัน ตอนนี้โจวเหวินอยากจะกลับไปถามครอบครัวของชูเหอให้รู้แล้วรู้รอดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในมุมมองของโจวเหวิน นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การมีศาสตราจารย์ชูเหอสองคนปรากฏตัวในสถานที่ต่างกันจะต้องมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ใครกันที่ทำเรื่องพวกนี้? ถ้าชูเหอในทีมสำรวจจั๋วหลู่เป็นตัวปลอม ตัวปลอมคนนั้นต้องการอะไรจากการเข้าร่วมทีมสำรวจ? การหายตัวไปของอดีตอาจารย์ใหญ่จะเกี่ยวข้องกับเขาไหม? เมื่อคิดได้ดังนั้น สมองของโจวเหวินก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว หากมีคนลักพาตัวอดีตอาจารย์ใหญ่ไปจริงๆ เป็นไปได้ว่าอดีตอาจารย์ใหญ่อาจจะยังมีชีวิตอยู่ หลิวหยุนเริ่มกระวนกระวาย โจวเหวินเอาแต่ถามคำถามที่ไม่เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน เขาจึงทำได้เพียงถามว่า “ศาสตราจารย์ชู คุณมาก่อนพวกเรา คุณพอจะรู้ไหมว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น? สิ่งมีชีวิตมิตินั่นที่ปรากฏตัวอยู่ข้างบนคืออะไรกันแน่?” “นั่นคือเจ้าเมืองปรโลก ระฆังสำริดที่แขวนอยู่นั่นจะดังทุกๆ ชั่วโมง มันเหมือนกับนาฬิกาแขวนผนังที่บ้าน พอระฆังดังครบเจ็ดครั้ง มันจะปรากฏตัวออกมาและทอดลูกเต๋าเพื่อเอาชีวิตคน...” ชูเหอกล่าวด้วยร่างกายที่สั่นเทา “เดี๋ยวนะ คุณบอกว่ามันดังเจ็ดครั้งต่อวัน ไม่ได้หมายความว่าคุณอยู่ที่นี่มาเกินหนึ่งวันแล้วเหรอ?” โจวเหวินจับพิรุธในคำพูดของชูเหอได้ ชูเหอยิ้มขมขื่น “ผมได้ยินมาจากคนอื่น อย่างที่คุณเห็น เจ้าเมืองปรโลกปรากฏตัวขึ้นจริงๆ และเอาชีวิตคนไปคนหนึ่ง พรุ่งนี้อาจจะเป็นตาของผมก็ได้ แต่ความกังวลของผมก็คงไร้ประโยชน์ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะรอดถึงวันนี้ไหม แล้วทำไมต้องไปกังวลเรื่องวันพรุ่งนี้ด้วย?” หลิวหยุนผิดหวังทันที เดิมทีเขาคิดว่าจะได้เจอคนที่รู้สถานการณ์และได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเมืองปรโลก แต่ที่ไหนได้ ชูเหอเพิ่งเข้ามาในเมืองปรโลกวันเดียวกับพวกเขา เพียงแต่มาก่อนนิดหน่อยเท่านั้น เมื่อมองดูเท้าของชูเหอให้ดี เขาก็พบว่าชูเหอยังเหลือจำนวนก้าวอีก 132 ก้าว ซึ่งน้อยกว่าโจวเหวินและพวกเขาสะอีก “ศาสตราจารย์ชู คุณพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเมืองปรโลกและเจ้าเมืองปรโลกบ้างไหม?” หลิวหยุนยังคงไม่ละความพยายามถามต่อ ทว่าหลิวหยุนก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าชูเหอรู้อะไรมากกว่าที่เขาคิดไว้มาก ตามที่ชูเหอได้ยินมา กฎเหล็กสามประการของเมืองปรโลกนั้นห้ามฝ่าฝืน มิเช่นนั้นจะต้องตายในทันที นอกจากนี้ ระยะห่างระหว่างแผ่นหินแต่ละแผ่นคือตัวเลข ไม่ว่าจะเดินหน้า ถอยหลัง หรือขยับซ้ายขวาซ้ำๆ ล้วนถูกนับรวมหมด เมื่อตัวเลขลดลงเหลือศูนย์ นั่นหมายถึงความตาย ชูเหอเคยเห็นคนคนหนึ่งระเบิดตัวเองเพราะตัวเลขลดลงเหลือศูนย์ มันเป็นลักษณะเดียวกับชายวัยกลางคนที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด ว่ากันว่ามีเพียงวิธีเดียวที่จะออกจากเมืองปรโลกได้ทั้งเป็น นั่นคือการเดินไปจนสุดถนนสายยาวและก้าวขึ้นบันไดหินเพื่อไปยังบัลลังก์เทพปรโลก มีเพียงการตีระฆังสำริดที่อยู่บนนั้นเท่านั้นถึงจะออกจากเมืองปรโลกได้ “เป็นไปไม่ได้ จากตรงนี้ไปถึงบันไดหินมีแผ่นหินอยู่อย่างน้อยสองถึงสามพันแผ่น ด้วยจำนวนก้าวที่มีอยู่แค่ไม่กี่ก้าว พวกเราไม่มีทางไปถึงบันไดหินได้เลย อย่าว่าแต่จะขึ้นไปตีระฆังบนนั้นเลย” หลิวหยุนกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่าจะเพิ่มจำนวนก้าวไม่ได้ ทุกๆ ชั่วโมงใหม่ ประตูทั้งสองข้างของถนนสายยาวจะเปิดออก เมื่อถึงเวลานั้น เราจะมีโอกาสได้รับจำนวนก้าวเพิ่มขึ้น” ชูเหอกล่าวพร้อมชี้ไปที่ประตูที่ปิดสนิท “ร้านพวกนั้นขายจำนวนก้าวเหรอ? เราต้องใช้อะไรซื้อ? เงินหรือคริสตัลมิติ?” หลิวหยุนถามพลางกวาดสายตามองร้านค้าทั้งสองฝั่งถนน “ไม่ นั่นไม่ใช่ร้านค้า แต่เป็นห้องทรมาน คุณสามารถรับบทลงโทษในห้องทรมานเพื่อแลกกับจำนวนก้าวได้ บทลงโทษในห้องทรมานแต่ละห้องไม่เหมือนกัน คุณสามารถรับจำนวนก้าวที่ต่างกันจากการลงโทษที่ต่างกันได้...” ในขณะที่ชูเหอพูด ดวงตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว โจวเหวินและหลิวหยุนถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินดังนั้น ตามคำบอกเล่าของชูเหอ มีบทลงโทษสารพัดรูปแบบในห้องทรมานเหล่านั้น การถูกเหล็กแดงฉานนาบลงบนหน้าอกจนเนื้อไหม้เกรียมสามารถแลกจำนวนก้าวได้ห้าก้าว การถูกเข็มทิ่มแทงที่นิ้วทั้งสิบสามารถแลกได้สิบก้าว การถูกมีดเฉือนเนื้อออกไปหนึ่งชิ้นสามารถได้รับหนึ่งก้าว แม้บทลงโทษเหล่านี้จะไม่ทำให้ตาย แต่มันก็ชวนให้ขวัญผวาไม่น้อย “ถ้าอย่างนั้น ตราบใดที่เราทนความเจ็บปวดได้ เราก็สามารถได้รับจำนวนก้าวมากพอที่จะเดินขึ้นบันไดหินได้ใช่ไหม?” หลิวหยุนกล่าว “ไม่เชิงครับ ทุกบทลงโทษจะให้จำนวนก้าวแค่เฉพาะครั้งแรกเท่านั้น” ชูเหอกล่าว โจวเหวินรีบนับจำนวนห้องทรมานทั้งสองฝั่งของถนนทันที ตามข้อมูลที่ได้จากชูเหอ แต่ละห้องสามารถได้รับประมาณสิบก้าว “ห้องทรมาน 239 ห้อง ถ้าเราได้ห้องละ 10 ก้าว เราก็น่าจะได้เกิน 2,000 ก้าว ด้วยจำนวนก้าวขนาดนี้ เราจะเดินขึ้นบันไดหินได้ไหมนะ?” โจวเหวินประเมินว่าน่าจะใกล้เคียง แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นการคาดเดา ไม่ได้แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ “ศิษย์น้อง ดูเหมือนเราจะพลาดไปอย่างหนึ่งแล้ว...” สีหน้าของหลิวหยุนเปลี่ยนไปอย่างเลวร้ายเมื่อนึกถึงปัญหาเดียวกันกับโจวเหวิน จำนวนก้าวเป็นทรัพยากรที่หายาก พวกเขาจำเป็นต้องเข้าห้องทรมานให้ครบทุกห้องก่อนถึงจะสามารถเดินไปถึงบัลลังก์เทพปรโลกได้ แต่ในระหว่างที่พวกเขาเดินผ่านมาตลอดทาง พวกเขาพลาดห้องทรมานไปหลายห้อง หากต้องเดินย้อนกลับไปตอนนี้ มันจะเป็นการเสียจำนวนก้าวไปโดยเปล่าประโยชน์ ทำให้จำนวนก้าวที่น้อยอยู่แล้วของพวกเขายิ่งน้อยลงไปอีก