ตอนที่ 18 – การต่อสู้ของนักอ่าน (2) ยามที่สัมผัสได้ถึงกระแสลมอันเย็นเยียบเข้าโอบล้อมกายา ข้าพลันระลึกถึงถ้อยคำที่เคยปรากฏอยู่ในหน้ากระดาษของ ‘สามวิถีเพื่อการเอาตัวรอด’ ฮันซูยองที่กำลังอัญเชิญร่างอวตารอยู่ ชะงักงันไปทันทีเมื่อสังเกตเห็นทักษะที่ข้ากำลังจะใช้ “อะไรกัน? นายบอกว่าไม่ได้เรียนวิชานี้ไม่ใช่เหรอ!” “ถอยไปซะ” วิถีแห่งสายลม (Way of the Wind) 「 หัตถ์ขวาก่อเกิดลมกรด หัตถ์ซ้ายอุบัติพายุคลั่ง วิถีแห่งสายลมจักเปิดออก เมื่อเส้นตรงและเส้นโค้งมาบรรจบกัน 」 ถ้อยคำที่เคยยากแท้หยั่งถึง กลับกลายเป็นความจริงในชั่วพริบตาที่ข้าสัมผัสได้ถึงมวลอากาศที่พัดผ่านปลายเท้า หมัดของมยองอิลซังพุ่งเข้าใส่สันจมูกของข้าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทว่า การโจมตีที่ควรจะเข้าเป้ากลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า พลังอันมหาศาลของทักษะนี้เข้ามาเติมเต็มค่าสถานะที่ขาดหายไป นี่คือสุดยอดวิชาลับแห่งเผ่าอิมยุนทาร์ ดวงตาของมยองอิลซังเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “...หือ? แกเร็วขึ้นงั้นเหรอ?” ข้าไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ขณะที่สมาธิจดจ่ออยู่กับการหยั่งรู้บทบัญญัติแห่งลม จากนี้ไปคือการเดิมพันกับเวลา ระยะเวลาที่เหลืออยู่ของบุ๊กมาร์กคือ 30 นาที “อ้า... เข้าใจแล้ว ทักษะของพวกหมาป่านั่นสินะ?” มยองอิลซังหัวเราะเยาะพรางแค่นเสียง “นี่แกไปหยั่งรู้อะไรมาถึงได้ใช้ทักษะขยะๆ แบบนี้ได้กัน?” “...” “แกรู้ไหม? ฉันนี่แหละที่ปลิดชีพราชาของพวกมันด้วยมือคู่นี้เอง” แน่นอนว่าข้าต้องรู้ ข้ารจนาถึงเหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งโครโนสที่สิ้นชีพไปได้ทุกตน เจ้าชายไลคาออนแห่งอิมยุนทาร์, ราชินีปรสิตแอนตินุส... ชะตากรรมของผู้ที่รอดชีวิตจากโลกที่ล่มสลาย คือการถูกใช้เป็นหมากในฉากทัศน์ที่อุบัติขึ้นบนดาวดวงอื่น และข้าเองก็คงหนีไม่พ้นสภาพเดียวกับพวกเขาหากโลกใบนี้ต้องพินาศลง กระสุนเพลิงทมิฬขนาดกลาง (Medium Black Fire Cannon) พุ่งทะยานออกจากหัตถ์ขวาของมยองอิลซัง 「 สายลมหนึ่งบรรจบสายลมหนึ่ง ก่อเกิดหยินและหยาง สายลมหนึ่งประสานสายลมหนึ่ง รังสรรค์กฎเกณฑ์แห่งด้านลบและด้านบวก 」 ข้าเค้นทุกมโนภาพเพื่อเปลี่ยนถ้อยคำเหล่านั้นให้กลายเป็นภาพที่แจ่มชัด มวลลมร้อนและเย็นหมุนวนสลับกันเบื้องหน้าข้า ทิศทางของกระแสลมเริ่มบิดเบี้ยวและปั่นป่วน เพลิงทมิฬถูกเบี่ยงเบนออกไปทันทีที่ปะทะกับกำแพงลม พลังงานอันเกรี้ยวกราดกระจายตัวออกไปทุกทิศทาง การโจมตีด้วยอีเธอร์ (Ether) ทุกรูปแบบจำเป็นต้องมีสื่อกลาง หากรากฐานของสื่อกลางถูกสลายไป การโจมตีนั้นก็ย่อมไร้ผลและตีกลับไปยังผู้ใช้ มยองอิลซังฉายแววประหลาดใจ “...ไม่เลวนี่ แกพอจะมีพรสวรรค์อยู่บ้างนะ?” มันเริ่มถอยฉากออกไปอีกครั้ง [ตัวละคร ‘มยองอิลซัง’ ใช้ทักษะเคลื่อนที่พริบตา (Blink) เลเวล 4] มันคือการเคลื่อนที่พริบตาอีกครั้ง ทว่ามันไม่ยากเย็นเกินกว่าที่ข้าจะตามล่า ทันทีที่หลับตาและจดจ่ออยู่กับสายลม ข้าก็สามารถอ่านทุกการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นโดยรอบได้ ข้าทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่ทัดเทียมกับ ‘ก้าวย่างวิหคเพลิง’ (Red Phoenix Shunpo) ของยูจุงฮยอก จนกระทั่งพบมยองอิลซังที่กำลังคว้าตัวผู้คนส่งเดชเพื่อเค้นถามคำถาม ข้าถีบตัวออกจากโครงเหล็กของอาคาร พุ่งเข้าใส่ขยี้เป้าหมายด้วยลูกถล่มที่รุนแรงพอจะบดขยี้กระดูก ทว่ามันกลับหยัดยืนขึ้นมาได้ [ตราประทับที่ยี่สิบสี่ของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ ถูกปลดออก] ตราประทับชิ้นต่อไปถูกปลดออกอย่างเฉียดฉิว “...เมื่อกี้มันแค่คันๆ น่ะ?” มยองอิลซังเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่น มันเชื่อมั่นว่าอย่างไรเสียตนก็เป็นฝ่ายชนะ บาดแผลของมันได้รับการเยียวยาจากการปลดตราประทับ และยิ่งเวลาผ่านไป พลังมานาของข้าก็ยิ่งถูกสูบกินมากขึ้น “ฮ่าๆๆๆ หยุดฉันให้ได้ก็แล้วกัน!” ความจริงก็คือ ข้าไม่สามารถสังหารมันได้หากใช้ ‘วิถีแห่งสายลม’ เป็นเพียงทักษะเสริมพลัง หากเพียงแค่นี้สามารถสยบภัยพิบัติแห่งคำถามได้ โลกโครโนสก็คงไม่พินาศแต่แรก ข้าต้องทำ ‘สิ่งนั้น’ ทว่าปัญหาคือ... ข้าต้องการใครสักคนมาถ่วงเวลาเพื่อรวบรวมพลัง ...หือ? ทันใดนั้น บางสิ่งก็ดิ่งพสุธาลงมาจากฟากฟ้า มันดูราวกับเหยี่ยวที่โฉบลงมาฉีกกระชากอากาศ พุ่งตรงเข้าใสมยองอิลซัง ตูมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทก้องพร้อมกับหลุมลึกที่ปรากฏบนพื้นดิน ท่ามกลางกลุ่มควันในจุดที่มยองอิลซังนอนกองอยู่ ข้าเห็นร่างที่คุ้นตา ข้าจ้องมองชายผู้นั้นด้วยอาการอ้าปากค้างแล้วพึมพำออกมาว่า “...ยูจุงฮยอก?” ไอ้บ้านี่บอกว่าต้องใช้เวลาพักฟื้นสองวันไม่ใช่เหรอ? ข้าจ้องมองยูจุงฮยอกที่เดินเข้ามาใกล้พลางถอยฉากออกมาตามสัญชาตญาณ หวังว่าเขาคงไม่ได้กะจะซัดข้าตอนนี้หรอกนะ? ทว่า ยูจุงฮยอกกลับหยุดลงเบื้องหน้าข้าเพียงไม่กี่ก้าวแล้วหันหลังกลับไป “เริ่มซะ” ยูจุงฮยอกเอ่ยขึ้น ราวกับเขาล่วงรู้ว่าข้ากำลังจะทำอะไร “ฉันจะกันมันไว้เอง” ฮันซูยองที่นอนแหมะอยู่ใกล้ๆ พึมพำแทนใจข้าออกมา “เหอะ ให้ตายสิ สมกับเป็นพระเอกจริงๆ...” ทว่าขัดกับคำพูดของเธอ ยูจุงฮยอกดูอยู่ในสภาพที่อันตรายยิ่ง ร่างกายของเขายังคงโงนเงน เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนจนน่ากลัว ในขณะเดียวกัน มยองอิลซังก็หยัดยืนขึ้นจากหลุม กระอักเลือดออกมาพลางหัวเราะร่า “อา... น่ารำคาญชะมัด...” มันแทบไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงแม้จะโดนกระแทกหนักขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่คือกลุ่มที่ ‘อ่อนแอ’ ที่สุดในบรรดาเหล่าผู้หวนคืนที่จะปรากฏตัวขึ้น มยองอิลซังพุ่งเข้าใส่ และยูจุงฮยอกก็กระโจนเข้ารับมือ ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะใช้ ‘วิถีแห่งสายลม’ 「 สายลมทั้งสี่บรรจบก่อเกิดปราการ สายลมอีกสี่หนุนนำรังสรรค์แปดทิศ มวลอากาศคงอยู่ทุกหนแห่ง ทว่ากลับไร้ตัวตนในทุกทิศทาง 」 นี่คือบทบัญญัติที่เคยทำให้ไลคาออนได้หยั่งรู้ กำแพงอากาศลึกลับรูปแปดเหลี่ยมเริ่มหมุนวนและบีบอัดเข้าหากัน มันคือโดมแห่งพื้นที่ขนาดเล็ก การปิดผนึกที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก จากนี้ไปคือการต่อสู้กับเวลา ยูจุงฮยอกถูกซัดจนกระเด็นถอยออกมา ขณะที่สีหน้าของมยองอิลซังเริ่มแข็งค้าง มันเริ่มตระหนักได้แล้วว่านี่ไม่ใช่การเล่นสนุกอีกต่อไป “อะไรกัน...?!” วินาทีต่อมา อากาศทั้งหมดภายในโดมถูกรีดออกจนหมดสิ้น หูของข้าดับวูบและสุ้มเสียงทั้งมวลอันตรธานหายไป ลมภายนอกพัดคลั่ง ทว่าภายในโดมกลับสงบนิ่งราวกับตาพายุ มยองอิลซังอ้าปากค้าง “...!” “...?” มันพยายามขยับปากพูดอยู่หลายครั้ง ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา สุ้มเสียงไม่อาจก่อเกิดได้เพราะไร้ซึ่งสื่อกลาง มันกำลังอยู่ในสภาวะสุญญากาศโดยสมบูรณ์ ด้วยความแตกต่างของความดันอากาศ อากาศในปอดของข้าถูกรีดออกมาในชั่วพริบตา ข้าต้องรีบสูดมันกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว ภายนอกโดม ฮันซูยองกำลังตะโกนบางอย่างออกมา แต่ไม่มีใครได้ยิน [ทักษะเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขั้นที่ 2 ทำงาน!] 「 นี่มันอะไรกัน? 」 ข้าได้ยินเสียงความคิดของมยองอิลซัง 「 ทำไมฉันถึงไม่มีเสียง? มายากลงั้นเหรอ? 」 มยองอิลซังแผดร้องอย่างสับสน แต่นั่นเป็นเรื่องธรรมชาติ ผู้หวนคืนทุกคนล้วนมี ‘บทลงโทษ’ (Penalty) โดยเฉพาะพวกที่ได้รับพลังเดิมกลับคืนมาอย่างรวดเร็วภายใต้เงื่อนไขบางประการ [บทลงโทษของ ‘ภัยพิบัติแห่งคำถาม’ ทำงาน] [พลังของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ อ่อนแอลง] [ตราประทับที่ยี่สิบสี่ของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ ถูกผนึก] 「 อว๊ากกก ไม่นะ! 」 เงื่อนไขที่ทำให้พวกเขา ‘อ่อนแอลง’ นั้นง่ายดายพอๆ กับตอนที่ ‘แข็งแกร่งขึ้น’ [ตราประทับที่ยี่สิบสามของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ ถูกผนึก] ทำไมภัยพิบัติแห่งคำถามถึงต้องคอยตั้งคำถามน่ะหรือ? เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว พลังของมันจะอ่อนแอลงทันทีหากมันไม่ได้เอ่ยปากถาม 「 บ้าเอ๊ย! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยเเดี๋ยวนี้! 」 หมัดของมันระดมซัดใส่กำแพงอากาศครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากำแพงนั่นกลับไม่พังทลายลงง่ายๆ ในพื้นที่ไร้สื่อกลาง เพลิงทมิฬไม่อาจลุกไหม้ได้ [ตราประทับที่ยี่สิบสองของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ ถูกผนึก] คุกสุญญากาศที่รังสรรค์ขึ้นจากวิถีแห่งสายลม นี่คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการรับมือภัยพิบัติแห่งคำถามที่ข้ารู้จัก 「 อว๊ากกกกก! 」 มยองอิลซังพุ่งเข้าใส่ข้าอย่างบ้าคลั่ง มันคิดว่าถ้าสังหารข้าได้ คุกสุญญากาศนี้จะพังทลายลง แต่มันคิดผิด นี่คือพื้นที่ที่ข้ารังสรรค์ขึ้น ข้าใช้วิถีแห่งสายลมหลบหลีกการโจมตีของมันพลางบีบอัดอาณาเขตของคุกให้เล็กลง ทันทีที่กำแพงหดตัว ข้าก็สร้างช่องแคบๆ แล้วพาตัวเองกับยูจุงฮยอกหนีออกมาภายนอกโดม ทิ้งให้มยองอิลซังติดอยู่ข้างในเพียงลำพัง 「 ...ไอ้สารเลว! 」 ขึ้นชื่อว่าผู้หวนคืนย่อมไม่ธรรมดา โดมเริ่มมีรอยร้าวจากการระเบิดพลังของมัน ข้ายกมือขึ้นและบัญชาให้สายลมเข้าไปเติมเต็มจุดอ่อนทันที ท่ามกลางความกดดันมหาศาล ขนาดของโดมเริ่มหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เลือดกำเดาไหลซึมจากจมูกของข้าเนื่องจากการใช้สมาธิที่เกินขีดจำกัด เป้าหมายสูงสุดคือการบีบคุกสุญญากาศให้เหลือเพียงรอบกายของมันเท่านั้น ทว่าการควบคุมกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด บ้าชะมัด ยูจุงฮยอกทำมันได้อย่างง่ายดายแท้ๆ ทำไมข้าถึงรู้สึกว่ามันยากเย็นขนาดนี้? “อย่าพยายามควบคุมมัน แต่จงนำทางสายลม” เสียงของยูจุงฮยอกดังขึ้น ในวินาทีนั้น ข้าพลันหยั่งรู้ บางทีความผิดพลาดของข้าคือการสร้าง ‘กำแพง’ สิ่งสำคัญคือการสลายสื่อกลางรอบตัวมันต่างหาก 「 อะ... อว๊ากกกก อว๊ากกกก! หายใจไม่ออก! 」 มยองอิลซังตะเกียกตะกายตะกุยคอตัวเองอย่างเสียสติจนเลือดสาดกระเซ็น “...ไม่เลว แม้แกจะยังไม่มีพรสวรรค์เท่าไหร่ก็เถอะ” เสียงยูจุงฮยอกดังขึ้นอีกครั้ง มยองอิลซังพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย [ตัวละคร ‘มยองอิลซัง’ ใช้ทักษะมหาปืนใหญ่เพลิงทมิฬ (Great Black Fire Cannon) เลเวล 3] หัตถ์ขวาของมันถูกห่อหุ้มด้วยเพลิงอเวจีสีมืดมิด ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือ เพลิงมหาประลัยนั้นพุ่งทะลวงผ่านโดมสายลมออกมาได้! ข้าล้มคว่ำลงพลางกอดร่างของยูจุงฮยอกเพื่อปกป้อง แรงกระแทกหนักอึ้งบดขยี้ประสาทสัมผัส มยองอิลซังดูเหมือนจะเค้นพลังมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อส่งปืนใหญ่เพลิงทมิฬออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าสายลมหาได้หยุดนิ่ง ทันทีที่เพลิงทมิฬพุ่งทะลวงโดมออกไป มวลอากาศก็กลับเข้าไปเติมเต็มจุดนั้นในทันที การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใด ปัญหาเดียวคือผู้คนกำลังล้มตายจากเปลวเพลิงทมิฬนั่น ยูจุงฮยอกจ้องหน้าข้าแล้วเอ่ย “คิมดกจา อย่าไปคิดถึงเรื่องนั้น พวกมันไม่สนหรอกว่าแกจะตายหรือเปล่า” “มันก็มีคนประเภทนั้นอยู่แหละครับ” แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นแบบนั้น ข้าหยัดยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงทมิฬ เพลิงทมิฬถูกทำให้แตกกระจายและบิดเบี้ยวด้วยพลังการหมุนที่รุนแรงของโดม ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เพราะข้าเป็นผู้รับแรงปะทะส่วนใหญ่ไว้เอง เปลวไฟเผาไหม้ผิวหนังของข้าจนไหม้เกรียม ความรู้สึกที่ลึกถึงกระดูกค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย ข้าทำได้... ตอนนี้มันไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลย ในวินาทีนี้ ข้าก้าวข้ามไปยังอาณาเขตที่อยู่เหนือขีดจำกัด ยามที่ประสาทสัมผัสเริ่มเลือนราง ร่างกายของข้าก็แปรเปลี่ยนราวกับสายลม [กลุ่มดาวที่รักในความพยายาม กำลังชื่นชมความเจ็บปวดของคุณ] [เศษเสี้ยวแห่งพรสวรรค์ที่หลับใหลอยู่ในจิตวิญญาณของคุณเบ่งบานแล้ว] ข้าควบคุมคุกสุญญากาศด้วยหัตถ์ซ้าย พลางวาดสายลมด้วยหัตถ์ขวาเพื่อสลายพลังงานของเพลิงทมิฬ ท่ามกลางความภวังค์อันสมบูรณ์ ข้าได้ลิ้มรสจุดสูงสุดใหม่ของวิถีแห่งสายลม ลมที่ปลายนิ้วกำลังรังสรรค์ทัศนียภาพที่ข้าไม่เคยพานพบมาก่อน [ความหนาของทักษะเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ บางลงชั่วคราว] มันคือความรู้สึกที่แปลกประหลาด... นี่สินะคือสิ่งที่เหล่า ‘ตัวละคร’ มองเห็นโลกใบนี้ ไม่ว่าข้าจะจดจ่ออ่านข้อความมากเพียงใด ข้าก็ไม่อาจล่วงรู้ความรู้สึกที่แท้จริงได้ ทว่าในตอนนี้ ข้ากลับรู้สึกว่าส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่เคยสัมผัสผ่านเพียงปลายนิ้วบนหน้ากระดาษ สิ่งที่ข้าไม่เคยเอื้อมถึง บัดนี้ข้ากลับเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ การอ่าน แตกต่างจากการทำความเข้าใจ และบางที ข้าอาจจะยังไม่เข้าใจโลกใบนี้แม้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เสียด้วยซ้ำ ไม่นานนัก พลังเพลิงทมิฬของมยองอิลซังก็เริ่มอ่อนกำลังลง 「 บ้าเอ๊ย! ไอ้สวะ! ตายซะ! ตายยยย!! 」 กระแสของเปลวเพลิงลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว มิหนำซ้ำ พลังมานาของข้ายังคงเต็มเปี่ยม มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด... ต่อให้ข้าจะอยู่ในภวังค์ แต่ข้าจะมีมานาเหลือเฟือขนาดนี้ได้อย่างไร? เบื้องหลังของข้า ยูจุงฮยอกเอ่ยขึ้นมาว่า “...ฉันจะฆ่าแก” ...ดูเหมือนว่าข้าจะแอบสูบมานาของยูจุงฮยอกมาใช้เสียแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน การโจมตีของมยองอิลซังก็ยุติลง [ตราประทับทั้งหมดของผู้หวนคืน ‘มยองอิลซัง’ ถูกผนึก] ข้ากับยูจุงฮยอกหันมาสบตากัน [ทักษะเฉพาะตัว ‘วิถีแห่งสายลม เลเวล 8’ ถูกปลดออก] มยองอิลซังที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองมายังพวกเรา “แค่อั่ก... แค่กๆ...!” ข้าเขวี้ยง ‘ศรัทธาที่ไม่สั่นคลอน’ (Unbroken Faith) เข้าใส่ร่างของชายที่กำลังหอบหายใจและพยายามจะหนีไป “กึด...!” มันล้มคว่ำลงพร้อมกับดาบที่ปักคาหลัง มันไม่สามารถหนีด้วยการเคลื่อนที่พริบตาได้อีกต่อไป ข้าถลาเข้าไปคว้าคอของมันไว้ “...เหอะ น่ารำคาญจริงๆ ที่พูดไม่ได้เนี่ย คำถามของแกจบแล้วหรือยัง?” “ค่อก...” “ฉันจะฆ่าแกทิ้งซะเดี๋ยวนี้ถ้าแกกล้าตั้งคำถามขึ้นมาอีก อย่าถามอะไรทั้งนั้น” เหล่าผู้หวนคืน... สิ่งมีชีวิตที่เย่อหยิ่งและโหดเหี้ยมที่สุดใน ‘สามวิถีเพื่อการเอาตัวรอด’ และในบรรดานั้น มยองอิลซังคือหนึ่งในพวกที่เลวทรามที่สุด “ตอนนี้ ฉันไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงเดียวจากแก” ผัวะ! ผัวะ! “อ๊ากกกก!” มยองอิลซังเงยหน้ามองข้าด้วยสายตาที่เหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม ข้าระดมหมัดซัดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความทะนงตัวนั้นพังทลายลงไม่มีชิ้นดี มยองอิลซังที่สะบักสะบอมเค้นเสียงออกมาได้เพียงว่า “มะ... มันไม่ควรเป็นแบบนี้...” ข้าจ้องมองมันพลางนึกถึงสมัยที่มันยังเป็น ‘ผู้กล้า’ 「 “ฉะ... ฉันคือผู้กล้าเหรอ? ฉันคือผู้กล้าจริงๆ ใช่ไหม? จริงๆ นะ?” 」 มยองอิลซัง เด็กหนุ่มมัธยมปลายวัย 17 ปี เด็กชายผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเลือกให้เป็นผู้กล้าเพื่อกอบกู้โลกและตกลงมายังโครโนส แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยากกลายเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้อยากเป็นฆาตกรที่ล้างบางสิ่งมีชีวิตทั้งทวีป แต่เขาก็ได้ทำมันไปแล้ว “แกต่างหากที่เป็นคนเลือกจะกลายเป็นภัยพิบัติเอง” บัดนี้ เขาไม่อาจแก้ไขความจริงนั้นได้อีกต่อไป [ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘มยองอิลซัง’ เพิ่มขึ้น] ใบหน้าของมยองอิลซังบิดเบี้ยว “ฉัน... แน่นอนว่าต้องเป็น... พะ... พระเอกของโลกนี้...” ชายผู้โหยหาการเป็นพระเอก ทว่าสุดท้ายกลับล้มเหลว พระเอกตัวจริงยามนี้ได้ก้าวเข้ามาใกล้และฝังคมดาบลงบนศีรษะของมัน ข้าจ้องมองดวงตาของชายที่ถูกปลิดชีพโดยยูจุงฮยอก ช่างเป็นการตายที่ว่างเปล่ายิ่งนักสำหรับภัยพิบัติที่เคยทำลายโลกทั้งใบมาแล้ว [คุณชนะการต่อสู้กับ ‘ผู้หวนคืน’ เป็นครั้งแรกในฉากทัศน์!] [ผู้มีส่วนร่วม: คิมดกจา, ยูจุงฮยอก] [คุณได้รับ 40,000 เหรียญ เป็นรางวัลความสำเร็จ] [ไอเทมใหม่ถูกเพิ่มเข้าไปในเรื่องราวของคุณ] [ได้รับเรื่องเล่า ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ (Person who Opposes the Miracle)] [คุณได้รับโอกาสในการได้รับสตีกมา (Stigma) ใหม่]