Chapter 654 - วิชาขโมยฟ้าสลับตะวัน “ศิษย์น้อง เจ้าจ้องมันมานานมากแล้วนะ สรุปว่าคิดอะไรออกบ้างหรือยัง?” หลิวอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย “นิดหน่อย” โจวเหวินตอบ “นิดหน่อยน่ะ แค่ไหนกันเชียว?” หลิวอวิ๋นถามจี้ต่อ ไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจวิชานี้ได้หากไม่มีร่างกายที่เข้ากับศิลาขโมยฟ้าสลับตะวัน ดังนั้นหลิวอวิ๋นจึงไม่เชื่อคำพูดของโจวเหวินเลยสักนิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะหรือไม่ และไม่ค่อยเกี่ยวกับความสามารถในการรับรู้ด้วยซ้ำ หากไม่มีเส้นชีพจรดาราเทวะ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำความเข้าใจ นี่คือรากฐาน เหมือนกับการที่จะสร้างตึกระฟ้าโดยไม่มีรากฐานนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ โจวเหวินไม่มีโอกาสที่จะเข้าใจวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันได้เลย “ก็แค่นิดหน่อย” โจวเหวินตอบพร้อมรอยยิ้ม หลิวอวิ๋นเบะปากและไม่ได้ถามอะไรต่อ โจวเหวินยังคงจ้องมองไปยังทะเลดวงดาวไร้สิ้นสุด โดยหวังว่าจะเห็นสิ่งอื่นที่อยู่ในทะเลดวงดาวนั้นนอกจากตัวเขมือบดวงดาว น่าเสียดายที่นอกจากตัวเขมือบดวงดาวแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตมิติอื่นอีกเลย “นอกจากตัวเขมือบดวงดาวตัวนี้แล้ว ในทะเลดวงดาวไร้สิ้นสุดไม่มีสิ่งมีชีวิตมิติอื่นเลยหรือ?” โจวเหวินถาม “บนดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ เหล่านั้นมีสัตว์ดาราอยู่บ้าง แต่พวกมันเคลื่อนไหวอยู่แค่บนดาวและไม่สามารถออกจากดาวได้ นอกเหนือจากดาวดวงเล็กๆ เหล่านั้น ก็มีแค่ตัวเขมือบดวงดาวเพียงตัวเดียว มันเป็นเจ้าถิ่นที่นี่ มันกัดดาวเคราะห์แตกกระจุยได้ในการกัดเพียงครั้งเดียว แม้แต่สิ่งมีชีวิตมิติที่อยู่บนนั้นก็ถูกมันกลืนกิน มันคือตัวตนที่ไร้เทียมทาน ข้าเก่งเรื่องการหลอกล่อเลยหนีรอดมาได้ ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้วีรบุรุษทั้งหกฟื้นคืนชีพขึ้นมา ก็ไม่มีทางหนีรอดจากการถูกมันกลืนกินหรอก” หลิวอวิ๋นกล่าวอย่างลำพองใจ โจวเหวินเฝ้าดูอยู่พักหนึ่งก็รู้สึกเบื่อ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกม ไล่ล่าพวกสิ่งมีชีวิตระดับตำนานและสิ่งมีชีวิตมิติที่หายาก “ถ้าเจ้าดูจนพอใจแล้ว เรากลับกันเถอะ แม้ว่าเราจะไม่เจออันตรายถ้าไม่เข้าไปในทะเลดวงดาวไร้สิ้นสุด แต่ใครจะรู้ล่ะว่าในสถานที่อย่างทะเลทรายแห่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง ช่วงนี้เราสองคนดวงไม่ค่อยดี กลับเร็วหน่อยน่าจะดีที่สุด” หลิวอวิ๋นกล่าว “ข้าอยากลงไปใต้น้ำเพื่อดูศิลาขโมยฟ้าสลับตะวันตอนกลางวันอีกสักครั้ง บางทีข้าอาจจะค้นพบอะไรบางอย่าง” โจวเหวินกล่าวด้วยเหตุผลครึ่งหนึ่ง หลิวอวิ๋นเบะปากพลางพูดว่า “ศิษย์น้อง อย่าหาว่าข้าพูดตรงๆ เลยนะ ถ้าตอนกลางคืนเจ้ายังไม่เข้าใจ แล้วตอนกลางวันเจ้าจะไปเข้าใจอะไร? ตอนกลางวันไม่มีแผนผังดวงดาวให้ดูหรอก มันก็เป็นแค่ศิลาเก่าๆ ที่ทรุดโทรมเท่านั้นแหละ” “ข้าอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงที่นี่ จะให้ถอดใจไม่ดูให้ละเอียดก็คงไม่ใช่เรื่อง” โจวเหวินกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “เอาเถอะ งั้นรอให้เจ้าดูเสร็จตอนเช้าแล้วกัน ข้าจะนอนสักพัก ปลุกข้าด้วยล่ะ” หลิวอวิ๋นล้มตัวลงนอนและหลับไปในทันที เขาหลับไปภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ท่านอนของเขานั้นแปลกประหลาดมาก โจวเหวินรู้สึกว่าเขาเหมือนแมวที่สามารถกระโดดขึ้นจากพื้นได้ทุกเมื่อ เมื่อสังเกตดูดีๆ เขาก็พบว่าท่านอนของหลิวอวิ๋นนั้นไม่ธรรมดา ไม่ว่าเขาจะถูกจู่โจมจากทิศทางไหน ท่านอนของเขาก็เปิดช่องให้เขาสามารถตอบโต้ได้โดยง่าย กว่าจะฝึกท่านอนแบบนี้ได้ หลิวอวิ๋นคงผ่านอะไรมามากมาย คนปกติที่ไหนจะระแวดระวังตัวขนาดนี้แม้กระทั่งตอนหลับ? ประสาทสัมผัสของโจวเหวินนั้นเฉียบคมมาก แต่เขาไม่เคยรักษาท่านอนที่พร้อมรบแบบนี้ขณะหลับ เพราะเขาไม่มีสัญชาตญาณความระแวดระวังขนาดนั้น แน่นอนว่าด้วยการที่มีผู้ฟังความจริงอยู่ใกล้ๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะเข้าใกล้เขาได้โดยไม่ถูกตรวจพบ แม้ว่าเขาจะได้ไข่เพื่อนร่วมทางมาจำนวนไม่น้อยหลังจากเล่นเกมมาทั้งคืน แต่โจวเหวินก็ไม่ได้ตัวที่เขาต้องการ เมดูซ่า ฉงฉี มังกรเพลิง และตัวอื่นๆ ต่างไม่ได้ดรอปไข่เพื่อนร่วมทางออกมาเลย มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ ทุกครั้งที่เขาล่าพวกมัน เขาจะพาลูกเสือไปด้วย หลังจากฆ่ามาหลายครั้งขนาดนี้ ตามหลักแล้วมันก็น่าจะดรอปออกมาสักใบไม่ใช่หรือ? โจวเหวินรู้สึกหดหู่เล็กน้อย คืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในยามเช้า แสงดวงดาวในทะเลสาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจสายน้ำแล้วหายไปในความว่างเปล่า ทะเลสาบกลับคืนสู่สภาพปกติ มันดูเหมือนทะเลสาบทั่วไป ไม่มีใครจินตนาการออกเลยว่ามันจะกลายเป็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในยามค่ำคืน หลิวอวิ๋นไม่ได้โกหกเขา ศิลาขโมยฟ้าสลับตะวันยังคงอยู่ในทะเลสาบ โจวเหวินปลุกหลิวอวิ๋นและถามว่ามีอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษไหมเวลาลงน้ำ “ไม่มีหรอก ตราบใดที่เจ้าไม่ได้ลงไปตอนกลางคืน ทะเลสาบนี้ก็ไม่ต่างจากทะเลสาบทั่วไปนักหรอก” หลิวอวิ๋นส่ายหัว โจวเหวินลองลงไปในน้ำ และจริงอย่างที่ว่า มันไม่ได้อัศจรรย์เหมือนเมื่อคืน เขาเดินลงไปในทะเลสาบ น้ำลึกเพียงระดับเอวเท่านั้น โจวเหวินเคยเรียนวิชาเก้ามังกรมาจากมังกรดำ เขาจึงดำน้ำลงไปและมาถึงศิลาขโมยฟ้าสลับตะวันอย่างรวดเร็ว เป็นไปตามที่หลิวอวิ๋นบอก ตอนกลางวันนี่คือศิลาเก่าที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ มีเพียงรอยขีดข่วนบนนั้น ไม่มีลวดลายดวงดาวใดๆ หากไม่ใช่เพราะสัญลักษณ์ฝ่ามือเล็กๆ ที่สลักอยู่บนนั้น มันก็คงไม่ดึงดูดสายตาเลยสักนิด เมื่อเข้าไปใกล้ โทรศัพท์ลึกลับก็สั่น โจวเหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปศิลาและแอปพลิเคชันก็เข้าสู่หน้าดาวน์โหลดทันที หลังจากเก็บโทรศัพท์ โจวเหวินก็สัมผัสศิลาอีกครั้ง มันให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนโลหะ เขาไม่กล้าทำอะไรนอกเหนือจากนี้ จึงหันหลังว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่ง “เป็นยังไงบ้างศิษย์น้อง? คิดอะไรออกบ้างหรือยัง?” หลิวอวิ๋นถามโจวเหวินพร้อมรอยยิ้ม “นิดหน่อย” โจวเหวินตอบพลางพยักหน้า “เมื่อวานเจ้านิดหน่อย วันนี้เจ้านิดหน่อย ถ้ารวมกันเข้าก็คงน่าประทับใจไม่น้อย เจ้าคงสำเร็จขั้นพื้นฐานแล้วสินะ?” หลิวอวิ๋นเย้าโจวเหวิน “ใช่ ข้าสำเร็จขั้นพื้นฐานแล้ว” โจวเหวินตอบ หลิวอวิ๋นที่กำลังดื่มน้ำอยู่เกือบสำลัก เขาจ้องมองโจวเหวินด้วยความไม่เชื่อและถามว่า “เจ้าพูดจริงหรือเนี่ย? เจ้าสำเร็จขั้นพื้นฐานแล้วจริงๆ เหรอ?” “ก็แค่ขั้นพื้นฐาน มีอะไรยากตรงไหนกัน? เจ้าก็คงสำเร็จขั้นพื้นฐานไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?” โจวเหวินพูดอย่างไม่ใส่ใจ หลิวอวิ๋นไม่ยอมเชื่อ เขาเอื้อมมือไปกอบทรายจากพื้นขึ้นมา แล้วบีบมันจนทรายจับตัวกันเป็นก้อนกลมคล้ายเม็ดทรายขนาดใหญ่ จากนั้นหลิวอวิ๋นก็คลายมือออก ทรายก้อนใหญ่ก็แตกตัวกลับกลายเป็นทรายเหลืองดังเดิม “ถ้าเจ้าสำเร็จขั้นพื้นฐานจริง เจ้าก็น่าจะทำแบบนี้ได้ใช่ไหม?” หลิวอวิ๋นพูดกับโจวเหวิน “ข้าจะลองดู” โจวเหวินกอบทรายจากพื้นขึ้นมาบ้าง เขารวบรวมพลังวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันแล้วบีบทรายเข้าหากัน ทรายเหล่านั้นจับตัวกันเหมือนมีแม่เหล็กดูดจนกลายเป็นก้อน แต่ทว่ามันไม่ได้กลมสวยเหมือนของหลิวอวิ๋น “ให้ตายเถอะ... เจ้าสำเร็จขั้นพื้นฐานของวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันจริงๆ ด้วยเหรอ?” หลิวอวิ๋นเบิกตากว้างจ้องมองโจวเหวินราวกับเห็นผี “ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม?” โจวเหวินคลายมือออกและทรายก็ร่วงหล่นลงพื้น “เอาล่ะ ข้าบรรลุเป้าหมายแล้ว กลับกันเถอะ หลังจากเราออกจากทะเลทราย ข้าจะคืนลายเซ็นให้เจ้า” โจวเหวินกล่าว “ศิษย์น้อง เจ้าเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกฝนจริงๆ แต่เจ้าทำได้ยังไง? ตามที่ข้ารู้มา การจะฝึกวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันต้องมีร่างกายพิเศษ เจ้าดูไม่เหมือนคนที่มีร่างกายพิเศษเลยนะ” หลิวอวิ๋นรู้สึกฉงน เพราะตัวเขาเองมีเส้นชีพจรดาราเทวะจึงรู้ดีว่าต้องมีลักษณะเช่นไรถึงจะฝึกได้ แต่โจวเหวินไม่มีคุณสมบัติเหล่านั้นเลย “ต้องมีร่างกายพิเศษด้วยหรือ? เรื่องนั้นข้าไม่รู้หรอก ข้าแค่ฝึกไปเรื่อยๆ จนถึงขั้นพื้นฐาน ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย” โจวเหวินกล่าว หลิวอวิ๋นรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอจนพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป