บทที่ 1557 ‑ ศพหลุมศักรินท์ที่ฉันสร้างให้เธอ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth เสียงครวญครางประหลาดเหมือนหมูกำลังถูกตัดลงจากคุกใต้ดินกึกก้องขึ้นมาทั้งหมด “อีกครั้งเดียวแล้วฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ แค่กระดูกขัดฟั่นแค่ไหนก็อย่ากรีดร้องดังขนาดนั้นเลย!” มู่ไบตะโกน “เธอรู้อยู่หรือว่าการที่ข้อกระดูกขาดจะเจ็บขนาดไหน!” เซาเมียนะนร้องโหยหวนตอบกลับ “เธอเห็นไหมว่าฉันกำลังรักษาให้แล้วล่ะ!” มู่ไบโต้ตอบ “เธอใส่อะไรอยู่บนขาของฉัน ทำอะไรอยู่ วางดอกไม้ไว้ที่ขาของฉันซะ!” เซาเมียนะนตะโกน ข้อกระดูกของเซาเมียนะนทั้งหมดพังสลายแล้ว โชคดีที่มู่ไบมาช่วยได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นอาจทำให้กระดูกของเขาแตกเพิ่มอีกหลายส่วน ความเจ็บปวด… เซาเมียนะนไม่อยากเจออีกแล้ว โดยเฉพาะเมื่อน้ำเลือดพุ่งผ่านกระดูกที่แตกเหมือนเศษกระจก “ดอกไม้เหรอ? นี่คือ ‘ไม้ฟื้นกระดูก’! รากของมันจะเจาะเข้าในข้อกระดูกของเธอแล้วละลายชิ้นส่วนที่แตกออก! จากนั้นรากจะเชื่อมต่อกับกระดูกและค่อยๆ แทนที่กระดูกที่พังเสียให้ใหม่ มันเป็นเทคนิคที่พ่อมดพืชระดับสูงเท่านั้นจะรู้!” มู่ไบยักเยิน มู่ไบมีธาตุพืชเป็นธาตุที่สามของเขา แม้จะยังเป็นมือใหม่ในด้านธาตุพืช แต่เขาก็สนใจมาก เพราะเทคนิคนี้เคยช่วยชีวิตเขาเมื่ออยู่ในป่าในอดีต จึงคุ้นเคยกับมันดี แต่ก็ยังเจ็บมาก! รากจะเจาะเข้าในเนื้อเยื่อของคนแล้วเชื่อมต่อกับกระดูก การรักษานี้แน่นอนว่ามีความเจ็บปวดมากกว่าการอาบแสงบำบัดจากนักบำบัดเลยแม้กระทั่งจะมีประสิทธิภาพดีกว่าสSPELL บำบัดทั่วไปหลายเท่า! “ไอ้ทะเลาะ! เธอกำลังทำให้ฉันกลายเป็นพืชออร์แกนิก!” เซาเมียนะนโบบตะโกน “ลุกขึ้น!” มู่ไบบอกอย่างเย็นชา “จะให้ฉันยืนได้ยังไงตอนที่ขายังพังอยู่…” เซาเมียนะนพยายามยืนแล้วรู้สึกว่าขาของเขากลับเริ่มรู้สึกได้อีกครั้ง แม้จะเจ็บอย่างรุนแรงก็ตาม เขาพยายามเดินและกระโดด ขาของเขาได้รับการรักษาแล้วหลังจากทนความเจ็บปวดอันมหาศาล! “โอ้โห สิ่งนั้นจริงๆ แล้วสามารถรักษากระดูกได้! มู่ไบ ฉันไม่รู้เลยว่าสามารถผสมสูตรอื่นได้นอกจากสารกระตุ้นอารมณ์ ทำได้ดี!” เซาเมียนะนอุทาน “พูดต่อไปได้เลย แล้วฉันก็พร้อมจะทำลายกระดูกของเธอแล้วเชื่อมต่อใหม่!” มู่ไบฟั่น “หยุดเถอะ ฉันแค่ล้อเล่น เธอช่วยชีวิตฉันแล้ว เรากลายเป็นพี่น้องกันแล้ว!” เซาเมียนะนประกาศ “พอแล้ว พวกเธอไปไหนกัน? เห็นเธอไหม?” มู่ไบถาม “ไม่ได้เห็นเธอ แต่คิดว่าเด็กเมดูซ่าอาจถูกส่งไปยังแนวหน้า สักส์และแกงม่าเป็นผู้ใต้บังคับของผู้บัญชาการกองทัพอียิปต์ ถ้าฉันไม่ผิดคนที่รับผิดชอบการสู้รบคืนนี้คงเป็นหัวหน้าของพวกเขา!” เซาเมียนะนบอก สักส์และแกงม่าเคยคิดว่าเซาเมียนะนเป็นคนตายที่เดินไปเดินมา จึงบอกข้อมูลสำคัญบางอย่างระหว่างสนทนา เซาเมียนะนจึงได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากการสนทนานั้น แม้เขาจะไม่รู้ว่าผู้นั้นคือใคร แต่เขาก็ตระหนักว่ามีเจนเนอรัลระดับสูงของกองทัพอียิปต์เข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว พวกเขาไม่มีสิทธิ์จะทำให้คนแบบนั้นเสียหายได้! “หนีออกจากที่นี่ก่อน โมฟานและไฮดียังต้องต่อสู้ต่อ!” มู่ไบบอก “อืม! ไม้ฟื้นกระดูกของเธอเจ๋งจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนหายขาด!” เซาเมียนะนน้ำเสียงตอบรับอย่างรวดเร็ว — ทั้งสองออกจากปราสาทได้อย่างง่ายดาย เพราะไม่มีคนเฝ้าประตูกลางคืน มีแสงระเบิดดังกึกก้องอยู่รอบนอก เซาเมียนะนตกใจเมื่อเห็นโมฟานไล่ตามสักส์ เขาตะโกนแบบไม่เชื่อ “นี่แหละที่เรียกว่า ‘ต่อสู้ต่อไป’ หรอ!?” มู่ไบก็อึ้งเช่นกันที่เห็นเหตุการณ์นั้น โมฟานบ้าไปจนไล่ตามซูเปอร์เมจิก? เขาไม่น่าที่จะปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เสียศักดิ์ศรีเลย! “ไปรวมกับไฮดีก่อนเถอะ” มู่ไบพูดเบาๆ โมฟานห่างออกไปไกล การต่อสู้ดูเกินระดับของพวกเขา พวกเขาไม่มีทางช่วยเหลือได้! เซาเมียนะนทันทีสังเกตเห็นเฟรเอโรเมื่อนำพวกเขาเข้าใกล้ไฮดี เขาโกรธรุนแรงเมื่อเห็นคนนั้น! “เขียนไปซะ! ถ้าฉันไม่ฆ่าเขาตอนนี้ ฉันก็ไม่ใช่คนเลย!” เซาเมียนะนตะโกน ดุจวัวบ้าตัวหนึ่งวิ่งเข้าหาเฟรเอโร “เซาเมียนะน ลืมไปเถอะ ให้พวกเขาไปก่อน...” ไฮดีพูดขึ้นหลังเห็นปฏิกิริยาของเซาเมียนะน อาจารย์พี่ของพวกเขาแวนี่ตายไปแล้ว คนที่เหลืออยู่ต้องลำบากด้วยตัวเอง ศัตรูของพวกเขาไม่ใช่สถาบันมหาวิทยาลัยยุโรป แต่เป็นคนจากกองทัพ “ลืมไปหรือไง?” เซาเมียนะนวิ่งเข้าหาอย่างรุนแรง เขาจะลืมอะไรที่เฟรเอโรทำกับเขาได้? ถ้าเฟรเอโรเงียบอยู่ เขาคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้! ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามู่ไบไม่มาถึงทันเวลา พวกนั้นอาจจะตีเขาตายที่ห้องขังแล้วแกงม่าก็จะฉี่กร่างเขาต่อ! เฟรเอโรรู้อยู่แล้วว่าคำพูดของเขาจะทำให้เซาเมียนะนเสียชีวิต แต่เขายังคงยืนยันจะเปิดเผยความจริง! เขาจะลืมได้จริงหรือ? “อยากได้อะไร? พวกอาจารย์ของเราตายไปแล้ว อยากได้อะไรอีก?” โซเฟียตะโกนด้วยความโกรธเมื่อเห็นเซาเมียนะนวิ่งมาหา “ย้ายออก น่าเกลียดเสียจริง เฟรเอโรต้องตายวันนี้! พยายามหยุดฉันก็ได้ แต่เธอคงตายแบบโศกเศร้าเหมือนกัน!” เซาเมียนะนขู่ เฟรเอโรหัวเราะโหยหวนเมื่อเห็นเซาเมียนะนวิ่งเข้ามา “เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? คิดจริง ๆ ว่าจะเอาชนะผมได้หรือเปล่า!?” “สนามรบแห่งความตาย!” เซาเมียนะนปรากฏตัวทันใดก่อนเฟรเอโร เขาตั้งเขตขอบเขตเดียวกับที่เคยใช้สู้กับวิญญาณสีม่วงแห่งวาติกันสีดำ! ถ้าเซาเมียนะนที่ให้ชีวิตตัวเองสำคัญมากถึงขนาดนี้ ยังยอมทำเช่นนี้แสดงว่าเขาติดเบิกบานจริง ๆ! หินอึ้งโผล่มาและล้อมรอบบริเวณ ทำให้เป็นสนามรบการต่อสู้ แม้โซเฟียที่พยายามขัดขวางก็ต้องถูบังคับให้ออกไป! “ฆ่าตัวเธอง่ายเหมือนดื่มน้ำ เธอเป็นขยะพอดี!” เซาเมียนะนยืนอยู่ในสนามรบ สวมชุดเกราะหินหนาแน่น! “ขอให้เธอตาย! เพราะแกงม่าไม่ได้ฆ่าเธอ ฉันจะทำเอง!” เฟรเอโรบ้าแล้วแลบโดยไม่มีเหตุผล เดือดร้อนและวิ่งเข้าหาเซาเมียนะนเช่นกัน! การฝึกของเซาเมียนะนไม่อ่อนแอ แต่สเปลส่วนใหญ่ของเขาเป็นแบบป้องกัน การต่อสู้ของเขามักให้ศัตรูโจมตีก่อน เมื่อศัตรูอ่อนแรงและพลังหมด เขาก็ใช้การโจมตีที่จำกัดเพื่อทำลายศัตรู แต่เพราะเขาได้ตั้งสนามรบเอาไว้แล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะหลบ ย่อมทำลายกระดูกของเฟรเอโรให้หมดและทำให้เขาตายอย่างเจ็บปวด! “นี่คือลานหลุมศักรินท์ที่ฉันสร้างให้เธอ!” เซาเมียนะนยกมือขึ้น อุปกรณ์เวทมนตร์ ‘Deathstrike’ ส่องแสงสีขาวเปล่งประกายราวกับไฟสว่างอยู่ในมือของเขา!