## ข้อมูลนิยายและตัวละคร (บังคับใช้ตลอด) # Novel Info — นิยายที่ไม่ทราบชื่อ > ไฟล์นี้ใช้เป็น context ส่งให้ Gemini ก่อนแปล > ทำให้ชื่อตัวละครและศัพท์เฉพาะสอดคล้องกันทุกตอน ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: [Unknown Novel Title] - **ชื่อเรื่อง (TH)**: นิยายที่ไม่ทราบชื่อ - **แนว**: แฟนตาซี / แอ็คชั่น - **Setting**: เกาะลึกลับ, โลกแฟนตาซี ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | William | วิลเลียม | ตัวเอกชาย | | Medusa | เมดูซ่า | น้องคนสุดท้อง, หนึ่งในสามพี่น้องกอร์กอน | | Stheno | สเธโน | พี่คนโต, หนึ่งในสามพี่น้องกอร์กอน | | Euryale | ยูริอาเล | พี่คนรอง, หนึ่งในสามพี่น้องกอร์กอน | | Zhu | จู | หมูปิศาจ, เพื่อนของวิลเลียม | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Gorgons | กอร์กอน | | | Half-Elves | ฮาล์ฟเอลฟ์ | ทับศัพท์ | | Humans | มนุษย์ | | | Demons | ปีศาจ | | | Faith Gran Order | Faith Gran Order | ชื่อเฉพาะ | | Dungeon Conqueror | ผู้พิชิตดันเจี้ยน | | | Job Class | คลาสอาชีพ | | | Prestige Class | คลาสพิเศษ | | | Millennial Beast | สัตว์อสูรพันปี | | | Thousand Beast Domain | อาณาเขตพันอสูร | | | Sinking Island | เกาะจมน้ำ | ฉายาของเกาะ | | Serifos | เซริฟอส | ชื่อเกาะ | ## สไตล์การแปล - ใช้สรรพนาม: ผม (สำหรับวิลเลียม) - โทนเรื่อง: ผสมผสานระหว่างการพูดคุยทั่วไป, ความตึงเครียด, และอารมณ์ขันแบบร้ายๆ - ฉาก Action: (ไม่มีฉากแอ็คชั่นที่ชัดเจนในบทนี้) - บทสนทนา: ใช้ภาษาพูดที่เป็นธรรมชาติ ## สิ่งที่ห้ามแปล (ให้ทับศัพท์) - Faith Gran Order - Serifos ## บริบทของเรื่อง (สรุปย่อ) วิลเลียมพบกับสามพี่น้องกอร์กอนบนเกาะลึกลับที่ถูกเรียกว่า "เกาะจมน้ำ" เพราะมันจะจมหายไปใต้ทะเลสัปดาห์ละครั้งปีละสองครั้ง กอร์กอนต้องการกินมนุษย์และปีศาจ และมองว่าวิลเลียม ผู้สืบทอดคลาส "ผู้พิชิตดันเจี้ยน" เป็นทางออกของพวกเธอ วิลเลียมเปิดเผยว่าความสามารถของเขายังถูกผนึกอยู่ และตั้งใจจะทำเครื่องหมายบนเกาะนี้เพื่อใช้เทเลพอร์ตมายังที่นี่ในอนาคต พี่น้องกอร์กอนจึงขอให้เมดูซ่า น้องสาวคนสุดท้อง เดินทางไปกับวิลเลียม เพื่อสำรวจโลกภายนอกและรวบรวมมนุษย์ ปีศาจ และเอลฟ์กลับมาให้พวกเธอได้ลิ้มลอง --- บทที่ 963 - ถ้าจะไปก็ไปด้วยกันทั้งหมด ไม่งั้นก็ไม่ต้องไปเลย "งั้น อาหารโปรดของพวกเธอคืออะไรล่ะ?" วิลเลียมถามกอร์กอนทั้งสามที่กำลัง "มนุษย์" "ปีศาจ" "ฮาล์ฟเอลฟ์" "โอเค นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฮาล์ฟเอลฟ์จะไม่อยู่ในเมนูอีกต่อไปแล้ว" วิลเลียมตอบพร้อมกับมุมปากที่กระตุกนิดๆ เมดูซ่า น้องสาวคนสุดท้องของตระกูลกอร์กอน ผู้ทำให้เขานึกถึงหญิงสาวผมสีม่วงใน Faith Gran Order ยิ้มหวานให้เขา พี่น้องกอร์กอนทั้งสามพูดคุยกับวิลเลียมราวกับเป็นเพื่อนเก่าแก่ที่เพิ่งพบกันอีกครั้งหลังจากจากกันไปนาน วัยรุ่นผมแดงพบว่าหญิงสาวทั้งสามคนนั้นน่ารักและพูดคุยด้วยง่าย กอร์กอนเล่าให้เขาฟังถึงครั้งที่มนุษย์และปีศาจพยายามสร้างเมืองบนเกาะแห่งนี้ และเหตุผลที่พวกเขาล้มเหลวในการยึดพื้นที่ แม้จะมีผู้แข็งแกร่งมากมายในสังกัดก็ตาม "เกาะนี้เป็นเกาะชนิดพิเศษมาก" สเธโน พี่คนโตของพี่น้องกอร์กอนทั้งสามอธิบาย "ปีละสองครั้ง เกาะนี้จะจมลงไปใต้มหาสมุทรและคงอยู่ในส่วนลึกนั้นเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ "ในช่วงเวลานั้น จะไม่มีใครสามารถเข้าดันเจี้ยนได้ ดังนั้นผู้ที่ติดกับดักโดยการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ อาจจะพบว่าตัวเองติดอยู่ในดันเจี้ยน หรือลอยอยู่กลางทะเลอย่างไร้จุดหมาย" ยูริอาเล ผู้ฟังอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคักขณะที่เธอเสริมความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง "ส่วนพวกที่ว่ายน้ำไม่เป็น ก็จะจมลงไปพร้อมกับเกาะ จมสู่ก้นทะเลไปชั่วนิรันดร์" ยูริอาเลกล่าวเสริม สเธโนพยักหน้าเหมือนจะยืนยันคำพูดของน้องสาว "เพราะปรากฏการณ์นี้ เกาะแห่งนี้จึงได้รับฉายาว่า 'เกาะจมน้ำ' และทุกคนก็หยุดมาหาพวกเรา" สเธโนบ่น "หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้กินมนุษย์กับปีศาจ ฉันหวังว่านาย ท่านของเราคนใหม่ จะอนุญาตให้พวกเราได้ลิ้มลองตามใจชอบนะ!" ฮาล์ฟเอลฟ์ได้แต่ยิ้มที่ใบหน้า ขณะที่เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผาก คำพูดของสเธโนนั้นจริงใจมากและไม่มีความเท็จแต่อย่างใด นั่นหมายความว่าเธอตั้งใจจะกินมนุษย์และปีศาจจริงๆ และสายตาอ้อนวอนของเธอก็ทำให้วิลเลียมรู้สึกว่าการรับพวกเธอมาคงเป็นความคิดที่ไม่ดี "ไม่ต้องห่วงหรอก ท่าน" ยูริอาเลให้ความเห็นจากด้านข้าง "หากไม่มีคำสั่งจากท่าน เราจะไม่กินมนุษย์และปีศาจ แม้ว่าพวกเขาจะเดินเข้ามาตรงหน้าเราก็ตาม..." ยูริอาเลยังพูดไม่ทันจบประโยค เพราะวิลเลียมได้อัญเชิญจูออกมา และนำเขาไปอยู่ต่อหน้าพี่น้องกอร์กอนทั้งสาม ทันใดนั้น พี่น้องกอร์กอนทั้งสามก็침น้ำลายไหลเมื่อพวกเขาก็จ้องมองไปที่หมูปิศาจเจ้าเนื้อ ที่จู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าพรหมจรรย์ของตนกำลังตกอยู่ในอันตราย "อู๊ด! พวกเธอจะมองอะไรน่ะ?" จูถามขณะที่เขาค่อยๆ ถอยหนี "วิล เพื่อน พี่น้อง พวกเรา อยู่ที่ไหนเนี่ย? พวกเธอเป็นใคร?" สเธโนและยูริอาเลพยายามจะคว้าตัวจู แต่จูนั้นเร็วกว่าหนึ่งก้าวและหลบไปอยู่หลังวิลเลียม ฮาล์ฟเอลฟ์เกาหัวขณะที่เขาแนะนำพี่น้องกอร์กอนทั้งสาม ผู้ที่กำลังมองจูราวกับว่าเขาเป็นอาหารกลางวัน "จู นี่คือสหายในอนาคตของเรา" วิลเลียมตอบ "สเธโน ยูริอาเล และเมดูซ่า ส่วนพวกเธอ นี่คือจู เพื่อนของฉัน" "ยินดีที่ได้รู้จักนะ เจ้าหมู" "อาหารกลางวันวันนี้จะเป็นหมูทอดนะ" "หมูอบก็อร่อยเหมือนกันนะ..." จูรู้สึกได้ถึงไขมันทั้งตัวสั่นสะท้านเป็นจังหวะเดียวกันขณะที่เขามองไปยังหญิงสาวสวยทั้งสามคน ซึ่งน้ำลายไหลทะลักจากมุมปากของพวกเธอราวกับสายน้ำ "วิล..." "โอเค" ฮาล์ฟเอลฟ์นำจูที่กำลังสั่นเทิ้มกลับไปยังอาณาเขตพันอสูร ซึ่งทำให้ทั้งสามสาวแสดงสีหน้าผิดหวัง จากการทดลองสั้นๆ นี้ ฮาล์ฟเอลฟ์ก็รู้ว่าพวกสาวๆ ยังไม่พร้อมที่จะปะปนกับเผ่าพันธุ์อื่นนอกเหนือจากพวกเดียวกัน เหตุผลเดียวที่พวกเธอไม่พิจารณาวิ วิลเลียมเป็นอาหาร ก็เพราะเขาคือผู้สืบทอดของ "ผู้พิชิตดันเจี้ยน" สำหรับพี่น้องกอร์กอน เขาคือตั๋วที่จะพาพวกเธอออกจากสถานที่อันน่าสมเพชแห่งนี้ ดังนั้นพวกเธอจึงไม่มีเจตนาจะทำร้ายเขา "ฉันต้องบอกความจริงพวกเธอ" วิลเลียมกล่าวขณะที่เขากอดอก "แม้ว่าฉันจะเป็นผู้สืบทอดของผู้พิชิตดันเจี้ยนจริง แต่ความสามารถส่วนใหญ่ของฉันยังถูกผนึกอยู่ หมายความว่า ฉันไม่สามารถจดทะเบียนดันเจี้ยนของพวกเธอเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพฉันได้" คำพูดของวิลเลียมทำให้กอร์กอนทั้งสามมองเขาด้วยความสับสน "อธิบายรายละเอียดมาสิ" สเธโนกล่าว "ทำไมความสามารถของนายถึงถูกผนึก?" ฮาล์ฟเอลฟ์พยักหน้าและเล่าให้หญิงสาวทั้งสามฟังว่า เขายังไม่ได้พบเพื่อนของพ่อ ซึ่งเป็นผู้กุญแจสำคัญในการปลดล็อกความสามารถทั้งหมดของคลาสอาชีพ "ผู้พิชิตดันเจี้ยน" เขายังบอกพวกเธอว่าจุดประสงค์ของการมาเยือนเกาะนี้คือเพื่อทำเครื่องหมายบนนั้น เพื่อที่เขาจะได้เทเลพอร์ตมายังที่นี่ได้ทันทีเมื่อความสามารถของเขาถูกปลดล็อก สเธโนและยูริอาเลมองหน้ากันขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดคำพูดของวิลเลียม มีเพียงเมดูซ่าเท่านั้นที่มองวิลเลียมด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ราวกับว่าเธอถูกปฏิเสธอะไรที่อร่อยๆ "เธอคิดว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้พบเพื่อนของพ่อเธอ..." สเธโนถาม "หนึ่งปี? สองปี? สามปี?" วิลเลียมส่ายหน้า "ฉันไม่รู้ว่าจะเมื่อไหร่ แต่ฉันรู้สึกว่าวันนั้นคงไม่นานเกินรอ ถ้าต้องให้ประมาณการ ก็คงในหนึ่งปี หรือน้อยกว่าหนึ่งปี ก่อนที่คลาสอาชีพผู้พิชิตดันเจี้ยนของฉันจะถูกปลดล็อก" สิ่งที่วิลเลียมไม่ได้บอกพี่น้องกอร์กอนก็คือ แม้จะไม่มีเพื่อนของพ่อ เขาก็จะสามารถปลดล็อกพลังของคลาสอาชีพผู้พิชิตดันเจี้ยนได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี การผจญภัยล่าสุดของเขาในแดนต้องห้าม ได้นำมาซึ่งประโยชน์มากมาย รวมถึงกฎเกณฑ์ที่เขาได้มาจากแดนคนตาย กฎเหล่านั้นได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของวิลเลียม และได้ปลดผนึกข้อจำกัดส่วนใหญ่ที่วางไว้บนคลาสพิเศษที่สืบทอดมาจากพ่อของเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของสเธโนและยูริอาเลกลับคืนมาหลังจากได้ยินคำตอบของวิลเลียม "ถ้าอย่างนั้น เรามีเรื่องขอร้องอย่างหนึ่ง" สเธโนกล่าวพร้อมกับตบไหล่ขวาของวิลเลียม "พาตัวน้องสาวของเรา เมดูซ่า ไปกับนายด้วยนะ เธอไม่ได้ผูกติดกับดันเจี้ยน ดังนั้นเธอจึงเดินทางไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ" ยูริอาเลพยักหน้าเห็นด้วย "ระดับของเธอก็อยู่ที่ขั้นสุดของสัตว์อสูรพันปีแล้ว เธอจะช่วยนายได้มากในอนาคตอย่างแน่นอน" เมดูซ่า ผู้ซึ่งกำลังฟังอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินว่าพี่สาวทั้งสองกำลังวางแผนจะส่งเธอไปไหน ตั้งแต่เธอเกิดมา เธอก็อยู่กับสเธโนและยูริอาเลมาตลอด แค่คิดว่าจะต้องพลัดพรากจากทั้งสองคนก็ทำให้เธอหวาดกลัว "ไม่! ฉันไม่ไป!" เมดูซ่าเกาะพี่สาวของเธอแน่นพร้อมกับอ้อนวอน "ถ้าจะไปก็ไปด้วยกันทั้งหมด ไม่งั้นก็ไม่ต้องไปเลย ฉันไม่ไปถ้าไม่มีพวกเธอสองคน!" "ฮ่า~ เธอช่างซุ่มซ่ามเสียจริงนะ เมดูซ่า" สเธโนกล่าวพร้อมกับตบหัวน้องสาว "แค่คิดว่าเป็นการไปเที่ยวพักร้อนสั้นๆ ก็พอ มันไม่ใช่ว่าเราจะจากกันตลอดไปเสียหน่อย" "นั่นสินะ" ยูริอาเลให้ความเห็น "เธอรู้ว่าเกาะนี้อยู่ที่ไหน ดังนั้นเธอสามารถกลับมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ แล้วทำไมไม่ลองออกไปสำรวจโลกดูสักหน่อยล่ะ? เธอถูกขังอยู่บนเกาะนี้นานเกินไป สิ่งเดียวที่เธอเคยเห็นจากโลกภายนอกคือทะเลสีดำ และท้องฟ้าอันมืดมิดเบื้องบนหัวของเรา" วิลเลียมรู้สึกซาบซึ้งกับการให้กำลังใจเมดูซ่าของพี่สาวทั้งสอง อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไปทันทีเมื่อเขาได้ยินคำพูดต่อไปที่สเธโนพูดกับเธอ "โลกนี้เป็นสถานที่ที่สวยงาม" สเธโนเสริม "อย่างที่เธอรู้ เราไม่สามารถออกจากเกาะนี้ไปได้ แต่ไม่มีอะไรที่จะหยุดเธอได้ นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะรวบรวมปีศาจและมนุษย์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะกินได้!" "ใช่!" ยูริอาเลพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว "มันเป็นบุฟเฟต์กินได้ไม่อั้น! แค่ลองนึกภาพการกินมนุษย์และปีศาจให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะหายไปในวันรุ่งขึ้น มันน่าอัศจรรย์แค่ไหนกัน?" เมดูซ่า침น้ำลายไหลกับภาพที่พี่สาวของเธอวาดขึ้นในหัว ราวกับรอคอยช่วงเวลานั้น สเธโนและยูริอาเลก็ส่งหมัดเด็ดที่ทำให้เจตจำนงของเมดูซ่าอ่อนแรงลง "เธอรักพวกเราใช่ไหม?" สเธโนถาม "ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอก็ควรจะพาพวกมนุษย์และปีศาจกลับมาที่เกาะนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่เราจะได้กินพวกมันด้วย!" "ฉันอยากได้เอลฟ์ด้วย" ยูริอาเลประกาศ "เมื่อฮาล์ฟเอลฟ์ไม่อยู่ในเมนูแล้ว ก็เอาพวกอาหารอันโอชะหูยาวคู่นั้นมาให้ฉันหน่อยสิ ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์และพลังวิญญาณ แค่คิดถึงพวกมันก็น้ำลายไหลแล้ว" เมดูซ่าพยักหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ราวกับว่าเธอเป็นนายพลผู้กล้าหาญที่จะสั่งอาหารกลับบ้านจาก McBonalds เพื่อนำกลับไปให้พี่สาวของเธอ วิลเลียม ผู้ที่กำลังเฝ้าดูฉากนี้จากด้านข้าง รู้สึกคันที่ตับ เขากำลังสงสัยว่ามันเป็นความคิดที่ดีจริงๆ หรือที่จะพาหญิงสาวที่มุ่งมั่นจะจับมนุษย์ ปีศาจ และเอลฟ์ เพื่อนำพวกเขากลับไปยังเกาะเซริฟอสเพื่อกินกับพี่สาวของเธอ ออกไปสู่โลกภายนอกหรือไม่