สามพันธสัญญา (1) การเข้าจับกุมฉุกเฉินโดยสำนักบริหาร ตามบันทึกใน ‘สามวิธีเอาตัวรอด’ การจับกุมฉุกเฉินจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อโดเกบีทำการใดๆ ที่ละเมิดกฎแห่งความน่าจะเป็นของซินาริโออย่างร้ายแรงจนมิอาจยอมรับได้เท่านั้น [โดเกบีระดับกลาง ‘พอล’ นับจากนี้ไป เจ้าจะต้องถูกควบคุมตัวไปยังสำนักบริหาร เจ้าจะต้องปิดปากเงียบเกี่ยวกับซินาริโอทั้งหมด และจะถูกริบสิทธิ์ในการดำเนินการทุกอย่างในซินาริโอหลัก] สีหน้าของโดเกบีระดับกลางนามว่าพอลแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วด้วยความตระหนก [เจ้าจะสูญเสียแต้มความสำเร็จจากซินาริโอทั้งหมดที่เคยสั่งสมมา และจะถูกลดระดับลงเป็นโดเกบีระดับต่ำหลังจากได้รับโทษทัณฑ์...] [ล... ลดระดับงั้นหรือ? เดี๋ยวก่อน! รอเดี๋ยว!] พอลแผดเสียงตะโกนอย่างร้อนรน เขาตีหน้าเศร้าปนคับแค้นพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ สบตากับเหล่าโดเกบีที่มาล้อมกรอบเขาไว้ [ลดระดับกะทันหันแบบนี้เนี่ยนะ? พวกท่านไม่คิดจะบอกหน่อยหรือว่าสิ่งที่ข้าทำลงไปมันดีแค่ไหน!] [นี่เจ้ากล้าถามเพราะไม่รู้จริงๆ หรือ?] โดเกบีอีกตนจากสำนักบริหารเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงพลังจนพอลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะรวบรวมความกล้าแล้วเถียงกลับ [ข้าไม่รู้! ข้าทำผิดตรงไหนกันแน่?] เขายังมีหน้าก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างอหังการ [ดูพวกกลุ่มดาวสิ พวกเขาไม่ได้มีความสุขกันหรอกหรือ? ซินาริโอไม่ได้จบลงอย่างงดงามงั้นหรือไง?] โดเกบีจากสำนักบริหารขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำกล่าวอ้างอันมั่นอกมั่นใจของพอล [ความน่าจะเป็นไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น ข้าใช้สิทธิ์บังคับใช้ซินาริโอโดยได้รับความยินยอมจากกลุ่มดาว และกลุ่มดาวเองก็...] [...นี่แหละคือปัญหาของพวกสตรีมเมอร์ เอาแต่ร้องเพลงเยินยอพวกกลุ่มดาวอยู่ได้] ไม่ใช่โดเกบีทุกตนจะยำเกรงกลุ่มดาวเสมอไป เพราะในหมู่สมาชิกของสำนักบริหารนั้น มีบางตนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นกลุ่มดาวมาก่อน พวกเขาเคยยิ่งใหญ่ แต่กลับสูญเสียตัวตนและถูกบีบให้มีชีวิตอยู่ในฐานะโดเกบีเพื่อรับใช้ระบบสำนักบริหาร พอลยังคงพล่ามต่อไปแม้ว่า ‘ลูกค้า’ ของเขาจะถูกดูหมิ่น [ท่านพูดแรงเกินไปแล้ว] [อย่าสติแตกไปหน่อยเลยพอล] [ท่านอาจจะเป็นเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎ แต่ข้ายอมให้ใครมาดูถูกลูกค้าของข้าไม่ได้!] พอลอาศัยจังหวะนี้โหมอารมณ์ต่อ [ข้าพอจะเดาออกว่าทำไมพวกสำนักบริหารอาวุโสถึงมาที่นี่ คงเป็นเพราะข้าใช้สิทธิ์บังคับใช้ซินาริโอสินะ] [การบังคับใช้ซินาริโอจะทำได้ก็ต่อเมื่อกลุ่มดาวส่วนใหญ่ให้การสนับสนุนความน่าจะเป็นของซินาริโอนั้นๆ เท่านั้น] [ข้าซึ้งใจเรื่องนั้นดี ไม่อย่างนั้นมันคงเสี่ยงต่อการเกิดพายุแห่งความเป็นไปได้ไปแล้ว แต่นี่ความพึงพอใจของกลุ่มดาวออกจะสูง...] [ความพึงพอใจงั้นรึ? พอล เจ้าลองก้มมองดูสารรูปตัวเองแล้วบอกข้าอีกทีสิ] พอลก้มลงมองตัวเอง และทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ [นี่มัน... อะไรกัน...!] ห้วงอากาศรอบกายเขาเริ่มถักทอด้วยประกายไฟสีฟ้าแผ่ซ่านออกมา มันคือลางบอกเหตุวิบัติของ ‘พายุแห่งความเป็นไปได้’ [ทำไมข้าถึงต้องมารับพายุแห่งความเป็นไปได้ด้วย...!] พายุแห่งความเป็นไปได้คือบทลงโทษสำหรับผู้ที่บังคับกระแสธารให้ไหลย้อนกลับ บัดนี้ความน่าจะเป็นของโลกกำลังร่ำร้องที่จะลบตัวตนของพอลทิ้งเสีย โดเกบีผู้คุมกฎต่างพากันหัวเราะเยาะ [สิทธิ์บังคับใช้ซินาริโอคือพลังที่สูบกินความเป็นไปได้มหาศาลจากโดเกบี เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการใช้พลังระดับนั้นเพื่อสร้างบทละครที่หยาบโลนเช่นนี้แล้วจะรอดพ้นไปได้?] [มัน... มันไม่ใช่แบบนั้น!] [พอล เจ้ามีโอกาสที่จะจบซินาริโอได้โดยไม่ต้องพึ่งสิทธิ์บริหารจัดการด้วยซ้ำ มันเป็นพัฒนาการที่สดใหม่แบบที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทำไมเจ้าถึงไปขัดขวางมันเสียล่ะ? เพราะความป่าเถื่อนของเจ้าแท้ๆ สำนักบริหารแห่งโดมโซลถึงต้องประกาศภาวะฉุกเฉิน!] [ข้า... ไม่สิ เดี๋ยวก่อน! ข้าใช้สิทธิ์ตามความต้องการของกลุ่มดาวนะ!!] พอลหันมองไปรอบทิศทางด้วยความหวังสุดท้าย [ก... กลุ่มดาวทุกท่าน! พวกท่านเห็นพ้องกับบทของข้าไม่ใช่หรือ?] ทว่า กลับไม่มีกลุ่มดาวตนใดเอ่ยตอบ [...กลุ่มดาว?] ข้อความทางอ้อมที่เคยหลั่งไหลจากกลุ่มดาวนับไม่ถ้วนกลับเงียบหายไปดั่งสายลมที่มอดดับ [ไม่จริงน่า... ทำไมกัน?] กลุ่มดาวทั้งหมดที่เคยสนับสนุนความป่าเถื่อนของเขา ได้ละทิ้งช่องสัญญาณของคาบสมุทรเกาหลีไปเสียสิ้นแล้ว โดเกบีสำนักบริหารขมวดคิ้วพลางด่าทอ [ไอ้โง่เอ๊ย เจ้ามองไม่เห็นหรือไงว่ากลุ่มดาวหายไปหมดแล้ว?] กลุ่มดาวมากมายที่กระหายจะปลิดชีพผมและคอยยุยงพอล ต่างพากันหนีหายไปทันทีที่เรื่องราวเริ่มแปรเปลี่ยนจาก ‘ความจริง’ กลายเป็น ‘ละครน้ำเน่า’ มันเป็นเรื่องธรรมดา ใครจะอยากทนดูในเมื่อเรื่องราวไม่ได้ดำเนินไปตามใจหวัง ในความเป็นจริง ช่องของบีฮยองเองก็เสียสมาชิกไปเกือบหนึ่งในสาม แต่ที่ยังคงอยู่นั้นคือ: [กลุ่มดาว ‘อัครเทวทูตผู้พิพากษาเปลวไฟ’ กำลังจ้องมองโดเกบีระดับกลาง ‘พอล’] [กลุ่มดาว ‘ผู้ถูกจองจำแห่งรัดเกล้าทองคำ’ กำลังหัวเราะเยาะโดเกบีระดับกลาง ‘พอล’] [กลุ่มดาว ‘ผู้วางแผนลับ’ กำลังเหยียดหยามโดเกบีระดับกลาง ‘พอล’] ...... พวกเขาล้วนเป็นกลุ่มดาวที่ไม่เคยเห็นด้วยกับแผนการของโดเกบีระดับกลางตนนี้ตั้งแต่แรก [ม... ไม่นะ ข้าจะมาพินาศแบบนี้ไม่ได้ ท่านเจ้าหน้าที่!] [อย่าห่วงไปเลย เจ้าจะไม่พินาศหรอก] [ม... หมายความว่ายังไง...?] ประกายแห่งความหวังผุดพรายบนใบหน้าของพอล แต่คำพูดต่อมาของโดเกบีสำนักบริหารกลับดับแสงไฟนั้นลงอย่างเยือกเย็น [เจ้าจะได้รับโทษทัณฑ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าความพินาศ สำนักบริหารของเราต้องแบกรับหนี้แห่งความเป็นไปได้มหาศาลก็เพราะเจ้า] [เจ้าหน้าที่สำนักบริหารจะใช้ ‘รหัสไถ่ถอน’ (Redemption Code) กับโดเกบีพอล] ทันใดนั้น ร่างของพอลก็ถูกกระชากเข้าสู่โลกเบื้องล่างอย่างแรง โดเกบีระดับกลางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ‘เสียงที่แท้จริง’ (True Voice) ของเขาเล็ดลอดออกมาเพราะเขาสูญเสียสิทธิ์ในการแพร่ภาพไปแล้ว “น... นี่มันแผนสมคบคิด! มันต้องไม่ใช่แบบนี้!” บีฮยองที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ [นี่แหละน้า คือเหตุผลที่เจ้าไม่อยากจบซินาริโอไวๆ] “บีฮยอง!” ในที่สุดพอลก็สติแตก เขาที่ถูกพันธนาการด้วยรหัสไถ่ถอนชี้หน้าบีฮยองอย่างอาฆาต “เจ้าหน้าที่! จับมันไปด้วยสิ! ข้ามีหลักฐานว่าช่องของมันละเมิดกฎของสตาร์สตรีม (Star Stream)!” [แน่นอนว่าเขาต้องไปด้วยอยู่แล้ว] สีหน้าของพอลดูสว่างไสวขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่คนเกาหลีส่วนใหญ่รู้ดีว่าควรฟังคำพูดของพวกโดเกบีให้จบเสียก่อน [นั่นก็เพราะเขาคือโดเกบีที่เป็นคนแจ้งเรื่องของเจ้ามายังพวกเรายังไงล่ะ] “อะ... อะไรนะ... อย่าบอกนะว่า?” โดเกบีสำนักบริหารย้ำชัด [ใช่แล้ว โดเกบีที่รายงานเจ้าก็คือบีฮยอง] บีฮยองโบกมือให้พอลที่ดวงตาแดงฉานด้วยความโกรธแค้นเบาๆ เจ้าหน้าที่สำนักบริหารยิ้มเย็น [โดเกบีบีฮยอง เขาเป็นโดเกบีที่ดีมาก ดูความอ่อนน้อมของเขาสิ เขามีศักดิ์ศรีของสตรีมเมอร์ที่ทุ่มเทให้กับซินาริโอโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด ช่างแตกต่างกับเจ้าและพวกโดเกบีที่เอาแต่แต่งตัวโก้หรูพวกนั้นลิบลับ] บีฮยองทำหน้าเขินอาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าความยากจนของตนจะกลับมาช่วยเขาได้ในยามนี้ “ม... ไม่จริง! ไอ้หมอนี่มัน...!” [หุบปาก] พอลกรีดร้องอย่างโหยหวนขณะถูกฉุดลากไปพร้อมกับรหัสไถ่ถอน เจ้าหน้าที่ยังคงร่ายยาวต่อ [เจ้าเคยถูกลงโทษมาแล้วสองครั้ง นี่คือครั้งที่สาม เจ้าคงคุ้นเคยกับบทลงโทษครั้งที่สามดีใช่ไหม?] “ม... มันบ้าไปแล้ว! พวกท่านคิดว่าเบื้องบนของข้าจะยอมงั้นหรือ? พวกท่านกำลังทำผิดมหันต์ ถ้าแตะต้องข้า...” [ข้าจะรอฟังคำไร้สาระของเจ้าหลังจากไปถึงสำนักบริหารก็แล้วกัน] ประตูมิติทอแสงเรืองรองปรากฏขึ้นกลางอากาศ ถึงเวลาต้องบอกลาโดเกบีระดับกลางตนนี้เสียที บางทีผมอาจจะไม่ได้เห็นหน้ามันอีกเลยในซินาริโอต่อๆ ไป พอลถลึงตาจ้องมองมาที่ผม เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอกทันทีที่สบตาคู่นั้น [‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงเนื่องจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของท่าน] ชินยูซึงจากอนาคตได้สลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว เธออาจจะรอดชีวิตหากไม่ใช่เพราะโดเกบีระดับกลางตนนี้ เธอไม่อาจย้อนคืนสู่กาลเวลาของตนเองได้ก็จริง แต่เธออาจจะมีชีวิตใหม่ได้ในโลกใบใหม่นี้ ทว่าพอลกลับเหยียบย่ำความเป็นไปได้สุดท้ายนั้นจนแหลกลาญ นั่นคือเหตุผลที่ผมเอ่ยปากออกไป “เดี๋ยวก่อน” ต่อให้มันจะได้รับโทษถึงตาย ผมก็ยังไม่พอใจ คำพูดของผมสร้างความตกตะลึงให้กับเพื่อนร่วมทีมทุกคน [...เจ้าเรียกพวกเรางั้นรึ?] เหล่าโดเกบีแปลกใจยิ่งนัก พวกเขาไม่คาดคิดว่า ‘ร่างอวตาร’ จะกล้าหยุดยั้งโดเกบีจากสำนักบริหาร เจ้าหน้าที่จ้องมองผมเงียบๆ ก่อนจะถาม [ถูกต้อง เจ้าคือร่างอวตาร ‘คิมดกจา’ สินะ?] โดเกบีสำนักบริหารอีกตนหัวเราะร่วน [เจ้ารู้จักหมอนี่ด้วยเหรอ?] [เขาเป็นร่างอวตารชื่อดังในแถบนี้น่ะ เป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในคาบสมุทร แต่กลับยังไม่ยอมเซ็นสัญญากับผู้สนับสนุน] [โห?] ผมจ้องมองโดเกบีที่กำลังคุยกันอย่างสบายอารมณ์พลางส่งสารผ่าน ‘การสื่อสารโดเกบี’ ถึงบีฮยอง ‘บีฮยอง เอาไป 100,000 เหรียญ’ – ว่าไงนะ? ดวงตาของบีฮยองเบิกกว้าง ‘เลื่อนระดับฉันเป็นสมาชิกแพลทินัมของกระเป๋าโดเกบีซะ’ – ไม่สิ ทำไมจู่ๆ ถึง...? ‘ทำไปเถอะน่า’ – ชิบหายแล้ว... ผมมองไปยังกลุ่มเจ้าหน้าที่พลางเร่งบีฮยอง เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มปรับเปลี่ยนอะไรบางอย่างกลางอากาศ [หักเหรียญ 100,000 เหรียญเรียบร้อยแล้ว] [ยินดีด้วย! ท่านได้กลายเป็นสมาชิกแพลทินัมของกระเป๋าโดเกบี!] ตามปกติแล้วการเลื่อนระดับจะต้องมีเอฟเฟกต์อลังการ แต่ผมสั่งให้บีฮยองข้ามมันไปให้หมด สมาชิกแพลทินัมนั้นแตกต่างจากระดับทองที่ใช้เพียง 5,000 เหรียญอย่างลิบลับ ทั้งสิทธิประโยชน์และการปฏิบัติที่ได้รับนั้นอยู่อีกระดับหนึ่งเลยทีเดียว [ว่าอย่างไร ร่างอวตารคิมดกจา เจ้าเรียกพวกเราไว้ทำไม?] พวกเจ้าหน้าที่ยังไม่รู้เรื่องการเลื่อนระดับของผมจึงถามซ้ำ โดเกบีพวกนี้ตัวใหญ่โตและแผ่รังสีข่มขวัญจนผมรู้สึกประหม่า ถึงจะถูกลดระดับลงมาทำงานบริหาร แต่บางตนก็เคยเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่มาก่อน ผมผ่อนลมหายใจแผ่วเบาก่อนจะประกาศกร้าว “ผมขอใช้สิทธิ์เข้าพบโดเกบีเป็นการส่วนตัว (Dokkaebi Solo Meeting Right)” [อะไรนะ?] โดเกบีสำนักบริหารชะงักด้วยความมึนงง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา [สิทธิ์เข้าพบเป็นการส่วนตัวน่ะมีไว้สำหรับสมาชิกแพลทินัมเท่านั้นนะ... อย่าบอกนะว่า?] “ใช่แล้ว เชิญพวกท่านตรวจสอบดูได้เลย” โดเกบีทั้งสองหันมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขาจัดการระบบเพื่อยืนยันข้อมูล และในไม่ช้า เสียงอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจก็ดังขึ้น [เรื่องจริงรึนี่] [ร่างอวตารกลายเป็นสมาชิกแพลทินัมได้ยังไงกัน?] “บัดนี้ ผมมีคุณสมบัติครบถ้วนแล้วใช่ไหม?” เจ้าหน้าที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า [ถูกต้อง เจ้าต้องการสิ่งใดจากการพบปะส่วนตัวนี้ล่ะ? ด้วยสิทธิ์แพลทินัม เจ้าสามารถเข้าพบโดเกบีระดับสูงได้ ตารางนัดหมาย...] “ผมไม่ได้ต้องการพบคนพวกนั้น โดเกบีที่ผมต้องการน่ะ อยู่กับพวกท่านตอนนี้แล้ว” ผมชี้นิ้วตรงไปยังโดเกบีที่ผมหมายตา “ผมต้องการเข้าพบโดเกบีระดับกลาง ‘พอล’ เป็นการส่วนตัว”