บทที่ 1321: เพชฌฆาตผู้เนรเทศ "พะ...พวกเราจะเอาอย่างไรกันต่อดี...?" ผู้เล่นคนหนึ่งโพล่งถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หลังจากที่หยวนทิ้งพวกเขาไว้เบื้องหลังท่ามกลางสมรภูมิที่ชโลมไปด้วยหยาดโลหิต "แล้วเราจะทำอะไรได้? เหล่าผู้ถูกเนรเทศของพวกเราจบสิ้นชีวิตลงก็เพราะสิบตระกูลใหญ่แท้ๆ แต่ใช่ว่าเราจะไปป่าวประกาศเรื่องนี้ให้ใครฟังได้โดยไม่โดนโทสะของพวกเขาสวนกลับมาเสียเมื่อไหร่" "แล้วเรื่องสัญญาล่ะ? เราต้องคืนเงินกับสมบัติพวกนั้นไหมในเมื่อภารกิจมันล้มเหลวไม่เป็นท่าขนาดนี้?" "โธ่โว้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!" "ถ้าคุณคิดว่านี่มันเละเทะแล้วล่ะก็ รอดูตอนที่พวกเขาเริ่มเปิดศึกกันในโลกแห่งความจริงเถอะ... คุณคิดว่าพวกเขาจะถึงขั้นหลั่งเลือดกันไหม?" "ฉันไม่รู้หรอกว่าผู้เล่นหยวนจะเป็นยังไง แต่สิบตระกูลใหญ่ไม่มีทางยอมรับความอัปยศได้แน่ และพวกเขาคงไม่ลังเลที่จะปลิดชีพใครสักคนเพื่อล้างอาย" "แถมพวกเขายังอยู่เหนือกฎหมายและมีรัฐบาลหนุนหลัง ต่อให้ฆ่าคนตายสักกี่คน เรื่องมันก็ถูกกวาดลงใต้พรมได้ง่ายๆ อยู่ดี" "นั่นมันในกรณีที่คู่กรณีเป็นคนธรรมดาทั่วไปน่ะสิ แต่สำหรับผู้เล่นหยวนล่ะ? คนทั้งโลกต่างรับรู้ถึงตัวตนของเขา ไม่มีทางที่จะซ่อนเขาไว้ใต้พรมได้หรอก ฉันอาจจะฟังดูเหมือนคนบ้าที่พูดแบบนี้ แต่ฉันไม่คิดว่าแม้แต่สิบตระกูลใหญ่จะแตะต้องผู้เล่นหยวนได้โดยไม่โดนกระแสสังคมตีกลับอย่างรุนแรง" "ไม่หรอก ฉันเห็นด้วยกับคุณ ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน ฉันคงตราหน้าว่าคุณบ้าไปแล้วจริงๆ แต่ทว่าในตอนนี้คัลทิเวชันออนไลน์ไม่ใช่เพียงแค่เกมอีกต่อไป ลองคิดดูสิว่าผู้เล่นหยวนกุมข้อมูลและความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ไว้มากแค่ไหน ข้อมูลเหล่านั้นมันประเมินค่าไม่ได้ และเขาสามารถใช้มันโต้กลับได้อย่างแน่นอน" สืบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนโลกมนุษย์เมื่อไม่นานมานี้ มันไม่ใช่การกล่าวเกินจริงเลยที่จะบอกว่าคัลทิเวชันออนไลน์ได้กลายเป็น 'โลกใบที่สอง' ไปแล้ว อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ผู้คนบนโลกเริ่มมองเห็น และต่อให้สยงลู่อยากจะมองข้ามอิทธิพลของหยวนในโลกแห่งนี้เพียงใด แต่คนส่วนใหญ่ย่อมไม่เห็นพ้องกับเขา ในที่สุด เหล่าผู้เล่นเหล่านั้นต่างพากันล็อกเอาต์ออกจากระบบเพื่อติดต่อไปยังผู้ว่าจ้าง เพื่อดูว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป บทสรุปคือพวกเขาได้รับแจ้งว่าสามารถรักษาสินจ้างที่ได้รับมาล่วงหน้าไว้ได้ เนื่องจากมันถือเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงในสัญญา อย่างไรก็ตาม รางวัลอีกครึ่งที่เหลือจะไม่มีการจ่ายให้เนื่องจากความพ่ายแพ้ในการทำภารกิจ เหล่าผู้เล่นต่างพากันโล่งอกแต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ลึกๆ เพราะแท้จริงแล้วมูลค่าของเหล่าผู้ถูกเนรเทศนั้นสูงส่งกว่าสิ่งที่พวกเขาได้รับมามากมายนัก การสูญเสียสิ่งเหล่านี้ไปถือเป็นความสูญเสียอันมหาศาล แม้แต่กับสิบตระกูลใหญ่เองก็ตาม นับประสาอะไรกับผู้เล่นธรรมดาเหล่านี้ ครู่ต่อมา หยวนหยุดฝีเท้าลงเมื่อการแจ้งเตือนจากระบบเริ่มกระหน่ำซัดเข้ามาหาเขาอย่างต่อเนื่อง <ท่านได้สังหารผู้ถูกเนรเทศ!> <ท่านได้สังหารผู้ถูกเนรเทศ!> <ท่านได้สังหารผู้ถูกเนรเทศ!> <...> <ท่านได้รับฉายา 'เพชฌฆาตผู้เนรเทศ'!> [ฉายา: เพชฌฆาตผู้เนรเทศ] [คำอธิบาย: หลังจากสังหารเหล่าผู้ถูกเนรเทศไปมากกว่าหนึ่งร้อยชีวิต ความสำเร็จและความมุ่งมั่นของท่านได้รับการยอมรับแล้ว! บัดนี้ท่านคือเพชฌฆาตผู้เนรเทศ! ในฐานะเพชฌฆาต ท่านจะสร้างความเสียหายเพิ่มขึ้น 100% เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ถูกเนรเทศ! นอกจากนี้ ผู้ถูกเนรเทศที่อ่อนแอกว่าจะหลบหนีไปทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่าน!] <ด้วยความสำเร็จอันโดดเด่น ท่านได้รับแต้มสมทบกองกำลังเป็นจำนวนมาก!> <ระดับตำแหน่งในกองกำลังของท่านได้รับการเลื่อนขั้นเป็น 'แม่ทัพ'!> 'โอ้?' หยวนรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีกับการเลื่อนขั้นในครั้งนี้ ทว่าความรู้สึกนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาพบว่าไม่มีรางวัลอื่นใดมอบให้เพิ่มเติมจากการเลื่อนตำแหน่ง 'ในฐานะแม่ทัพของกองกำลัง ฉันจะทำอะไรได้บ้างนะ? สงสัยคงไม่มีทางรู้จนกว่าจะไต่เต้าขึ้นไปให้สูงกว่านี้...' เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจ 'จริงสิ... ฉันต้องไปเยือนหอหมื่นวิชาก่อนที่จะเลื่อนระดับสู่ขอบเขตถัดไป' เมื่อตัดสินใจที่จะไปยังหอหมื่นวิชา เขาก็เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองที่ใกล้ที่สุดทันที ในขณะเดียวกัน เหล่าผู้เล่นจากสิบตระกูลใหญ่ต่างมารวมตัวกันนอกโลกคัลทิเวชันออนไลน์ หลังจากที่พวกเขาพ่ายแพ้และจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของหยวน บรรยากาศภายในห้องประชุมปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง ไม่มีแม้แต่ผู้เดียวที่ปริปากเอ่ยคำใดออกมานานนับหลายนาที ราวกับว่าทุกคนต่างจมดิ่งอยู่กับความอัปยศที่ยากจะเอ่ยถึง หลังจากความเงียบงันดำเนินไปครู่ใหญ่ ในที่สุดใครบางคนก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้น "ฉันมาทำอะไรที่นี่?" ไป๋เหลียนฮวาเอ่ยถาม แม้ว่าเธอจะไม่คิดว่าจะถูกเรียกตัวมาและไม่ได้ปรารถนาจะเข้าร่วมเลยแม้แต่น้อย แต่ความสอดรู้สอดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็มีอิทธิพลมากเกินกว่าจะมองข้ามได้ เมื่อเธอมาถึงเป็นคนสุดท้ายและสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่าความพยายามของคนพวกนี้จบลงด้วยความล้มเหลวพินาศย่อยยับ 'ที่นี่มันที่ชุมนุมของผู้แพ้สินะ? แต่นั่นก็ไม่ได้อธิบายว่าทำไมฉันถึงถูกเรียกตัวมาด้วย หรือว่าพวกเขาจะโทษที่ฉันไม่ยอมช่วยกันนะ?' ไป๋เหลียนฮวาครุ่นคิดในใจขณะรอคำตอบด้วยความกระวนกระวาย ทว่า กลับไม่มีใครตอบคำถามของเธอเลย ผ่านไปอีกหนึ่งนาทีแห่งความเงียบ สยงลู่จึงเอ่ยขึ้น "มีใครที่นี่สูญเสียความสามารถในการบ่มเพาะตบะไปบ้างไหม?" เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่ตบะจะถูกทำลายหลังจากความตาย เขาจึงจำเป็นต้องรู้ว่ามีใครประสบกับชะตากรรมอันน่าสลดเช่นนั้นหรือไม่ 'สูญเสียความสามารถในการบ่มเพาะ...?' ไป๋เหลียนฮวาเลิกคิ้วขึ้น 'นั่นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อตายเท่านั้น... นี่หยวนเข่นฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยงั้นเหรอ?' ไป๋เหลียนฮวาแทบจะกักเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่เมื่อทราบข่าวนี้ หากเธอไม่มีการยับยั้งชั่งใจที่เข้มแข็งพอ เธอคงหลุดหัวเราะออกมาดังลั่นไปแล้ว เพื่อตอบคำถามของสยงลู่ ทุกคนที่ถูกหยวนสังหารต่างพากันส่ายหน้า 'เขาฆ่าพวกมันทุกคนจริงๆ ด้วย!' ไป๋เหลียนฮวาแอบยกยิ้มอย่างพึงพอใจในความพินาศของคนกลุ่มนี้ เมื่อราชินีเพลิง (Fiery Queen) เห็นไป๋เหลียนฮวากำลังยิ้มเยาะใส่พวกเธอ เธอก็ตบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความโกรธแค้น "เธอหัวเราะเยาะอะไร ไป๋เหลียนฮวา?! คิดว่าเรื่องนี้มันตลกนักหรือไง!" "หืม?" ไป๋เหลียนฮวาไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังยิ้มอยู่จนกระทั่งถูกทัก และเธอก็ประหลาดใจกับการระเบิดอารมณ์กะทันหันของราชินีเพลิง แต่เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเค่นเสียงหัวเราะออกมา "แน่นอนว่าฉันคิดว่ามันตลก พวกเธอทั้งเก้าคน — ผู้เล่นที่แข็งแกร่งและทรงอำนาจที่สุดในคัลทิเวชันออนไลน์ — กลับไม่สามารถจัดการผู้เล่นเพียงคนเดียวได้ แถมยังต้องมาตายด้วยน้ำมือของเขาอีก นับประสาอะไรกับพวกผู้เล่นที่พวกเธออุตส่าห์ไปเกณฑ์มา ฉันไม่เคยเห็นความล้มเหลวครั้งไหนจะยิ่งใหญ่อลังการขนาดนี้มาก่อนเลย เรื่องนี้จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์แน่ — และฉันจะทำให้มั่นใจว่ามันจะเป็นอย่างนั้น" "แกมันเกินไปแล้วนะ อีผู้หญิงแพศยา!" ราชินีเพลิงแผดคำรามด้วยโทสะ คนอื่นๆ ก็เริ่มพ่นคำด่าทอสาปแช่งใส่เธอเช่นกัน แต่ไป๋เหลียนฮวาเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระต่อคำถากถางเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย