## บทที่ 1334: การชะล้างกายาในวารีทิพย์พฤกษาสวรรค์ทองคำ “วารีทิพย์จากพฤกษาสวรรค์ทองคำที่ข้าเคยพบเห็นมาตลอดชีวิต รวมกันแล้วยังมิอาจเทียบได้แม้เพียงหนึ่งในสิบของสิ่งที่อยู่ในมือเจ้า... และนั่นคือหยาดน้ำจากพฤกษาสวรรค์อายุสามแสนปีเชียวนะ!” เจ้าหญิงเมย่าตรัสด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความทึ่ง “พฤกษาสวรรค์ทองคำที่ข้าพบ... มีอายุหลายล้านปี” หยวนเผยความจริงที่ทำให้อากาศรอบด้านคล้ายจะหยุดนิ่ง “หลายล้านปีงั้นรึ?! เจ้าแน่ใจนะ! นั่นมัน... มันเหลื่อมล้ำจนเกินไปแล้ว!” เจ้าหญิงเมย่ามิอยากจะเชื่อหูของตนเอง สิ่งที่เขาพูดออกมานั้นช่างสั่นคลอนสามัญสำนึกของนางยิ่งนัก “ไอ้เจ้าพฤกษาสวรรค์ทองคำนี่มันคืออะไรกันหรือเจ้าคะ?” หวงเสี่ยวหลี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย หวงเฉินชิงตอบขึ้นก่อนด้วยแววตาที่เป็นประกาย “สิ่งนั้นคือสมบัติเหนือโลกที่ล้ำค่ามิอาจประเมิน... ใบของมันสามารถนำไปกลั่นเป็นโอสถทรงอานุภาพ กิ่งก้านพฤกษาใช้รังสรรค์ตราประทับวิญญาณอันเกรียงไกร ทว่าสิ่งที่ทรงคุณค่าที่สุดกลับเป็น ‘วารีทิพย์’ ที่สถิตอยู่ภายใน มันมีสรรพคุณในการยกระดับพรสวรรค์และผลัดเปลี่ยนกายาให้เหนือล้ำยิ่งขึ้น เพียงไม่กี่หยด... มูลค่าของมันก็สูงส่งถึงหลายสิบล้านหินวิญญาณแล้ว!” “มูลค่าของพฤกษาสวรรค์ทองคำจะยิ่งทวีคูณตามอายุขัยของมัน” เจ้าหญิงเมย่าเสริม “โดยปกติแล้วพฤกษาเหล่านี้จะไม่เริ่มผลิดอกออกใบจนกว่าจะมีอายุครบห้าหมื่นปี และในทุกๆ หนึ่งพันปี มันจะเติบโตขึ้นเพียงหนึ่งถึงสองใบเท่านั้น ส่วนวารีทิพย์น่ะหรือ... กว่ามันจะกลั่นกรองออกมาได้เพียงไม่กี่หยด ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งหมื่นปี และนั่นต้องรอให้มันมีอายุครบหนึ่งแสนปีก่อนด้วยซ้ำ” “โอ้โห...” หวงเสี่ยวหลี่พึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย “อย่างไรก็ตาม เจ้าคิดจะใช้วารีทิพย์นั่นเพื่อขัดเกลากายาตอนนี้เลยงั้นหรือ? เจ้ามีเวลาเพียงสองวัน ซึ่งมันอาจจะไม่เพียงพอ...” เจ้าหญิงเมย่าเอ่ยถามหยวนในเวลาต่อมา “นี่คือสิ่งเดียวที่อาจจะช่วยข้าได้ในตอนนี้ ดังนั้นข้าจำเป็นต้องใช้มัน แม้ว่าอาจจะต้องสูญเสียมันไปโดยเปล่าประโยชน์บ้างก็ตาม” หยวนถอนหายใจยาว “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็คงมิอาจทัดทานเจ้าได้ แม้หัวใจของข้าจะแตกสลายเมื่อต้องเห็นทรัพยากรล้ำค่าขนาดนั้นถูกใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ ก็ตาม...” หยวนจึงถามต่อว่า “ท่านพอจะทราบวิธีใช้วารีทิพย์นี้เพื่อขัดเกลากายาหรือไม่? ข้าควรจะเทมันลงในน้ำแล้วแช่ตัวลงไป หรือว่าข้าควรจะดื่มมันเข้าไปเลย?” “เจ้าคิดจะดื่มวารีพฤกษาสวรรค์ทองคำงั้นรึ?! เจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร! นั่นมันไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเลยนะ!” เจ้าหญิงเมย่าอุทานด้วยความตระหนกตกใจ “เหมือนกับยาแขนงอื่นๆ นั่นแหละ เจ้าต้องเจือจางมันด้วยน้ำสะอาดแล้วจึงเอนกายลงไปแช่ชำระล้าง” นางกล่าวเสริม “ข้าเข้าใจแล้ว” หยวนเรียกหม้อปรุงยาของตนออกมา ก่อนจะเติมน้ำบริสุทธิ์ที่ถูกรังสรรค์มาจากสมบัติวิญญาณที่เฟิ่งยวี่เสียงเคยมอบให้ในช่วงที่เขาเริ่มขัดเกลากายา สมบัติชิ้นนี้ช่วยให้เขาสร้างน้ำที่ไร้ซึ่งสิ่งเจือปนตราบเท่าที่เขามีพลังวิญญาณเพียงพอ ทำให้เขาสามารถชำระล้างกายาได้ทุกที่ทุกเวลา หลังจากเติมน้ำลงในหม้อจนเต็ม หยวนก็จุดเปลวเพลิงแห่งนักปรุงยาขึ้นเพื่อเคี่ยวน้ำให้เดือดพล่าน ในที่สุด หยวนก็ดึงตราประทับบนน้ำเต้าออกและเริ่มรินวารีพฤกษาสวรรค์ทองคำลงในหม้อ ทันใดนั้นน้ำที่เคยใสสะอาดก็แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อเจ้าหญิงเมย่าเห็นภาพนั้น ดวงตาของนางแทบจะถลนออกมาจากเบ้า นางกรีดร้องลั่นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขวัญเสีย “อาาาาา! ห-หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดดดด!” ด้วยความตกใจในเสียงตะโกนนั้น หยวนจึงชะงักการกระทำของตนทันควัน “หือ? มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?” หยวนมองนางด้วยสีหน้าฉงน เพราะเขาก็ทำตามที่นางแนะนำทุกประการ “เจ้าลูกสุนัขบ้าเอ๊ย! วารีพฤกษาสวรรค์ทองคำเพียงไม่กี่หยดก็มากเกินพอที่จะขัดเกลากายาของยักษ์ปักหลั่นได้ทั้งเดือนแล้ว!” เจ้าหญิงเมย่าแผดเสียงอธิบายถึงเหตุผลที่นางแทบเสียสติ “อ้อ” หยวนก้มลงมองที่น้ำเต้าและพบว่าเขาได้เทของเหลวข้างในออกไปแล้วถึงหนึ่งในสาม ซึ่งปริมาณขนาดนั้นสามารถใช้ขัดเกลากายาของยักษ์ได้นานหลายทศวรรษเลยทีเดียว “อาาา~! ช่างน่าเสียดาย! ช่างเป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำแท้ๆ!” เจ้าหญิงเมย่าถอนหายใจยาวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มรินไหล “ข้าว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่าสูญเปล่านะ ท่านว่าไหม?” หยวนกล่าวพลางระบายยิ้มอย่างใจเย็น “ยังเร็วไปงั้นรึ? ให้ตายเถอะ! ไม่มีทางที่เจ้าจะดูดซับทรัพยากรขนาดนี้ได้หมดภายในหนึ่งปีด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเวลาแค่สองวัน!” เจ้าหญิงเมย่าจ้องมองเขาด้วยหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น “ถ้าอย่างนั้น ข้าควรจะเริ่มเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า” หยวนไม่รอช้า เขาเริ่มเปลื้องผ้าออกจากกายทันที “ว้าย—!” ใบหน้าของหวงเสี่ยวหลี่ขึ้นสีแดงซ่านทันทีที่ได้เห็นภาพนั้น เจ้าหญิงเมย่ารีบหันหลังกลับอย่างไว ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าวไม่แพ้กัน “อย่างน้อยก็ช่วยเตือนกันก่อนสิ!” “ข้าขอโทษ” หลังจากก้าวลงไปในหม้อปรุงยา หยวนก็เริ่มดูดซับวารีทิพย์พฤกษาสวรรค์ทองคำเข้าสู่ร่างกายทันที ‘อืม? ไม่เห็นจะเจ็บปวดเลยสักนิด’ หยวนรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เมื่อการขัดเกลากายาในครั้งนี้ไร้ซึ่งความทุกข์ทรมาน กลับกันเขากลับสัมผัสได้ถึงความรื่นรมย์ที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับทุกอณูเนื้อกำลังถูกนวดเฟ้นด้วยหัตถ์ทิพย์อย่างนุ่มนวล เขาเตรียมใจรับมือกับความเจ็บปวดเจียนตายที่มักจะมาพร้อมกับการชำระล้างด้วยสมบัติระดับสวรรค์ แต่ความทรมานนั้นกลับไม่ปรากฏออกมาเลย ไม่นานนัก แสงเรืองรองสีทองอันละเอียดอ่อนก็เข้าโอบล้อมกายของหยวนไว้ หากใครสามารถมองทะลุเข้าไปภายในร่างกายของเขาได้ ก็จะได้เห็นว่าเส้นเลือดและโครงกระดูกของเขากำลังเปล่งประกายเจิดจรัสประหนึ่งหล่อด้วยทองคำบริสุทธิ์ ‘น-นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’ เจ้าหญิงเมย่ากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เมื่อสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายรอบกายของหยวนนั้นกล้าแข็งขึ้นในทุกวินาทีที่ผันผ่าน แม้จะไม่ใช่เรื่องแปลกที่บุคคลจะเติบโตอย่างก้าวกระโดดภายใต้ฤทธิ์ของสมบัติต้องห้ามสวรรค์ แต่กรณีของหยวนนั้นต่างออกไป เขาไม่ได้เพียงแค่กลืนกินมันลงไป แต่เขากำลังชุบตัวในวารีพฤกษาสวรรค์ทองคำ ซึ่งตามปกติแล้วการดูดซับด้วยวิธีนี้ต้องใช้เวลายาวนานกว่าการบริโภคโดยตรงหลายเท่าตัวนัก ยิ่งไปกว่านั้น วารีทิพย์จากพฤกษาสวรรค์ทองคำขึ้นชื่อเรื่องความยากลำบากในการดูดซับ แม้จะเจือจางจนเบาบางแล้วก็ตาม “เป็นไปไม่ได้... เขาไม่ได้ใช้เพียงไม่กี่หยด แต่เขากำลังชุบตัวในวารีเข้มข้นมหาศาล ซึ่งมันควรจะทำให้การดูดซับล่าช้าลงอย่างถึงที่สุดสิ! แต่เหตุใด... เหตุใดความเร็วในการดูดซับถึงพุ่งทะยานราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายเช่นนี้!” ความตกใจในคราแรกของเจ้าหญิงเมย่าแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เมื่อนางเริ่มตระหนักถึงความเหนือชั้นอันล้ำลึกที่หยวนกำลังสำแดงออกมา ในขณะเดียวกัน หวงเสี่ยวหลี่และครอบครัวของนางก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหน้า และด้วยความที่ไม่ต้องการใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจ้องมองหยวน ในที่สุดพวกเขาก็พากันเดินไปที่เตียงเพื่อพักผ่อน