## บทที่ 1032: จุดแวะแรก **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain สายแสงสีฟ้าครามสี่สายพุ่งเข้าหยุดนิ่ง ณ ปากประตูห้วงอเวจีอันปั่นป่วน เบื้องหน้าคือทัศนียภาพอันคุ้นเคยของดินแดนดวงดาว ทุกผู้คนล้วนรู้สึกตื่นเต้นยินดี ยกเว้นเพียงหยางไคผู้ที่ไม่เคยย่างกรายมาเยือนที่นี่มาก่อน เชน ถู ถึงกับเปล่งเสียงโห่ร้องแสดงความปรีดาออกมาอย่างสุดกำลัง กว่าอารมณ์อันพลุ่งพล่านของผู้คนจะค่อยๆ สงบลงก็ล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนาน “พวกเราอยู่ที่ไหนกัน?” ปี้หยาหันไปสำรวจรอบกาย นางทราบดีว่าตนเองอยู่เพียงนอกห้วงอเวจีอันปั่นป่วน แต่กลับไม่อาจระบุตำแหน่งที่แน่ชัดได้เลย “ข้ารู้จักที่นี่ ข้าถูกจับตัวไปไม่ไกลจากแถวนี้เท่าใดนัก และที่นี่ก็ไม่ไกลจากดาวจันทราคลื่นน้ำ ซึ่งเป็นดาวหลักของหอการค้าของเราด้วย” เชน ถู อธิบาย “ว่าไปแล้ว ด้วยยานอวกาศ น่าจะใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือนก็เดินทางถึงแล้ว” “ดาวจันทราคลื่นน้ำ?” เย่ว์ซีเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็พอจะเข้าใจตำแหน่งโดยรวมของเราได้แล้ว ดาวดาบแห่งสหภาพดาบ ก็น่าจะอยู่ทิศทางนั้น” นางผายมือไปยังจุดหนึ่งในฟากฟ้าอันเวิ้งว้าง “พวกเจ้าอยากจะแวะไปที่ดาวจันทราคลื่นน้ำสักสองสามวันหรือไม่?” เชน ถู กวาดตามองไปยังทุกคนรอบข้างพร้อมกับยื่นคำเชิญชวน หลังจากผ่านพ้นวิกฤตความเป็นความตายมาด้วยกัน ความรู้สึกผูกพันฉันมิตรก็ก่อตัวขึ้นในหมู่ผู้ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ เย่ว์ซีเหลือบมองหยางไค สีหน้าแสดงออกราวกับอยากจะตอบรับ แต่ไม่นานนักก็ฉายแววขมขื่นพลางส่ายหน้า “ไม่ ข้าต้องรีบกลับสหภาพดาบเพื่อรายงาน ยานอวกาศระดับเซนต์คิงชั้นสูงกับเหล่าผู้ฝึกตนชั้นยอดนับร้อยหายไปเช่นนี้ ข้าต้องให้การโดยเร็วที่สุด” เชน ถู มองนางด้วยสายตาที่ฉายแววเห็นใจ “หากวันใดที่เจ้าไม่อาจอยู่สหภาพดาบได้อีก หอการค้าเฮงหลัวยินดีต้อนรับเสมอ แม้ข้าจะไม่มีอำนาจมากนักในหอการค้าเมื่อเทียบกับพี่น้อง แต่การแนะนำคนสักสองสามคนให้เข้าร่วมก็ยังพอทำได้” ความคิดของหยางไคแล่นไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเมื่อเย่ว์ซีกลับไปยังสหภาพดาบ นางคงต้องเผชิญกับการลงทัณฑ์อันแสนสาหัส หลังจากความสูญเสียครั้งใหญ่ภายใต้การดูแลของนาง และยังสูญเสียดวงตราจักรพรรดิดาวอันทรงคุณค่าไปอีกด้วย “หากวันนั้นมาถึง ข้าจะพิจารณาดู...” เย่ว์ซีตอบรับด้วยรอยยิ้มฝืนๆ นางหันกลับมามองหยางไคด้วยสีหน้าซับซ้อน หลังจากความเงียบงันอันยาวนาน นางเอ่ยออกมาแผ่วเบา “หยางไค ขอบคุณ ขอบคุณที่นำพวกเรา อาจารย์และลูกศิษย์ ออกจากคุกนั่น และขอบคุณที่กลับมาช่วยเหลือพวกเราจากห้วงอเวจี” นางลังเลอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบ “และ... ข้าขอโทษ!” กล่าวจบ นางก็ก้มหน้าลง แสดงความขอโทษอย่างจริงใจต่อทุกเรื่องที่ไม่น่าพิสมัยที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา หยางไครับคำขอโทษนั้นด้วยการพยักหน้าเบาๆ “พวกเราสามคนขอทูลลาไปก่อน” เย่ว์ซีกล่าว ก่อนจะหันหน้าไปยังทิศทางของดาวดาบแล้วเหินหาวจากไป “หยางไค ดูแลตัวเองนะ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกสักวัน!” เหอเมี่ยวโบกมือให้หยางไคไม่หยุด แสดงออกชัดเจนว่ายังคงอาลัยอาวรณ์ “ดูแลตัวเองด้วย” เหอจ้าวพยักหน้า “พวกเจ้าก็เช่นกัน!” หยางไคยิ้มและโบกมือลา มองดูร่างทั้งสามค่อยๆ ล่องลอยหายลับไปในฟากฟ้าอันเวิ้งว้าง “พวกเขาอาจไม่รับ แต่ท่านจะรับคำเชิญของข้าใช่หรือไม่ พี่หยาง?” เชน ถู ถามหยางไค “ทำไมจะไม่รับเล่า? ข้าเพิ่งมาถึงดินแดนดวงดาวแห่งนี้ ยังไม่มีที่ที่อยากจะไปเป็นพิเศษ หรือแม้แต่ที่พัก” หยางไคยิ้มกว้าง “การไปกับท่านที่ดาวจันทราคลื่นน้ำ ฟังดูก็เป็นแผนที่ดีไม่น้อย” “เช่นนั้น ข้าต้องขอขอบคุณท่านพี่หยางล่วงหน้าเลย หากต้องบินกลับดาวจันทราคลื่นน้ำเพียงลำพัง ข้าเกรงว่าคงต้องตายระหว่างทางเป็นแน่” เชน ถู กล่าวอย่างยินดี “ไปกันเถอะ” “เดี๋ยวก่อน” หยางไคกล่าว พลางหันไปมองปี้หยาแล้วเอ่ยเบาๆ “เจ้าก็ควรจะไปได้แล้ว” “ข้าควรไปที่ไหน?” ปี้หยาถามด้วยความประหลาดใจ “ข้าไม่รู้ ไปที่ไหนก็ได้ที่เจ้าต้องการ เจ้าไม่อยากติดตามข้าอยู่แล้ว” ดวงตางามของปี้หยาเบิกกว้างขึ้น นางจ้องมองหยางไคด้วยความตกตะลึง “ท่านหมายความว่า... ข้าเป็นอิสระแล้วหรือ?” “ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วบนทวีปอันแปลกประหลาดนั่น ว่าเมื่อเราจากมา เจ้ากับข้าก็จะแยกจากกัน ข้าไม่มีความตั้งใจที่จะจำกัดอิสรภาพของเจ้าเลย” “แล้วเหตุใดท่านจึง...” ปี้หยาถามหยางไคด้วยความสับสน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงเก็บตราวิญญาณของนางไว้เพื่อควบคุมชีวิตความตายของนาง หากท้ายที่สุดแผนการของเขาก็คือการปล่อยนางไป “นั่นคือการลงโทษของเจ้า เจ้ากับคนอื่นๆ นั้นแตกต่าง เราสองคนมีความขัดแย้งกันมาก่อน ลู่กุ่ยเฉิน ข้าปล่อยให้ตายที่นั่นได้ แต่ข้าตัดสินใจนำเจ้าออกมา ทว่า เจ้าต้องจ่ายในราคาที่เหมาะสม นั่นคือตราวิญญาณของเจ้า” หยางไคกล่าวอย่างรวดเร็ว “ข้าจะเก็บตรานี้ไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่เปิดเผยความลับของข้า และไม่วางแผนที่จะเล่นงานข้าในอนาคต ใครจะรู้ อีกสักสองสามร้อยปีข้างหน้า หากข้ารู้สึกใจดีขึ้นมา ข้าอาจจะคืนมันให้เจ้าก็ได้” ปี้หยาดูขมขื่นเป็นพิเศษขณะจ้องมองหยางไคแผ่วเบา ริมฝีปากสีแดงของนางเม้มแน่น “แล้วหากท่านบังเอิญตายเล่า?” “เจ้าควรจะภาวนาให้ข้าไม่ตายจะดีกว่า อายุขัยของข้าจะยืนยาวเทียบเท่ากับสวรรค์!” หยางไคกล่าวกับนางด้วยความจริงจังอย่างที่สุด ปี้หยาอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับคำพูดนั้น “ความทะเยอทะยานของท่านมันใหญ่หลวงเสียเหลือเกิน... ช่างเถอะ อย่างไรก็ตาม ข้าโชคดีมากที่สามารถหนีออกมาจากที่นั่นได้อย่างมีชีวิต หากท่านต้องการเก็บตราวิญญาณของข้าไว้ ก็เก็บไว้เถิด! แต่ตอนนี้ข้าไม่รู้จะไปที่ไหนจริงๆ ข้าไม่กล้ากลับไปดาวม่วง... หลังจากผู้คนมากมายตายไป หากข้ากลับไปคนเดียว ต้องถูกสอบสวนแน่” นางกล่าว “อ้อ คุณชายเชน ถู ท่านจะแนะนำข้าเข้าหอการค้าของท่านได้หรือไม่? แม้ว่าตอนนี้ข้าจะเป็นเพียงนักบุญขั้นสาม แต่หลังจากใช้ชีวิตบนทวีปนั้นมานานและได้รับพรจากที่นั่น ข้ารู้สึกว่าตนเองกำลังจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซนต์คิงในไม่ช้านี้ ด้วยระดับการบ่มเพาะเช่นนี้ การรับข้าเข้าสังกัดก็คงไม่เสียหายกระมัง” เชน ถู ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “หากเจ้าสามารถก้าวข้ามไปยังขอบเขตเซนต์คิงได้... หอการค้าของเรายินดีรับเจ้าเข้าสังกัด” “ยอดเยี่ยม! เช่นนั้นข้าจะไปกับท่านไปยังดาวจันทราคลื่นน้ำ ข้ารับประกันว่าหลังจากบำเพ็ญเพียรหนึ่งเดือน ข้าจะทะลวงผ่านได้แน่นอน” ปี้หยาประกาศอย่างยินดี ก่อนจะขยิบตาอย่างเย้าหยอกให้หยางไค “ท่านเลือกเองที่จะไม่เห็นคุณค่าของสาวใช้ผู้นี้ อย่าเสียใจทีหลังที่ปล่อยข้าไปล่ะ” “หอการค้าของท่านรับผู้หญิงประเภทนี้ได้ด้วยหรือ?” หยางไคจ้องมองเชน ถู อย่างเหม่อลอย “มีปัญหาอันใด?” เชน ถู ถามด้วยความงุนงง หยางไคส่ายหน้าและไม่ได้กล่าวสิ่งใด เทคนิคการบ่มเพาะของปี้หยาเห็นได้ชัดว่าเป็นวิชาอันชั่วร้ายที่ดูดซับพลังหยางเพื่อเสริมพลังหยิน หากสตรีเช่นนี้ปรากฏตัวในดินแดนทงซวน นางจะต้องกลายเป็นศัตรูสาธารณะอย่างแน่นอน และจะถูกสังหารก่อนที่จะเติบโตเต็มที่ ดินแดนทงซวนเต็มไปด้วยผู้ที่อ้างตนเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมอยู่ดาษดื่น ปี้หยาเป็นหญิงสาวประเภทที่คนเหล่านี้รังเกียจที่สุด อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเชน ถู ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก และยินดีที่จะแนะนำนางเข้าหอการค้า ดินแดนดวงดาวแตกต่างจากดินแดนทงซวนอย่างมาก ที่นี่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับความดีหรือความชั่วเป็นหลัก แต่จะมุ่งเน้นไปที่ความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอมากกว่า “หึ แล้วข้าเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน?” ปี้หยาถามอย่างไม่พอใจ หลังจากยืนยันว่าหยางไคไม่มีแผนที่จะจำกัดอิสรภาพของนางจริงๆ นางก็ผ่อนคลายลงในทันที และไม่วางท่าทีสงวนท่าทีต่อเขาอีกต่อไป “เจ้าไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจนเสียหน่อยหรือว่าเจ้าเป็นผู้หญิงแบบไหน?” หยางไคเหลือบมองนาง “ข้าเจ้าชู้และเอาแน่เอานอนไม่ได้ และไม่พยายามที่จะระงับความปรารถนาของข้าเลย พวกท่านผู้ชายก็ทำกันแบบนี้ทุกคน แล้วทำไมผู้หญิงจะทำไม่ได้เล่า?” ปี้หยาบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ “เอาล่ะ ไปกันเถอะ ข้าไม่อยากรอช้าที่จะกลับไปยังดาวจันทราคลื่นน้ำเพื่อพักผ่อน” เชน ถู ตัดบทขึ้น พร้อมทั้งชี้ทางออกไปข้างหน้า หยางไคจึงเร่งยานอวกาศของตนให้พุ่งทะยานออกไป ระหว่างทาง เสียงหัวเราะอย่างเริงร่าของปี้หนาดังขึ้นบ่อยครั้ง ราวกับว่านางเป็นนกที่เพิ่งหลุดออกจากกรง ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ในไม่ช้า หยางไคก็สังเกตพบว่ายานอวกาศที่นางกำลังขับอยู่นั้นมีความเร็วเหนือกว่ายานของเขา นี่ไม่ใช่เพียงเพราะเขามีเชน ถู นั่งไปด้วยเท่านั้น แต่เป็นเพราะยานอวกาศของนางมีระดับที่สูงกว่า สิ่งนี้ยิ่งเพิ่มความมุ่งมั่นของหยางไคที่จะซื้อยานอวกาศระดับสูงขึ้นหลังจากที่พวกเขาไปถึงดาวจันทราคลื่นน้ำ เพราะเขารู้สึกว่าในอนาคตอันใกล้นี้ เขาจะต้องใช้เวลาจำนวนมากในการเดินทางท่องไปในฟากฟ้าอันเวิ้งว้าง และยานอวกาศที่ดีจะช่วยประหยัดเวลาให้เขาได้มาก เชน ถู รู้จักเส้นทางรอบๆ ดาวจันทราคลื่นน้ำเป็นอย่างดี ภายใต้การนำทางของเขา กลุ่มคนทั้งสามจึงสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายมากมาย และเดินทางถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างรวดเร็ว วันหนึ่ง ดาวฤกษ์ขนาดมหึมาที่มีห้าสีปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของทั้งสาม ดวงดาวนั้นเปล่งประกายแห่งชีวิตชีวาอันแข็งแกร่ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งโลกอันสมบูรณ์ หยางไคยืนอยู่บนยานอวกาศของเขา ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเขารู้ได้ทันทีว่านี่คือดาวจันทราคลื่นน้ำที่เชน ถู กล่าวถึง ซึ่งเป็นดาวหลักของหอการค้าเฮงหลัว ดวงดาวทั้งดวงถูกปกคลุมด้วยชั้นเมฆ และจากดินแดนดวงดาวเบื้องบน สามารถมองเห็นทวีปต่างๆ และมหาสมุทรได้อย่างเลือนราง แม้กระทั่งสามารถมองเห็นกลุ่มอาคารหนาทึบในสถานที่ต่างๆ ได้อีกด้วย ท่ามกลางกลุ่มอาคารเหล่านั้น สิ่งเล็กๆ สีดำนับไม่ถ้วนกำลังบินวนอยู่ แน่นอนว่า สิ่งเล็กๆ สีดำเหล่านั้นคือเหล่าผู้ฝึกตน! จิตวิญญาณของหยางไคร้อนแรงขึ้น เมื่อเขารู้ตัวว่าในที่สุดก็ได้มาถึงดินแดนดวงดาวที่แท้จริงแล้ว หลังจากออกจากดินแดนทงซวน เขาก็เร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย สำรวจผืนฟ้าอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ แต่กลับไม่พบสิ่งใดที่น่าจดจำ จนกระทั่งบัดนี้ ทั้งยังไม่เคยพบเจอ 'ดวงดาวแห่งการบ่มเพาะ' ที่มีผู้คนรวมตัวกันเลยแม้แต่น้อย ดาวจันทราคลื่นน้ำ คือจุดแวะแรกของเขา! เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “บินไปทางนั้น!” เชน ถู ชี้ไปยังจุดหนึ่ง “คฤหาสน์ของข้าอยู่ในทิศทางนั้น” “อืม” หยางไคทำตามทิศทางของเขาแล้วบินต่อไป หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มคนทั้งสามก็แหวกผ่านหมู่เมฆหนาทึบและร่อนลงสู่ดาวจันทราคลื่นน้ำ แรงดึงดูดจากดวงดาวได้ดึงยานอวกาศเข้าหาตัวมัน แตแรงนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเกินไปนัก และหยางไคก็สามารถต้านทานมันได้อย่างง่ายดาย เมื่อทะลุผ่านชั้นเมฆ โลกพลันสว่างไสวขึ้น และทุกสิ่งบนดาวจันทราคลื่นน้ำก็ปรากฏแก่สายตา หยางไคทำตัวราวกับชาวบ้านนอกที่เพิ่งเข้าเมืองเป็นครั้งแรก มองไปรอบทิศทาง ชื่นชมภาพและเสียงอันแปลกใหม่ เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ปี้หยาและเชน ถู ก็สบตากัน และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ทั้งสองเข้าใจดีว่าหยางไคมาจากโลกที่ต่ำกว่า และอาจไม่เคยได้สัมผัสกับภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจเช่นนี้มาก่อน ท่ามกลางท้องฟ้า ลำแสงสีฟ้าครามมากมายบินไปมาโดยธรรมชาติ สิ่งเหล่านี้คือเหล่าผู้ฝึกตนที่เร่งรีบเดินทางด้วยความช่วยเหลือจากยานอวกาศของตน แตกต่างจากในดินแดนทงซวน ที่มีเพียงหยางไคเท่านั้นที่มีสิ่งประดิษฐ์เช่นนี้ ยานอวกาศที่โลดแล่นไปมาเป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปบนดาวจันทราคลื่นน้ำ เชน ถู ยังคงนำทางพวกเขาไปเรื่อยๆ อย่างสบายๆ ขณะเดียวกันก็ปล่อยให้หยางไคได้ดื่มด่ำกับทิวทัศน์ ระหว่างทาง ทั้งสามคนได้ผ่านมหานครอันสง่างามหลายแห่ง ซึ่งมีเผ่าพันธุ์หลากหลายอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข หยางไคเห็นผู้ฝึกตนจากเผ่ามนุษย์ เผ่ามาร เผ่าปีศาจ และแม้กระทั่งเผ่าเขาจากความทรงจำของมหาเทพปีศาจ และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆ อีกมากมายที่เขาไม่สามารถเอ่ยชื่อได้... ผู้ฝึกตนทั้งหมดเหล่านี้อยู่ร่วมกันในที่แห่งเดียว โดยไม่มีการแบ่งแยกทางเชื้อชาติที่ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน “พลังเพียงหนึ่งเดียวจะสามารถบริหารและปกครองดวงดาวแห่งการบ่มเพาะหลายดวงได้อย่างไร?” หยางไคครุ่นคิด เมื่อครั้งแรกที่เขากลายเป็น 'โฮลี่ลอร์ด' แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าสวรรค์ เขาก็ยุ่งทั้งวัน และการจัดการสถานการณ์ของที่นั่นก็สูบพลังและเวลาของเขาไปมหาศาล เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามันจะยากลำบากเพียงใดหากดินแดนทงซวนทั้งหมดตกอยู่ภายใต้คำสั่งของเขา