บทที่ 1315: เป้าหมายของเราคือผู้เล่นหยวนอย่างนั้นหรือ?! ในขณะที่หยวนยังคงรั้งรออยู่ในป่าไผ่ต้องมนต์และข่าวคราวการปรากฏตัวของเขาก็แพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์ เหล่าผู้เล่นจำนวนมหาศาลต่างมุ่งหน้ามายังที่แห่งนี้เพื่อหวังจะได้กระทบไหล่กับยอดฝีมืออันดับหนึ่ง ทว่า เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึง กลับต้องชะงักงันด้วยความประหลาดใจ เมื่อพบกับกลุ่มผู้เล่นนับร้อยที่ยืนปิดกั้นเส้นทางเอาไว้ ราวกับเป็นกำแพงมนุษย์หรือการ์ดรักษาความปลอดภัยในงานคอนเสิร์ตใหญ่ “เฮ้ย! พวกแกเป็นใครกันวะ?! หลีกทางไปเดี๋ยวนี้! พวกเราจะเข้าไปหาผู้เล่นหยวน!” ผู้เล่นคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ตัวตนของพวกเรา สิ่งเดียวที่ต้องรู้คือห้ามผ่านจุดนี้ไปเด็ดขาด หากอยากลองดีก็ย่อมได้... แต่เตรียมตัวตายได้เลย” หนึ่งในผู้เล่นที่ยืนขวางทางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แท้จริงแล้วนี่คือคำสั่งของสิบตระกูลใหญ่ที่ไม่ต้องการให้ใครมาขัดขวางในขณะที่พวกเขากำลัง ‘ล่า’ ผู้เล่นหยวน การปิดล้อมครั้งนี้จึงเกิดขึ้นเพื่อกันคนนอกและเพื่อป้องกันไม่ให้หยวนหลบหนีไปได้นั่นเอง ครู่ต่อมา หยวนหยุดชะงักการปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มแฟนคลับทันทีเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากระยะไกล มันไม่ใช่จิตคุกคามจากบุคคลเพียงคนเดียว แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มตัวตนที่น่าสะพรึงกลัว ‘ในที่สุดก็มากันแล้วสินะ’ หยวนเหลือบมองกลุ่มแฟนคลับรอบกาย เขาไม่ต้องการลากคนบริสุทธิ์เข้ามาพัวพันกับกรงล้อแห่งการต่อสู้ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ขอโทษด้วยนะทุกคน แต่ผมต้องขอจบบทสนทนาเพียงเท่านี้ ผมมีภารกิจที่ต้องไปจัดการต่อ” “เอ๋?! ไวขนาดนี้เลยเหรอ! อยู่ต่ออีกนิดเถอะนะ!” “คุณยังไม่ได้เซ็นชื่อลงบนอาวุธของฉันเลย!” หยวนส่งยิ้มบางๆ แล้วกล่าวสมทบ “ไว้ผมจะหาโอกาสทำแบบนี้อีกครั้งในสถานที่ที่เหมาะสมกว่านี้ ผมจดจำใบหน้าของพวกคุณทุกคนไว้หมดแล้ว หากเราพบกันใหม่ในครั้งหน้า ผมจะให้สิทธิ์พวกคุณก่อนเป็นอันดับแรก” เมื่อสิ้นคำ หยวนก็ปลีกตัวออกจากฝูงชนไปทันทีโดยไม่เอ่ยคำใดเพิ่ม ทว่า ในขณะที่ผู้เล่นบางส่วนยอมปล่อยเขาไป กลับมีผู้เล่นอีกจำนวนมากที่เริ่มเคลื่อนไหวติดตามหยวนไปอย่างกระชั้นชิด แน่นอนว่าหยวนคาดการณ์เรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว ‘ที่แท้พวกคุณก็คือแฟนคลับจอมปลอมที่มาเพื่อถ่วงเวลาผมสินะ...’ หยวนไม่ได้ใส่ใจเลยว่าผู้เล่นเหล่านี้จะถูกลูกหลงจากการต่อสู้ของเขากับพวกกลุ่มเนรเทศหรือไม่ ในเมื่อพวกเขากระโดดเข้ามาพัวพันในกรงเล็บนี้ด้วยตัวเองตั้งแต่แรก “หยุดก่อนผู้เล่นหยวน! ข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องบอกเจ้า!” “เจ้าจะหนีไปไหน! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปจนกว่าจะยอมสู้กับข้า!” ผู้เล่นเหล่านี้งัดทุกกลเม็ดเด็ดพรายมาใช้เพื่อถ่วงเวลาเขา เพราะเข้าใจผิดว่าหยวนกำลังจะหลบหนี และพวกเขาได้รับภารกิจให้ตรึงตัวหยวนไว้จนกว่ากองกำลังหลักจะมาถึง “ถ้าตามผมทัน ผมจะยอมฟังสิ่งที่พวกคุณอยากพูด” หยวนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีกระดับ ร่างของเขาพุ่งทะยานทิ้งห่างไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผู้เล่นส่วนใหญ่จมอยู่กับกองฝุ่น มีเพียงผู้ที่มีระดับบ่มเพาะสูงส่งเท่านั้นที่พอจะไล่ตามเงาของเขาได้ทัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็แทบจะหืดขึ้นคอ “โอ้? ไม่เลวนี่ งั้นลองแบบนี้ดูหน่อยเป็นไง?” หยวนเร่งความเร็วขึ้นอีกมหาศาล “อะไรกัน?! ทำไมมันถึงเร็วขนาดนี้วะ! ข้าใช้วิชาตัวเบาระดับสวรรค์ (Heaven-rank) แล้วนะนี่ยังตามไม่ทันเลย!” ในขณะที่เหล่าผู้เล่นพยายามไล่ตามอย่างสุดชีวิต หยวนก็ยังคงเพิ่มความเร็วขึ้นทุกๆ นาที ทว่าเขาก็ยังคงรักษาระยะให้อยู่ในสายตาของคนเหล่านั้น เพราะไม่ต้องการให้สิบตระกูลใหญ่คิดว่าเขาหนีไปแล้ว เมื่อเข้าใกล้ตำแหน่งของพวกกลุ่มเนรเทศ หยวนก็ตัดสินใจสลัดกลุ่มผู้เล่นทิ้ง เขาเลือนหายไปจากสายตาของคนเหล่านั้นราวกับภูตผีที่จางหายไปในอากาศธาตุ “เวรแล้วไง?! มันหายไปไหนแล้ว!” “มันไปได้ไม่ไกลหรอก! กระจายกำลังออกไปหาเร็ว! เราจะคลาดสายตาจากมันไม่ได้เด็ดขาด กองกำลังหลักใกล้จะถึงแล้ว ถ้ามันหนีไปได้ พวกเราโดนกุดหัวแน่!” เหล่าผู้เล่นต่างควานหาตัวหยวนกันอย่างลนลาน โดยหารู้ไม่ว่าเป้าหมายของพวกเขาได้ไปปรากฏตัวอยู่ต่อหน้ากองกำลังหลักเรียบร้อยแล้ว หยวนหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อเขามาถึงต่อหน้าสมาชิกของสิบตระกูลใหญ่และกลุ่มเนรเทศ สยงลู่แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นหยวนปรากฏกายขึ้นราวกับภาพมายา ‘เป็นเขาจริงๆ ด้วย! ผู้เล่นหยวน! แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วพวกที่คอยจับตาดูเขาหายหัวไปไหนหมด!’ คนอื่นๆ ยังไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของหยวนในทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงของสยงลู่ พวกเขาก็เริ่มตระหนักถึงสถานการณ์ตรงหน้า “จะ...เจ้าคือ... ผู้เล่นหยวน?” ราชินีเพลิงพึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว หยวนเหลือบมองเธอแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “ถ้าคุณจะมาขอลายเซ็น วันนี้ผมงดแจกแล้วล่ะ” เมื่อหยวนยอมรับตัวตน เหล่าผู้เล่นในบริเวณนั้นต่างก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที “ว้าว! นั่นผู้เล่นหยวนตัวจริงเหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่น่ะ?” “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็นตัวจริง! โชคดีชะมัด!” นอกจากผู้เล่นจากสิบตระกูลใหญ่แล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ยังไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังจะร่วมมหกรรม ‘ล่า’ หยวนในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า “ช่างบังเอิญเหลือเกินนะผู้เล่นหยวน ข้าตามหาเจ้าอยู่พอดี เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าปรารถนาจะพบเจ้ามากแค่ไหนนับตั้งแต่การเผชิญหน้าครั้งก่อน” สยงลู่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หยวนมองเขาแล้วถามกลับ “เราเคยเจอกันด้วยเหรอ? ผมจำไม่ได้แฮะว่าเคยเห็นหน้าคุณ” “ไม่แปลกหรอก เพราะตอนนั้นมันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ว่าแต่... แม่หนูน้อยที่อยู่กับเจ้าคราวก่อนหายไปไหนเสียแล้วล่ะ?” “เธอไปทำธุระให้ผม ทำไมคุณถึงตามหาเธอล่ะ?” หยวนเอียงคอถามด้วยความสงสัย “ก็เพราะว่า—” “เฮ้ย! หยุดทำไมวะ! ขืนช้ากว่านี้ พวกกลุ่มเนรเทศจากเผ่าอาชูร่าก็หนีไปพอดี!” หนึ่งในสมาชิกกลุ่มเนรเทศคำรามลั่นด้วยความรำคาญ “บังอาจนักนะที่มาหยุดยืนคุยกันในเวลาสำคัญแบบนี้! อยากตายนักหรือไง?!” อีกคนหนึ่งสำทับ สยงลู่หันกลับไปมองกลุ่มคนเบื้องหลังแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ที่เราหยุด เพราะเรามาถึงจุดหมายแล้ว... และเป้าหมายของเราก็อยู่ตรงหน้านี้ไงล่ะ” “พูดบ้าอะไรของแก! นอกจากพวกเราแล้ว ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายของพวกกลุ่มเนรเทศที่ไหนเลยสักนิด!” สยงลู่ชี้นิ้วไปที่หยวนแล้วกล่าวต่อ “นั่นเป็นเพราะว่านางไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนี้ แต่ ‘คู่หู’ ของนางอยู่ที่นี่แล้วไงล่ะ หากเราจับตัวมันได้ นางต้องปรากฏตัวออกมาเพื่อช่วยมันแน่นอน” “อะไรนะ! เป้าหมายของเราคือผู้เล่นหยวนอย่างนั้นหรือ?! เจ้าไม่เห็นเคยบอกเรื่องนี้กับข้าเลย!” ผู้เล่นคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความตกใจสุดขีด “ข้าก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน! นี่มันหมายความว่ายังไง?! เจ้าหลอกพวกเรางั้นเหรอ!” เสียงตะโกนแห่งความสับสนและไม่เชื่อสายตาดังระงมไปทั่วบริเวณ เมื่อความจริงที่น่าตกตะลึงถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด!