ตอนที่ 17 – พรสวรรค์ระดับ SSS (3) การปลุกอุกกาบาตภัยพิบัติให้ตื่นจากการหลับใหลมีอยู่ด้วยกันสามประการ หนึ่งคือการปล่อยให้อุกกาบาตฟักตัวไปตามครรลองของสถานการณ์ สองคือการดึงเอาพลังของอุกกาบาตภัยพิบัติออกมาล่วงหน้า และวิธีที่สามซึ่งรวดเร็วที่สุด... คือการถ่ายเทพลังเวทเข้าไปในอุกกาบาตภัยพิบัติโดยตรง เบื้องหน้าของผม สมาชิกกลุ่มของอีซอลฮวานับสิบชีวิตกำลังทรุดกายลงสวดภาวนา พลังเวทอันเลือนรางแผ่ซ่านออกจากร่างของพวกเขา ไหลบ่าเข้าสู่อุกกาบาตภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง พิธีกรรมการฟักตัว... พวกเขาเลือกใช้วิธีที่สาม และเมื่อพิจารณาจากแรงสั่นสะเทือนรุนแรงของอุกกาบาต ภัยพิบัติจะอุบัติขึ้นในอีกไม่เกินสามสิบนาทีนี้ ผมจ้องมองไปยังอีซอลฮวาพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จะไม่หยุดจริงๆ งั้นหรือ? หากไม่อยากตายตกไปตามกันล่ะก็” “...” “เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?” มันช่างแปลกประหลาด ในการถดถอยรอบที่สามของต้นฉบับดั้งเดิม ไม่มีใครโง่พอที่จะปลุกภัยพิบัติให้ตื่นขึ้น แม้ว่าพวกเขาจะขอยืมพลังจากมันมาใช้ก็ตาม ยูจงฮยอกเองก็คงเคยมาหาอีซอลฮวาล่วงหน้าแล้วเพราะเขารู้ถึงเรื่องนี้ดี “หยุดพิธีกรรมฟักตัวอุกกาบาตภัยพิบัติซะ แล้วผมจะไว้ชีวิตเธอ” อีซอลฮวาจ้องมองผมกลับมาอย่างนิ่งสงบ “แล้วถ้าฉันไม่ต้องการล่ะ?” “เธอก็ต้องตายที่นี่” ‘ผู้ใช้พิษ’ อีซอลฮวา เผยรอยยิ้มหยันบนใบหน้า เพียงเธอขยับมือ เหล่ามนุษย์ที่สวดภาวนาอยู่นั้นก็หันมาหาผมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย [เผ่าพันธุ์นอกรีตระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ นัมมินฮยอก’ แสดงความเป็นศัตรูต่อคุณ] [เผ่าพันธุ์นอกรีตระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ จองมินจี’ แสดงความเป็นศัตรูต่อคุณ] [เผ่าพันธุ์นอกรีตระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ คินกาพิล’ แสดงความเป็นศัตรูต่อคุณ] หนวดสัมผัสงอกออกมาจากศีรษะของพวกมัน มือแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บแหลมคมดุจคราด เหล่าผู้พเนจรเหล่านี้ดูเหมือนจะกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์มากกว่ามนุษย์หมาป่า และนั่นคือจุดที่น่ากังวล “...มันช่างแปลกประหลาด การเปลี่ยนร่างมนุษย์ไม่ใช่พลังของอุกกาบาตภัยพิบัติไม่ใช่หรือ?” ผมพึมพำออกมาในจังหวะเดียวกับที่อีซอลฮวาแผดเสียงก้อง “ตายซะ!” เหล่าผู้ภักดีกระโจนขึ้นสู่ห้วงอากาศ ปีกของพวกมันโบกสะบัดแผ่กว้าง ผมกระชับด้ามดาบในมือมุ่งเป้าไปยังพวกมันทันที [ดาบแห่งศรัทธาทำงาน!] [ความสามารถพิเศษของ ‘ศรัทธาที่ไม่สั่นคลอน’ ทำงาน] [คุณสมบัติเอเธอร์ถูกเปลี่ยนเป็น ‘ไฟ’] เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ฉีกกระชากอากาศธาตุ เผ่าพันธุ์ที่มีคุณสมบัติของแมลงย่อมพ่ายแพ้ต่อ ‘ไฟ’ อย่างสิ้นเชิง เปลวเพลิงเอเธอร์จากศรัทธาที่ไม่สั่นคลอนลามเลียไปบนผิวหนังของเหล่ามนุษย์ชั้นต่ำอย่างรวดเร็ว จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม “กี๊ซซซซ!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมเมื่อเปลวเพลิงเผาไหม้ผิวหนังของพวกมัน ผมตวัดดาบตัดปีกและขาของมนุษย์ชั้นต่ำเหล่านั้นอย่างไร้ความปรานี พลังเวทพุ่งพล่านแผดเผาพวกมันจนมอดไหม้ในชั่วพริบตา เช่นเดียวกับกรณีของมนุษย์หมาป่า พวกมันเลือกเดินบนเส้นทางอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ผมจึงไม่ได้รับโทษทัณฑ์ใดๆ จากการปลิดชีพพวกมัน ผมฝ่ากองเพลิงพุ่งทะยานเข้าหาอีซอลฮวาโดยไม่รีรอ ทว่า... เป็นครั้งแรกที่ ‘ศรัทธาที่ไม่สั่นคลอน’ ถูกสกัดกั้น เล็บและท่อนแขนของอีซอลฮวาถูกย้อมด้วยแสงสีมืดมิด พลังของภัยพิบัติช่วยยกระดับสติกมาให้สูงขึ้น ด้วยการขอยืมพลังนั้นมา ‘เล็บพิษ’ ของเธอจึงสามารถต้านทานดาบแห่งศรัทธาเอาไว้ได้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่อาจลบล้างความเสียหายได้ทั้งหมด “อั้ก!” ประกายไฟแตกกระจาย ร่างของอีซอลฮวาถูกแรงปะทะซัดจนถอยร่นไปหลายก้าว ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะค่าสถานะโดยรวมของผมในตอนนี้เรียกได้ว่าสูงที่สุดในหมู่ร่างอวตารทั้งหมด หากไม่นับรวมยูจงฮยอก แม้ผมจะไร้ซึ่งพรสวรรค์ แต่ผมก็ไม่ได้อ่อนแอ “ยอมแพ้ซะเถอะ หากภัยพิบัติฟักตัวออกมาตอนนี้ มันจะไม่ส่งผลดีต่อเธอเลย สถานการณ์ย่อยนี้ไม่มีบทลงโทษหากทำภารกิจล้มเหลวไม่ใช่หรือ?” อีซอลฮวาเหลือบมองอุกกาบาตภัยพิบัติด้วยแววตาร้อนรน บรรยากาศรอบกายเริ่มแปรเปลี่ยนไป ผมสัมผัสได้ว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่เพียงแค่การยืมพลัง แต่มันคือการทำให้ ‘ภัยพิบัติ’ อุบัติขึ้นจริงๆ มันช่างประหลาด แม้แต่คนที่ไม่เคยอ่านนิยายต้นฉบับก็ย่อมคาดเดาได้ว่าโซลจะพินาศสิ้นหากภัยพิบัติฟักตัว แล้วเหตุใดเธอถึงต้องการปลุกมันให้ตื่นขึ้นกันแน่? [ทักษะเฉพาะตัว ‘รายชื่อตัวละคร’ ทำงาน] + [ข้อมูลตัวละคร] ชื่อ: อีซอลฮวา อายุ: 26 ปี กลุ่มดาวสนับสนุน: หมอเทวดากูอัม (โฮจุน ผู้เขียนตำราทงอึยโบกัม) คุณลักษณะส่วนตัว: แพทย์ผู้เปี่ยมความสามารถ (ระดับหายาก), จ้าวแห่งพิษ (ระดับหายาก) ทักษะเฉพาะตัว: ฝึกฝนอาวุธ เลเวล 7, มารพิศวาส เลเวล 4, ปล่อยพิษมรณะ เลเวล 5, ปรุงพิษใหม่ เลเวล 4, ต้านทานพิษ เลเวล 5... สติกมา: พิษปลิดชีพ เลเวล 4, พิษพันวิญญาณ เลเวล 4, ทางแยกเป็นตาย เลเวล 3 ค่าสถานะโดยรวม: ร่างกาย เลเวล 44 (+10), พละกำลัง เลเวล 42 (+10), ความคล่องตัว เลเวล 44 (+10), พลังเวท เลเวล 35 (+10) การประเมินโดยรวม: อยู่ระหว่างการประเมิน * ตัวละครนี้กำลังติดเชื้อ ‘ปรสิต’ * ปรสิตกำลังควบคุมร่างกายของตัวละคร * ค่าสถานะบางส่วนของปรสิตแอนตินุสจะถูกถ่ายโอนไปยังตัวละคร + ...บ้าเอ๊ย ผมไม่คิดเลยว่าอาการของเธอจะหนักหนาถึงเพียงนี้ [เนื่องจากผลของคุณลักษณะเฉพาะตัว ประสิทธิภาพความทรงจำในบางฉากจะเพิ่มสูงขึ้น] ในหัวของผม หน้ากระดาษพลิกผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประโยคจากบางหน้าไหลผ่านม่านตาเหมือนสายน้ำ 「 มีห้าเผ่าพันธุ์ที่ปกครองโลกแห่งโครนอส เผ่าพันธุ์เวลเคียในทิศตะวันออก, เผ่าพันธุ์ปรสิตในทิศตะวันตก, เผ่าพันธุ์อิมยุนทาร์ในทิศใต้ และเผ่าพันธุ์มิสทิลเลนในทิศเหนือ และสุดท้าย เผ่าพันธุ์อินบาที่จุดศูนย์กลาง 」 ผมเบี่ยงกายหลบการโจมตีด้วยพิษพลางตวัดเท้าเตะจนเธอเสียหลักล้มคว่ำ อีซอลฮวากลิ้งไปตามพื้นพร้อมเสียงครวญคราง ผมจ้องมองเธอแล้วเอ่ยขึ้น “สถานการณ์ที่ห้า คือสถานการณ์ที่ใช้ ‘ภัยพิบัติแห่งโครนอส’ เป็นแรงบันดาลใจ” นัยน์ตาของอีซอลฮวาสั่นสะท้านเมื่อได้ยินชื่อ ‘ภัยพิบัติแห่งโครนอส’ “ในวันที่โครนอสล่มสลาย ทั้งห้าเผ่าพันธุ์ที่ปกครองโครนอสได้คัดเลือกวีรบุรุษขึ้นมาเผ่าพันธุ์ละหนึ่งคน วีรบุรุษทั้งห้าผู้รอดชีวิตจากการล่มสลายอย่างน่าอดสูและสืบทอดเส้นทางของโครนอสต่อไป” “...” “พวกเขาถูกส่งไปยังโลกอื่นผ่านพันธสัญญากับสตาร์สตรีม มายังโลกใบนี้ พบเจอกับเผ่าพันธุ์อื่น และสาบานว่าจะสละชีวิตเพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติที่นั่น” เสียงกรีดร้องที่ไม่ใช่มนุษย์เล็ดลอดออกมาจากปากของอีซอลฮวาเมื่อได้ยินเรื่องราวนี้ “พวกเขาเหล่านั้นถูกเรียกว่า... ผู้นำทาง” “...กี๊ซซ มนุษย์โลกอย่างเจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร?” ผมรู้ได้อย่างไรงั้นหรือ? ก็เพราะผมอ่านมันมาจากหนังสือน่ะสิ “คุณไม่ใช่อีซอลฮวา” ภัยพิบัติกำลังฟักตัวเร็วกว่าในต้นฉบับ ไม่มี ‘มนุษย์’ คนไหนที่จะทำเรื่องแบบนี้ “ราชินีปรสิต แอนตินุส... เหตุใดผู้นำทางถึงพยายามปลุกภัยพิบัติให้ตื่นขึ้นกันแน่?” มีเพียง ‘ผู้นำทางที่ตกสู่บาป’ เท่านั้นที่จะฝันถึงเรื่องพรรค์นี้ [ปรสิตระดับ 5 แอนตินุส กำลังจ้องมองคุณ] ปรสิตคือเผ่าพันธุ์ที่ดำรงอยู่ได้ด้วยการสิงสู่เผ่าพันธุ์อื่น และตอนนี้อีซอลฮวากำลังถูกชักใยโดยหนึ่งในผู้นำทางเหล่านั้น ผมปรายตาไปมองศพของพวกมนุษย์ชั้นต่ำ เช่นเดียวกับอุกกาบาตของไลคาออน มันไม่ใช่พลังของภัยพิบัติ แต่เป็นพลังของผู้นำทางแห่งโครนอสที่กระตุ้นให้เกิดการกลายพันธุ์ “ทำไมคุณถึงแพร่เชื้อใส่พวกมนุษย์ที่นี่? ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?” กี๊ซซซ... “คุณจะได้อะไรจากการปลุกภัยพิบัติให้ตื่นก่อนเวลา? เป้าหมายของพวกผู้นำทางไม่ใช่การร่วมมือกับผู้คนในโลกนี้เพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติและรวมเป็นหนึ่งเพื่อสร้างโลกใหม่หรอกหรือ? แล้วเหตุใดคุณถึงพยายามจะทำลายโลกที่กำลังถูกปรับสภาพนี้ทิ้งเสียเองล่ะ?” กี๊ซซซ กี๊ซซซซ...! “นี่คือการกระทำที่ฝ่าฝืนภารกิจของพวกคุณ! ยังไม่สายเกินไป ออกไปจากร่างของเธอซะเดี๋ยวนี้ ทำในสิ่งที่ควรทำซะ ผู้นำทางแอนตินุส!” หากเป็นไปได้ ผมไม่อยากสังหารอีซอลฮวา และบางทียูจงฮยอกเองก็คงคิดเช่นเดียวกัน ‘ผู้ใช้พิษ’ กลายเป็นหนึ่งในสิบปีศาจร้ายหลังจากถูกปรสิตสิงสู่ หากกำจัดเชื้อร้ายออกไปได้ อีซอลฮวาก็อาจไม่ต้องกลายเป็นหนึ่งในสิบปีศาจเหล่านั้น นั่นคือเหตุผลที่การเจรจาของยูจงฮยอกไม่ได้ผล เขาพยายามปกป้องอดีตคนรักจากราชินีปรสิต ข้อความจาก ‘นัดพบยามเที่ยง’ กะพริบขึ้นกลางอากาศ – ฆ่าเธอซะ นั่นคือข้อความจากยูจงฮยอก – สิ่งสำคัญไม่ใช่ชีวิตของเธอ แต่คือการอยู่รอดของโลกใบนี้ จงทำอย่างชาญฉลาด คิมดกจา ด้วยระยะทางที่ห่างไกล ผมไม่อาจเห็นได้ว่ายูจงฮยอกแสดงสีหน้าอย่างไรในตอนนี้ เขาต้องกังวลถึงโลกใบนี้มากกว่าผู้หญิงที่เขาเคยมอบความรักให้... บางทีนี่อาจเป็นธรรมชาติของวีรบุรุษ ผมตอบกลับไป – ถ้าทำแบบนั้น คุณจะไม่มีวันมีความสุข – เรื่องนั้นไม่สำคัญ น้ำเสียงของยูจงฮยอกยังคงมั่นคงและเด็ดขาด ทว่าผมรู้ดี... หากอีซอลฮวาตายลงที่นี่ สักวันหนึ่งยูจงฮยอกจะต้องพังทลาย ความตายของคนรู้จักจะสะสมพอกพูน กัดกินความทรงจำของเขาและทำให้จิตใจของเขาอ่อนล้าลงไปเรื่อยๆ “กี๊ซซซ! เจ้ามันก็แค่ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำ!” ราชินีปรสิตแผดเสียงผ่านปากของอีซอลฮวา ความเกลียดชังที่มีต่อมนุษย์ฝังรากลึกอยู่ในน้ำเสียงนั้น อันที่จริงผมรู้ว่าเหตุใดเธอถึงเกลียดชังมนุษย์นักหนา ทว่าสถาณการณ์ตอนนี้ไม่ได้ผ่อนคลายพอที่จะให้ผมมาเห็นอกเห็นใจเธอ “ไปตายซะ!” ของเหลวสีดำเริ่มหลั่งไหลออกจากร่างของอีซอลฮวา... พิษพันวิญญาณ นี่คือตอนที่พรสวรรค์ของอีซอลฮวาเริ่มสำแดงเดช ของเหลวสีมืดมิดพุ่งออกจากเล็บของเธอตรงมายังผม ผมถอยก้าวร่นไปสองสามก้าว ในขณะที่พิษพันวิญญาณแผดเผาจนพื้นหลอมละลาย หากยูจงฮยอกเป็นเพียงร่างอวตารธรรมดา เขาคงมีสภาพไม่ต่างจากพื้นตรงนี้ไปแล้ว ยูจงฮยอกถามขึ้น – นายมีวิธีรับมือพิษพันวิญญาณหรือเปล่า? – มีสิ ผมเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา และหากจะพูดให้ถูก ผมไม่ใช่ร่างอวตารด้วยซ้ำ พิษของอีซอลฮวากระจายไปในอากาศ พุ่งเข้าหาผมเหมือนมีเจตจำนงของตัวเองเพื่อค้นหาจุดอ่อน หยดพิษบางส่วนกระเซ็นโดนต้นขาและท่อนแขนของผม ชุดสูทส่วนที่ถูกพิษพันวิญญาณเริ่มหลอมละลาย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของอีซอลฮวา ทว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่เร็วเกินไป ผมพุ่งฝ่าม่านพิษเข้าไปซัดหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าท้องของเธอจนร่างปลิวละลิ่ว “กรี๊ดดดดด!” เธอกรีดร้องโหยหวนขณะลอยเคว้งกลางอากาศ ผิวหนังของผมที่สัมผัสกับพิษพันวิญญาณเริ่มเปลี่ยนสีไปบ้าง ทว่าในชั่วอึดใจมันก็กลับคืนสู่สภาพเดิม อีซอลฮวาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะหนก “...กี๊ซซซ ต้านทานพิษพันวิญญาณงั้นหรือ?” ความหวาดกลัวฉายชัดในแววตาของเธอ ความสามารถต้านทานพิษพันวิญญาณคือสิ่งที่น่าพรั่นพรึงสำหรับผู้ใช้พิษทุกคน ทว่าผมไม่ได้มีความสามารถต้านทานพิษพันวิญญาณหรือภูมิคุ้มกันพิษหมื่นชนิดอะไรนั่นหรอก “แอนตินุส คุณไม่รู้จักกลุ่มดาวสนับสนุนของผู้ถูกสิงสู่เลยงั้นหรือ?” ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า “นั่นแหละคือเหตุผลที่คุณไม่รู้... คุณไม่รู้ แต่ผมมั่นใจว่ามันอยู่ในร่างกายนั้นใช่ไหมล่ะ?” อึดใจต่อมา หนังสือเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของผม [กลุ่มดาวที่กังวลเกี่ยวกับการเสื่อมถอยของการแพทย์แผนตะวันออกได้เปิดเผยฉายาของตน] [กลุ่มดาว ‘หมอเทวดากูอัม’ จ้องมองคุณด้วยความอัศจรรย์ใจ] “กี๊ซซซ...?” [ทงอึยโบกัม – ฉบับไม่สมบูรณ์] มันคือหนึ่งในบันทึกการแพทย์แผนตะวันออกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งบูรพาทิศ ทงอึยโบกัมคือไอเทมที่ปรากฏในดันเจี้ยนห้าคนระหว่างสถานการณ์คัดเลือกราชา “ผมลำบากแทบตายกว่าจะรวบรวมมันมาได้” ในช่วงสถานการณ์คัดเลือกราชา บรรดาราชาทั้งหลายต่างบ้าคลั่งพยายามแย่งชิง ‘ดาบประหารปีศาจสี่ยิม’ (Four Yin Demonic Beheading Sword) กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่พวกเขากระหายอยากได้ดาบนั่น ผมกลับไล่เก็บไอเทมชิ้นอื่น ไอเทมมากมายถูกทิ้งขว้างเพราะพวกเขาไม่รู้ซึ้งถึงคุณค่าของมัน และในบรรดาของเหล่านั้น ผมสนใจทงอึยโบกัมที่สุด อายุรศาสตร์ – 4 เล่ม ศัลยศาสตร์ – 4 เล่ม โรคต่างๆ – 11 เล่ม การรักษา – 3 เล่ม การฝังเข็ม – 1 เล่ม สารบัญ – 2 เล่ม มันคือดาราภัณฑ์ที่สามารถทำให้สมบูรณ์ได้หากรวบรวมครบทั้ง 25 เล่ม แต่น่าเสียดายที่ผมรวบรวมมาได้เพียงแปดเล่มเท่านั้น ทว่าแค่นั้นก็เพียงพอที่จะสำแดงผลของมัน แม้จะเก็บมาได้เพียงแปดส่วน แต่ทงอึยโบกัมก็ให้ผลเทียบเท่ากับลูกปัดภูมิคุ้มกันพิษระดับ S [ผลของทงอึยโบกัม – ฉบับไม่สมบูรณ์ ทำงาน] [ร่างกายของคุณได้รับความสามารถต้านทานพิษชั่วคราว] อีซอลฮวาแผดเสียงออกมาอย่างสับสน “เป็นไปได้ยังไง! นั่นมันพิษพันวิญญาณนะ...!” “ผมรู้... พิษพันวิญญาณคือพิษที่ไม่สามารถแก้ได้ด้วยการต้านทานพิษทั่วไป แต่สำหรับทงอึยโบกัมมันเป็นไปได้ คุณรู้ไหมว่าทำไม?” [กลุ่มดาว ‘หมอเทวดากูอัม’ เผยรอยยิ้มบางๆ] กลุ่มดาวดวงหนึ่งเปล่งแสงจางๆ ราวกับจะขานรับคำพูดนั้น “เพราะกลุ่มดาวที่เป็นคนสร้างพิษพันวิญญาณขึ้นมา... ก็คือผู้เขียนตำราทงอึยโบกัมเล่มนี้ยังไงล่ะ”