**บทที่ 119: หยางลู่เอ๋อร์** หลังจากที่กลุ่มของพวกเขาจากไปได้ไม่นาน จางไห่ก็เร่งเดินทางมาถึงบ้านของจางฉือ ทว่าเขากลับก้าวเท้ามาช้าไปเพียงก้าวเดียว “พวกเขาไปไหนกันหมด? ทำไมถึงไม่มีใครอยู่บ้านเลย?” จางไห่พึมพำกับตัวเองด้วยความฉงน หลังจากที่เขาเพียรเคาะประตูเรียกมารดาอยู่นานแสนนานแต่กลับไร้เสียงตอบรับ ก่อนหน้านี้ จางไห่ตัดสินใจไปพบหวางหรงเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย โดยอ้างคำสั่งของเธอว่าไม่ต้องการพบหน้าเขา และไล่ให้เขาไปสะสางปัญหากับจางเฟยให้เรียบร้อยเสียก่อน เมื่อมืดแปดด้านไร้ทางออก จางไห่จึงหวังพึ่งพิงจางฉือผู้เป็นมารดา ให้ช่วยเกลี้ยกล่อมจางเฟยอีกแรง เพราะหากเป็นเช่นนี้ต่อไป บริษัทของเขาคงต้องพังพินาศย่อยยับอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง จางไห่ทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นว่าความหวังริบหรี่ เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหมายจะโทรหาลูกชายคนโตและลูกสะใภ้ ทว่าสัญญาณกลับขาดหายไปอย่างเป็นปริศนา เขาหารู้ไม่ว่าทั้งคู่ได้สิ้นลมหายใจด้วยน้ำมือของจางเฟยไปเสียแล้ว “เฮ้อ... เหอเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์หายไปไหนกันหมด? ทำไมถึงติดต่อไม่ได้เลยนะ?” เขายืนนิ่งอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะจำใจเดินจากบ้านของมารดาไปด้วยความสิ้นหวัง . . ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ณ คฤหาสน์อันโอ่อ่า หญิงสาวโฉมงามผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยระต้นคอเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่วงท่าอันสง่างาม เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปไร้แขนที่ขับเน้นความสุขุมลุ่มลึกและเสน่ห์แห่งสตรีเพศที่เติบโตเต็มวัย ร่างกายของเธอสูงโปร่งระหงราวกับนางแบบระดับโลก ส่วนเว้าส่วนโค้งนั้นวิจิตรบรรจงราวกับทรวดทรงของกีตาร์เม็กซิกันชั้นเลิศ ทรวงอกอวบอิ่มนั้นไม่ได้ใหญ่โตจนเกินงามทว่ากลับดูเต่งตึงและทรงเสน่ห์อย่างเหลือร้าย ใบหน้ารูปไข่ของเธอได้รับการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ส่งให้เธอดูสวยล้ำลึกน่าดึงดูด ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตใสกระจ่างดุจคริสตัลรับกับคิ้วที่เขียนไว้อย่างประณีต จมูกโด่งรั้นได้รูป และริมฝีปากอิ่มเอิบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดนั้นช่างเย้ายวนใจเกินพรรณนา หญิงสาวนั่งลงบนโซฟาเบื้องหน้าสตรีวัยกลางคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ในมือ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ทำไมจู่ๆ คุณแม่ถึงเรียกหนูมาที่นี่คะ?” “พรุ่งนี้ แม่ต้องการให้เจ้าไปพบจงเยี่ยนนะ ลู่เอ๋อร์” สตรีวัยกลางคนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหวางหรง หญิงสาวที่ตัดสินใจยอมศิโรราบเป็นข้ารับใช้ของจางเฟย หยางลู่เอ๋อร์มองมารดาด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอรู้ดีว่ามารดาไม่เคยชอบพอในตัวจงเยี่ยนเลยแม้แต่น้อย แต่คราวนี้กลับใช้ให้เธอไปพบหญิงผู้นั้น “ทำไมต้องไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยคะ? เท่าที่หนูจำได้ คุณแม่ไม่เคยชอบหน้าเธอเลยไม่ใช่เหรอ?” “ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว” หวางหรงตอบสั้นๆ พลางวางหนังสือพิมพ์ในมือลง “แม่ต้องการให้เจ้าไปพบจงเยี่ยน เพราะเราจะร่วมมือกับเธอ และเจ้าจะเป็นคนดูแลทุกอย่างในส่วนของเรา” “โอ้?” หยางลู่เอ๋อร์ยิ่งแปลกใจหนักกว่าเดิม “หนูว่าการตัดสินใจของคุณแม่มันประหลาดมากเลยนะคะ ทำไมจู่ๆ ถึงอยากจะร่วมมือกับเธอล่ะ?” “ความจริงแล้ว แม่ตัดสินใจร่วมมือกับจงเยี่ยนไม่ใช่เพราะตัวเธอหรอก แต่เป็นเพราะ ‘คน’ ที่อยู่เบื้องหลังเธอต่างหาก” หยางลู่เอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เอาเถอะ เมื่อเจ้าได้พบเขาเจ้าก็จะเข้าใจเอง และแม่มั่นใจว่าเจ้าจะต้องสนใจในตัวชายคนนั้นอย่างแน่นอน” หยางลู่เอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของมารดาที่แสดงออกมาทำให้เธอรู้ว่าคนคนนั้นต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ สิ่งนี้จุดประกายความสนใจให้เธอไม่น้อย เพราะมารดาของเธอไม่เคยเอ่ยปากชมบุรุษคนใดมาก่อน แต่คราวนี้กลับดูพึงพอใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก เธอกระตุกยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าตอบรับ “ตกลงค่ะ พรุ่งนี้หนูจะไปพบจงเยี่ยน อีกอย่าง... หนูก็เริ่มจะสงสัยแล้วเหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่ ถึงขนาดทำให้คุณแม่เอ่ยปากชมได้ขนาดนี้” . . **แดนหยกนภา** ทันทีที่ก้าวพ้นประตูมิติออกมา อสูรพยัคฆ์หางงูสองแม่ลูก(?) ไม่ใช่สิ... พยัคฆ์สาวสองตัวที่มีหางเป็นงูก็พุ่งกระโจนเข้าใส่จางเฟยทันที แรงปะทะทำให้เขาล้มลงกับพื้นหญ้า ก่อนที่พวกมันจะรุมเลียใบหน้าของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ฮ่าฮ่า! พวกเจ้าสองตัวโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย!” จางเฟยหัวเราะร่วนพลางลูบหัวพยัคฆ์ทั้งสองอย่างเอ็นดู แม้ว่าพวกมันจะมีอายุเพียงเก้าวัน ทว่าการเติบโตกลับรวดเร็วผิดกับสัตว์ธรรมดาทั่วไป เพลานี้ขนาดตัวของพวกมันเกือบจะเป็นหนึ่งในสี่ของแม่พยัคฆ์แล้ว “ถึงพวกมันจะไม่ค่อยได้เจอเจ้า แต่ก็ดูเหมือนจะจำเจ้าได้แม่นยำทีเดียวนะ เฟยเอ๋อร์” หลิวหัวเอ่ยขึ้นขณะเดินตรงเข้ามาพร้อมกับหลิวชิงอวี่ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวผู้มาใหม่ “นั่นผู้หญิงของเจ้าอีกคนงั้นรืv?” “ใช่ครับ เธอชื่อจงเยี่ยน ต่อไปเธอจะเป็นคนช่วยพวกท่านดูแลร้านของผม” จางเฟยเอ่ยขณะยังเล่นอยู่กับพยัคฆ์ทั้งสอง “เยี่ยนเอ๋อร์! นี่คือหลิวหัว... ผู้หญิงของผม ส่วนคนนี้คือหลิวชิงอวี่ แม่ของพี่น้องตระกูลฉู่” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” จงเยี่ยนเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม สองพี่น้องตระกูลหลิวพยัคหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่หลิวหัวจะเอ่ย “ในเมื่อเจ้าเป็นหนึ่งในสตรีของเฟยเอ๋อร์ ก็จงคิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าเถอะ” ทว่า ทันใดนั้นพี่น้องตระกูลหลิวก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อเหลือบไปเห็นจินหยวนที่เกาะอยู่บนบ่าของฉู่ชิง ทั้งคู่โพล่งออกมาอย่างพร้อมเพรียง “อสูรกึ่งเทพ!” “ฮิฮิ! หนูรู้อยู่แล้วว่าคุณแม่กับคุณป้าต้องตกใจแน่ๆ” ฉู่ชิงหัวเราะคิกคักกับท่าทางของทั้งสองก่อนจะรีบอธิบาย “เธอชื่อจินหยวนค่ะ เป็นอสูรกึ่งเทพจริงๆ จางเฟยเจอเธอในแดนของเขา แต่เพราะเธอไม่อยากทำพันธสัญญากับเขา เธอเลยเลือกหนูเป็นเจ้านายแทน” “ในโลกของเจ้าไม่มีพลังปราณไม่ใช่หรือ เฟยเอ๋อร์?” หลิวชิงอวี่หันไปถามด้วยความสงสัย โดยเฉพาะหลังจากที่เธอได้ไปใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์มาพักหนึ่ง จางเฟยส่ายหน้าเบาๆ “บอกตามตรง ผมก็ไม่รู้ว่าจินหยวนไปอยู่ในแดนของผมได้ยังไง และเธอก็จำที่มาของตัวเองไม่ได้เหมือนกัน” “แต่นี่ก็นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ชิงเอ๋อร์ได้ทำพันธสัญญากับอสูรกึ่งเทพ พวกเจ้าจะสามารถเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกัน” หลิวหัวให้ความเห็นด้วยรอยยิ้มพึงใจ เพราะการจะหาอสูรเช่นจินหยวนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “นายท่าน! ข้าอยากเข้าไปฝึกตนในนั้น!” จินหยวนเอ่ยพลางชี้ไปที่ค่ายกลรวบรวมปราณ ฉู่ชิงพยักหน้า “ได้สิ เจ้าไปฝึกที่นั่นเถอะ” “พี่ชาย! ลิ่งเอ๋อร์ก็จะไปฝึกก่อนเหมือนกัน!” สวี่ลิ่งเอ๋อร์เอ่ยจบก็วิ่งแจ๋วเข้าสู่ค่ายกลรวบรวมปราณพร้อมกับจินหยวนทันที หลิวชิงอวี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นภาพนั้น “ลิ่งเอ๋อร์มีความมุมานะในวิถีแห่งการบ่มเพาะอย่างมาก หากเธอยังรักษาจิตใจที่มุ่งมั่นแบบนี้ต่อไปได้ ตบะของเธอจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่นอน” หลังจากนั้น จางฉือ จางหลิน และหรูเสวี่ย ต่างก็ก้าวเท้าเข้าสู่ค่ายกลเพื่อเริ่มการฝึกตน ฉู่ยิ่งรับหน้าที่พากิจงเยี่ยนเข้าไปในเขตค่ายกล พร้อมกับเริ่มสั่งสอนพื้นฐานการบ่มเพาะพลังให้แก่เธอ ในทางกลับกัน ฉู่ชิงยังไม่ได้เริ่มฝึกทันที เธอเลือกที่จะหยอกล้อเล่นกับพยัคฆ์ทั้งสองตัวต่อไปอีกครู่หนึ่ง ขณะเดียวกัน จางเฟยและพี่น้องตระกูลหลิวได้ปลีกตัวออกไปคุยธุระกันที่อื่น ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงห้องของหลิวหัว จางเฟยเอื้อมมือไปโอบเอวของทั้งสองสาวเข้าหาตัว “พวกท่าน... คิดถึงผมบ้างไหม?” **— โปรดติดตามตอนต่อไป —**