บทที่ 851: เฉินเวย "พี่ชายต้วน ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่?" เย่เสวียนมีสีหน้าฉงนสงสัย "อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะได้รู้เอง" ต้วนหลิงเทียนยิ้มอย่างมีเลศนัย แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิธีนี้เพื่อช่วยผู้อื่นชำระล้างสิ่งสกปรกในร่างกาย แต่เขามั่นใจว่ามันจะได้ผลอย่างแน่นอน เพราะนี่คือเทคนิคพิเศษที่จักรพรรดิยุทธกลับชาติมาเกิดได้รับมาโดยบังเอิญในช่วงชีวิตที่สองของเขา และมันจะส่งผลเฉพาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ซึ่งเป็นวัยที่เส้นชีพจรยังไม่คงรูปโดยสมบูรณ์เท่านั้น นอกจากนี้ การจะดำเนินการให้สำเร็จยังต้องใช้พลังต้นกำเนิดและพลังจิตวิญญาณในขอบเขตกำหนดรู้อีกด้วย หากไม่ใช่เพราะเขาได้พบกับเย่เสวียน ต้วนหลิงเทียนก็คงไม่รู้ว่ามีสิ่งนี้อยู่ในความทรงจำของจักรพรรดิยุทธกลับชาติมาเกิด ซึ่งในตอนนี้มันสามารถนำมาใช้ประโยชน์กับเย่เสวียนได้พอดี แน่นอนว่าผลลัพธ์ที่แท้จริงของการชำระล้างสิ่งสกปรกในร่างกายของเธอนั้น เย่เสวียนจะสังเกตเห็นได้ก็ต่อเมื่อผ่านไปอีกสองสามวัน "พี่ชายต้วน อย่ามัวแต่ให้ข้าลุ้นอยู่เลย รีบบอกข้ามาเร็วๆ เข้า" เย่เสวียนเขย่าแขนของต้วนหลิงเทียนและทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ในตอนนี้ ไม่ใช่เพียงต้วนหลิงเทียนที่รับเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขาเท่านั้น แม้แต่เธอก็ยังถือว่าต้วนหลิงเทียนเป็นพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง เป็นพี่ชายที่เธอสามารถไว้วางใจได้อย่างหมดหัวใจ "เจ้ายัยหนู ถึงข้าบอกไปตอนนี้เจ้าก็อาจจะไม่เชื่อ ข้าบอกแล้วไงว่าอีกไม่กี่วันเจ้าจะสังเกตเห็นมันเองโดยธรรมชาติ" ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา "ก็ได้ ข้าจะรออีกไม่กี่วัน" เย่เสวียนปล่อยแขนของต้วนหลิงเทียนแล้วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นเธอก็กล่าวว่า "พี่ชายต้วน ช่วงไม่กี่วันหลังจากนี้ท่านไม่ต้องไปซ่อนตัวที่ไหนก็ได้... แต่ถ้าเฉินเวยคนนั้นพาพวกผู้อาวุโสของสำนักเบญจธาตุมาที่ตระกูลเย่ของเราล่ะก็ ท่านต้องไปซ่อนตัวและห้ามออกมาเด็ดขาดเลยนะ!" "เจ้ายัยหนูคนนี้ เจ้าไม่ต้องมาห่วงเรื่องของข้ามากนักหรอก... รีบไปบ่มเพาะพลังได้แล้ว! อีกไม่กี่วันข้างหน้าข้าจะมาตรวจสอบความก้าวหน้าของเจ้า" ต้วนหลิงเทียนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม และเมื่อพูดจบเขาก็คะยั้นคะยอให้เย่เสวียนเข้าไปในห้องเพื่อบ่มเพาะพลัง "ตกลงค่ะ" เย่เสวียนแลบลิ้นอย่างซุกซนก่อนจะวิ่งกลับเข้าห้องไปเพื่อบ่มเพาะพลัง แต่เธอกลับลืมปิดประตูห้องของตัวเอง "ยัยหนูคนนี้จริงๆ เลย" ต้วนหลิงเทียนเผยความเอ็นดูออกมาทางสีหน้าขณะที่เขาช่วยปิดประตูห้องให้เย่เสวียน จากนั้นเขาก็พึมพำกับตัวเอง "บางทีข้าอาจจะพิจารณาพาเย่เสวียนไปที่สำนักเบญจธาตุกับข้าด้วยก็ได้" จากน้ำเสียงของต้วนหลิงเทียน ดูเหมือนว่าการพาเย่เสวียนไปยังสำนักเบญจธาตุจะเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างยิ่ง หากใครที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาได้ยินเข้าก็อาจจะคิดว่าเขาเป็นเจ้าของสำนักเบญจธาตุเสียเอง "ข้าเองก็ควรจะไปบ่มเพาะพลังเหมือนกัน... ข้ารู้สึกว่าเหลืออีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นก็จะบรรลุระดับที่ห้าของขอบเขตกำหนดรู้แล้ว! เมื่อข้าทะลวงระดับได้ ความแข็งแกร่งของข้าก็จะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง" ต้วนหลิงเทียนคิดในใจก่อนจะกลับเข้าห้องของเขาไปโดยตรง จากนั้นเขาก็นำเศษเสี้ยวเจตจำนงแห่งลมออกมาถือไว้ในมือ และทำความเข้าใจเจตจำนงแห่งลมไปพร้อมกับการบ่มเพาะพลัง เคล็ดวิชาสงครามเก้ามังกรจักรพรรดิ กระบวนท่ามังกรกระบี่! เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ สามวันผ่านไปในชั่วพริบตา คฤหาสน์ตระกูลเฉิน ในวันนี้ ตระกูลเฉินนั้นคึกคักเป็นพิเศษ มีการประดับประดาด้วยโคมไฟและผ้าไหมหลากสีสัน ราวกับว่ากำลังจัดงานฉลองครั้งใหญ่ ทางเข้าตระกูลเฉินถูกปูด้วยพรมสีแดงยาวตั้งแต่รุ่งสาง ซึ่งครอบคลุมเส้นทางไปจนถึงทางเข้าห้องโถงรับรองของตระกูลเฉิน ที่ด้านข้างของพรมแดงมีสาวใช้ยืนประจำการอยู่เป็นระยะๆ ไม่นานนัก ผู้นำตระกูลเฉิน เฉินตง ก็พาบุตรชายคนเล็กของเขา เฉินอัน และกลุ่มผู้อาวุโสเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเฉินอย่างยิ่งใหญ่ และพวกเขาก็ยืนรออยู่ที่ทางเข้าดูเหมือนกำลังรอใครบางคน "ท่านพ่อ นั่นท่านอาวุโสเคอกับพี่ใหญ่ครับ!" ทันใดนั้น สายตาที่เฉียบคมของเฉินอันก็เป็นประกายขึ้น เขาจ้องมองไปข้างหน้าพร้อมกับพูดออกมาด้วยความดีใจ เมื่อพูดจบ เฉินอันก็รีบเข้าไปต้อนรับคนสองคนที่กำลังเดินมาจากที่ไกลๆ คนหนึ่งคือชายชราที่ดูแข็งแรงและมีสีหน้าเมตตา ส่วนอีกคนคือชายหนุ่มอายุประมาณ 35 ปี "ท่านอาวุโสเคอ!" เฉินอันก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและยืนอย่างนอบน้อมที่ข้างกายของชายชรา ก่อนจะเดินไปพร้อมๆ กับชายชราด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง โดยไม่เหลือเค้าความหยิ่งยโสที่เขามักจะมีตามปกติเลยแม้แต่น้อย "เจ้าคือเฉินอัน น้องชายของเฉินเวยงั้นรึ?" ดวงตาที่ฝ้าฟางของชายชราฉายแววเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่งขณะที่เขาเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง "ท่านอาวุโสเคอ ข้าเองครับ" เฉินอันรู้สึกดีใจอย่างเห็นได้ชัดที่ชายชราจำเขาได้ "ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้ามาที่ตระกูลเฉินเมื่อหลายปีก่อน เจ้าอายุได้เพียงเจ็ดแปดขวบเองใช่ไหม? ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เด็กน้อยในตอนนั้นก็ได้เติบโตเป็นชายหนุ่มเสียแล้ว" ชายชราหัวเราะเบาๆ "เฉินเวย ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้ามาที่ตระกูลเฉินครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน มันเป็นช่วงเวลาที่เจ้ากราบข้าเป็นอาจารย์พอดี... ดูเหมือนว่าจะเป็นเมื่อ 18 ปีก่อนใช่ไหม?" ชายชราหันไปถามชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเขา เฉินเวย พี่ชายของเฉินอัน เฉินเวยมีรูปร่างสูงโปร่งและมีดวงตาที่สดใสและทรงพลัง เขายิ้มบางๆ และพยักหน้าเมื่อได้ยินอาจารย์ของเขา "ใช่ครับท่านอาจารย์ ผ่านมา 18 ปีแล้ว... ตอนนั้นข้าอายุ 17 และเสี่ยวอันอายุเพียง 7 ขวบเท่านั้น" "เวลาช่างโหดร้ายนัก... ในชั่วพริบตา 18 ปีก็ผ่านไปเสียแล้ว แต่น่าเสียดายที่ในช่วง 18 ปีที่ผ่านมา ยอดเขาไม้ของเรายังคงเหมือนเดิม ถูกยอดเขาอีกสามแห่งกดขี่จนแทบจะไม่มีโอกาสได้หายใจ" ชายชราถอนหายใจ "ตอนนี้ข้าหวังเพียงว่าจะได้เห็นยอดเขาไม้รุ่งเรืองขึ้นอีกครั้งก่อนที่ข้าจะตาย... หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจอีก" "เป็นเพราะศิษย์ไร้ความสามารถเองครับ" เฉินเวยรีบกล่าว "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก... ตั้งแต่เมื่อ 20 ปีก่อนที่เจ้าพอดเขาต้องกักตนบ่มเพาะพลังเพราะอาการบาดเจ็บสาหัส ยอดเขาไม้ของเราก็เริ่มตกต่ำลง ข้าล่ะเกลียดชังยอดเขาอีกสามแห่งที่ทำเกินไปนัก พวกมันฉวยโอกาสที่เจ้าพอดเขาบ่มเพาะพลังอยู่ ใช้ทั้งการติดสินบนและคำข่มขู่เพื่อแย่งชิงลูกศิษย์ที่โดดเด่นของยอดเขาไม้เราไปจนหมด ทำให้ยอดเขาไม้ไม่มีคนเก่งๆ ในคนรุ่นเยาว์เหลืออยู่อีกเลย!" ใบหน้าของชายชราเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเมื่อพูดถึงตรงนี้ และดูเหมือนว่าเขาจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ โปรดระงับอารมณ์ก่อนครับ ข้าเชื่อว่ายอดเขาไม้ของเราจะสามารถยืนหยัดขึ้นมาได้อีกครั้งอย่างแน่นอน! ท่านอาจารย์ ข้าจะตั้งใจบ่มเพาะพลังให้หนักขึ้นในอนาคตและจะไม่ทำให้ยอดเขาไม้ต้องเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน" เฉินเวยกล่าวอย่างจริงจัง "เอาล่ะ นานๆ ทีเจ้าจะได้กลับบ้าน ดังนั้นเราอย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่สบายใจพวกนี้เลย" ชายชรามองไปที่กลุ่มคนที่รออยู่ข้างหน้าและพรมสีแดงบนพื้น แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าให้บอกพ่อของเจ้าว่าไม่ต้องทำอะไรให้มันฟุ่มเฟือยขนาดนี้? เจ้าน่าจะรู้ว่าอาจารย์ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย ขอเพียงครอบครัวของเจ้าสุขสบายและเจ้าสามารถบ่มเพาะพลังในสำนักได้อย่างสบายใจ อาจารย์ก็พอใจแล้ว" "ท่านอาจารย์ นานๆ ทีท่านจะเดินทางมาที่นี่สักครั้ง ดังนั้นอย่าได้ใส่ใจกับรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้เลยครับ" เฉินเวยกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ "อีกอย่าง ท่านพ่อทำเช่นนี้ก็เพราะเขาเคารพท่าน" "ใช่ครับท่านอาวุโสเคอ ท่านช่วยปั้นพี่ชายของข้าจนกลายเป็นอัจฉริยะ ตระกูลเฉินของเราจึงควรต้อนรับท่านด้วยความเคารพอย่างสูงสุด" เฉินอันกล่าวเสริมขึ้นมาเช่นกัน "เอาล่ะๆ" ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะที่เขาเดินมาถึงหน้าทางเข้าคฤหาสน์ตระกูลเฉินภายใต้การนำทางของเฉินเวยและเฉินอัน "ผู้อาวุโสเคอ!" "ผู้อาวุโสเคอ!" ... ในทันที เหล่าคนระดับสูงของตระกูลเฉินที่นำโดยผู้นำตระกูล เฉินตง ต่างก็พากันก้มหัวให้ชายชราด้วยท่าทางนอบน้อม "พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ" ชายชราหรี่ตาลงขณะที่พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ครอบครัว! พวกคนระดับสูงของตระกูลเฉินต่างก็พากันยิ้มแก้มปริ การได้รับการปฏิบัติเสมือนเป็นครอบครัวจากผู้อาวุโสของสำนักเบญจธาตุไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้รับกันง่ายๆ "ผู้อาวุโสเคอ เชิญด้านในครับ พวกเราเตรียมงานเลี้ยงเพื่อฉลองการมาเยือนของท่านไว้แล้ว" เฉินตงให้การต้อนรับชายชราเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเฉินเป็นการส่วนตัวด้วยท่าทางที่เคารพยิ่ง "นายน้อยใหญ่!" "นายน้อยใหญ่ ไม่ได้เจอกันนานเลย การบ่มเพาะพลังของท่านก้าวหน้าขึ้นอีกแล้วใช่ไหม?" ... กลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลเฉินต่างพากันเข้ามาทักทายเฉินเวยอย่างกระตือรือร้น พวกเขาต่างมีความเคารพอย่างจริงใจต่อเฉินเวย ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งในคนรุ่นเยาว์ของตระกูลเฉินและยังเป็นศิษย์ของสำนักเบญจธาตุอีกด้วย "สวัสดีครับ ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย" เฉินเวยยิ้มบางๆ ขณะตอบกลับ และเขาไม่ได้แสดงท่าทางไร้มารยาทต่อผู้อาวุโสเหล่านี้ที่ต่อสู้เพื่อตระกูลเฉินมาค่อนชีวิตเลยแม้แต่น้อย เพียงเพราะเขาเป็นศิษย์ของสำนักเบญจธาตุ "นายน้อยใหญ่ เชิญด้านในเถิด" เหล่าผู้อาวุโสตระกูลเฉินที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าต่างพากันหลีกทางเพื่อให้เฉินเวยเดินเข้าไป "ท่านผู้อาวุโส ทุกท่านเปรียบเสมือนผู้อาวุโสของข้า ดังนั้นทุกท่านควรจะเข้าไปก่อน... หากทุกท่านไม่เข้าไป ข้าก็จะไม่เข้าตระกูลในวันนี้เช่นกัน" เฉินเวยดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ และเขาได้งัดไม้ตายออกมาใช้ทันที กลุ่มผู้อาวุโสตระกูลเฉินต่างพากันหัวเราะแห้งๆ และเดินเข้าคฤหาสน์ไป แต่ทว่าในแววตานั้นเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจที่มีต่อนักนายน้อยใหญ่ของตระกูลเฉินผู้นี้ เฉินเวยและเฉินอันเดินเคียงคู่กันตามหลังกลุ่มผู้อาวุโสเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเฉิน "พี่ครับ" ทันใดนั้น เฉินอันก็หันไปมองเฉินเวย ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและดวงตาฉายแววดุร้าย "พี่ต้องแก้แค้นให้ข้านะ! ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ถ้าพี่ไม่ช่วยข้า!" "หืม?" เฉินเวยขมวดคิ้วพร้อมกับสีหน้าที่บึ้งตึงขึ้น "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เล่ามาให้ชัดเจนสิ" "พี่ครับ เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าเห็นชายหนุ่มจากนอกเมืองคนหนึ่งกำลังฉุดคร่าหญิงสาวในท้องถิ่นบนถนน ข้าทนดูไม่ได้จึงต้องการจะเข้าไปช่วยหญิงสาวคนนั้น... แต่ใครจะไปรู้ว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นร้ายกาจมาก เขาซัดข้าจนกระเด็นด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ทำให้ข้าหมดสติไปเลย" เฉินอันพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย "ในเมืองเมฆาคล้อยยังมีคนที่ตระกูลเฉินของเราจัดการไม่ได้อีกงั้นรึ?" สีหน้าของเฉินเวยขรึมลงเล็กน้อยขณะเอ่ยถาม "พี่ครับ คนคนนั้นบอกว่าเขาเป็นศิษย์ของยอดเขาไม้ในสำนักเบญจธาตุ ท่านพ่อและพวกผู้อาวุโสจึงไม่กล้าทำอะไรเขา... อีกอย่าง พี่เองก็อยู่ที่ยอดเขาไม้ของสำนักเบญจธาตุเหมือนกัน ท่านพ่อและพวกผู้อาวุโสกลัวว่ามันจะสร้างปัญหาให้พี่ พวกเขาจึงไม่ได้จัดการอะไรคนคนนั้น" เมื่อเฉินอันพูดถึงตรงนี้ เขาก็พูดออกมาด้วยความแค้น "นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมด... ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าจริงๆ แล้วเขาจะฉวยโอกาสแย่งชิงคู่หมั้นที่ข้ามีสัญญาการแต่งงานด้วยไป! พี่ครับ ข้าเกลียดมันเหลือเกิน ข้าเกลียดมันมาก!!" เมื่อพูดจบ ดวงตาของเฉินอันก็เต็มไปด้วยความเย็นเยือกที่น่าสะพรึงกลัวราวกับพร้อมจะกลืนกินศัตรูของเขาลงไป "เขาบอกว่าเขาเป็นศิษย์ของยอดเขาไม้ในสำนักเบญจธาตุของเรางั้นรึ? เขาพูดออกมาเองเลยใช่ไหม?" เฉินเวยหยุดเดินและถามด้วยเสียงต่ำ "ใช่ครับ!" เฉินอันพยักหน้า จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขาบอกว่าเขาเป็นศิษย์ระดับสูงของสำนักเบญจธาตุ และการแย่งชิงคู่หมั้นของข้าไปก็เพราะเขาเห็นหัวข้า ซึ่งมันเป็นวาสนาของข้าแล้ว... พี่ครับ เขามันดูหมิ่นกันเกินไปจริงๆ!" "เขาบอกไหมว่าเขาชื่ออะไร?" ดวงตาของเฉินเวยเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างที่สุดขณะถามด้วยเสียงที่เย็นเยือก "เขาบอกว่าเขาชื่อต้วนหลิงเทียน!" เฉินอันพูดด้วยความแค้น "ต้วนหลิงเทียนงั้นรึ? เจ้าแน่ใจนะว่าเขาชื่อต้วนหลิงเทียน?" เฉินเวยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว "แน่ใจครับ" เฉินอันพยักหน้า "ข้าจำทุกคำพูดและทุกคำดูหมิ่นที่เขาพูดกับข้าได้อย่างชัดเจน มันไม่ผิดแน่นอน!" "เสี่ยวอัน เจ้ากับท่านพ่ออาจจะถูกเขาหลอกเข้าแล้ว! ยอดเขาไม้ของเราไม่มีศิษย์ที่ชื่อต้วนหลิงเทียนหรอก!" เสียงของเฉินเวยเย็นเยียบยิ่งขึ้นไปอีก "อะไรนะ?!" ใบหน้าของเฉินอันพลันซีดเผือด "ถ้าอย่างนั้นมันก็หมายความว่าเขาเป็นตัวปลอมงั้นสิ? พี่ครับ พี่ต้องแก้แค้นให้ข้านะ แก้แค้นให้ข้าด้วย!!" "เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?" ดวงตาของเฉินเวยฉายแววเย็นเยือกขณะเอ่ยถาม เขาจะไม่มีทางปล่อยคนที่แอบอ้างเป็นศิษย์สำนักเบญจธาตุไปง่ายๆ โดยเฉพาะคนที่แอบอ้างเป็นศิษย์ยอดเขาไม้เพื่อมาเดินอวดเบ่งและหลอกลวงผู้อื่นเช่นนี้!