## **บทที่ 114: กัวหลันผู้ใจสลาย** ทันทีที่จางเฟยก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์เคลื่อนที่ เขาก็ไม่รอช้าที่จะปิดบัญชีแค้นกับศัตรูรายสุดท้ายอย่างหงหมิงในทันที แม้ว่าหงเยาจะมีฐานะเป็นถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจและเป็นสาวรับใช้ของเขา แต่สำหรับจางเฟยแล้ว เขาจะไม่มีวันละเว้นผู้ใดก็ตามที่บังอาจคิดร้ายต่อคนสำคัญในชีวิต และกัวหลันก็คือหนึ่งในดวงใจที่เขาต้องปกป้อง หลังจากนั้น จางเฟยได้ใช้เพลิงผลาญร่างของหงหมิงจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ก่อนจะเร้นกายออกจากโกดังร้างแห่งนั้นไปอย่างเงียบเชียบ . . . . ในเวลาเดียวกัน ณ ภัตตาคารหรู หญิงสาวผู้งดงามสองนางกำลังนั่งเคียงข้างกัน พลางละเลียดรสชาติอาหารเลิศรสและพูดคุยสัพเพเหระกันอย่างออกรส “นี่ เสวี่ย... การร่วมหลับนอนกับเฟยมันให้ความรู้สึกวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ?” “เรื่องแบบนี้เธอต้องลองด้วยตัวเองแล้วล่ะ แล้วฉันมั่นใจเลยว่าถ้าได้ลองสักครั้ง เธอจะต้องเสพติดมันจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่ๆ” หรูเสวี่ยตอบกลับพลางหัวเราะคิกคัก “ว่าแต่เยี่ยน... เธอตัดสินใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฟยได้หรือยัง?” จงเยี่ยนจ้องมองหรูเสวี่ยด้วยสายตาครุ่นคิด ครู่หนึ่งเธอก็พยักหน้าตอบรับ “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะยอมรับเขา และในเมื่อทักษะด้านธุรกิจคือความเชี่ยวชาญของฉัน ฉันก็จะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อสนับสนุนกิจการของเขาด้วย” “พูดตามตรงนะ เฟยน่ะมีผู้หญิงเยอะเกินไป และดูเหมือนว่าในอนาคตจำนวนก็น่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งมันก็ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะสามารถให้ความยุติธรรมกับพวกเราทุกคนได้จริงหรือเปล่า” หรูเสวี่ยเอ่ยพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา จงเยี่ยนเองก็ตระหนักถึงความจริงข้อนั้นดี แต่เธอก็ยังเอ่ยขึ้นว่า “ถึงแม้ฉันจะรู้จักกับเฟยมาเพียงแค่สองปี แต่ฉันก็เชื่อมั่นว่าเขาจะปฏิบัติกับพวกเราทุกคนอย่างเท่าเทียม... อันที่จริง ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งนะ แต่เฟยคิดกับเธอเพียงแค่สาวรับใช้เท่านั้น” “ใครกัน?” หรูเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลย จงเยี่ยนส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะจงใจลากเสียงยาวเพื่อกลั่นแกล้งเพื่อนสาว “เธอ... คนนั้น... ก็คือ... หวง... หรง...” เป็นไปตามที่จงเยี่ยนคาดไว้ หรูเสวี่ยถึงกับชะงักงันด้วยความตกตะลึงทันทีที่ได้ยินชื่อของหวงหรง ก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดัง “นี่เธอพูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย เยี่ยน?!” “ฉันไม่ได้พูดเล่นสักนิด” จงเยี่ยนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น จากนั้นเธอก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หรูเสวี่ยฟัง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นและเหตุผลที่ทำให้หวงหรงตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของจางเฟย หรูเสวี่ยถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เธอรู้ดีว่าหวงหรงเป็นสตรีที่น่าเคารพยำเกรงเพียงใด แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์อันสูงส่งนั้น แท้จริงแล้วเธอจะเป็นพวกคลั่งไคล้ในกามราคยันปานนี้ “ฮ่าๆ! นี่เป็นข่าวที่ตลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในชีวิตเลย ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่ดูภูมิฐานอย่างเธอจะเต็มใจมาปรนนิบัติปีศาจแบบเขา แต่มันก็เป็นผลดีกับเฟยนะ เขาจะได้ใช้ประโยชน์จากเธอในเรื่องธุรกิจได้” “ฉันเห็นด้วยกับเธอเลยล่ะ” จงเยี่ยนพยักหน้าเห็นพ้อง ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มวางแผนออกไปเที่ยวกับจางเฟยในคืนนี้ รวมถึงพูดคุยถึงเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย . . . . “มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมอยู่ดีๆ หวงหรงถึงตัดการสนับสนุนฉันกะทันหันแบบนี้!” จางไห่คำรามก้องในใจด้วยความสับสนหลังจากอ่านข้อความที่เธอส่งมา แม้เขาจะพยายามติดต่อหาเธอหลายครั้ง แต่เธอกลับเพิกเฉยต่อสายเรียกเข้าของเขาทุกครั้งไป “โธ่โว้ย! ทั้งจงเยี่ยนที่ถอนตัวจากการร่วมมือ และตอนนี้แม้แต่เธอก็ยังทำแบบนี้กับฉันอีกเหรอ!” หลังจากนั้น จางไห่พยายามติดต่อไปหาบุคคลสำคัญอีกหลายคน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงความเงียบงัน “บัดซบ! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป บริษัทของฉันต้องพังพินาศจริงๆ แน่!” หลังจากจมอยู่กับความคิดชั่วครู่ จางไห่ก็พุ่งพรวดออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น . . . . เมื่อจางเฟยเดินทางมาถึงบ้านของกัวหลัน เขาพบว่าหญิงสาวกำลังยืนรอเขาอยู่หน้าบ้านด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ ทันทีที่เธอเห็นเขา กัวหลันก็โผเข้ากอดจางเฟยไว้อย่างแนบแน่น พลางซุกหน้าถูไถไปกับแผงอกของเขาด้วยความคิดถึง “ฉันดีใจเหลือเกินค่ะที่ได้พบคุณ เฟย” “เฮ้... ทำตัวเหมือนเสี่ยวหลิงเลยนะ หลัน” จางเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลางโอบกอดและลูบแผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน “วางใจได้แล้วนะ ต่อไปนี้หงหมิงจะไม่มีวันกลับมาสร้างความรำคาญใจให้เธอได้อีก” “อื้อ” กัวหลันตอบรับในลำคอพลางสูดดมกลิ่นอายจากร่างกายของเขา จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาพลางขมวดคิ้วถาม “เฟย... นอกจากพี่เสวี่ยแล้ว คุณยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกไหมคะ?” จางเฟยลอบถอนหายใจยาวในใจ ก่อนจะตอบคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “พูดตามตรงนะหลัน ผมมีผู้หญิงเยอะเกินไป... นอกจากเสวี่ยแล้ว ผมยังมีผู้หญิงที่มีฐานะอย่างเป็นทางการอีกห้าคน และยังมีอีกสามคนที่ยังไม่ได้เปิดเผยตัวตน” กัวหลันถึงกับร่างแข็งค้างไปในทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เธอค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของจางเฟย พลางจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด ก่อนที่หยาดน้ำตาจะเริ่มไหลรินอาบแก้ม “หลัน...” “ฉันเกลียดคุณ เฟย!” กัวหลันแผดเสียงตะโกนใส่เขาด้วยหัวใจที่แตกสลาย ก่อนจะหมุนตัววิ่งกลับเข้าบ้านและกระแทกประตูเสียงดังสนั่น จางเฟยลอบถอนหายใจด้วยความหนักใจ เขารู้ดีว่าตนเองได้ทำร้ายความรู้สึกของกัวหลันอย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่สามารถหลอกลวงเธอได้ตลอดไป ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องสารภาพความจริงกับเธออยู่ดี [ทำไมท่านไม่ใช้ ‘เสน่ห์ปีศาจ’ กับเธอล่ะคะ นายท่าน?] เม่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย ‘เฮ้อ... ความรู้สึกที่เธอมีให้ฉันมันบริสุทธิ์และจริงใจมากนะเม่ย ฉันเลยไม่อยากจะทำลายมันด้วยเสน่ห์ปีศาจของฉัน’ จางเฟยรำพึงในใจก่อนจะก้าวเดินจากไป เขาเหลียวหลังกลับไปมองบ้านของกัวหลันครู่หนึ่ง “หลัน... ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ แต่ผมจะไม่บังคับให้คุณต้องมายอมรับในสิ่งที่ผมเป็น และผมหวังว่าคุณจะได้พบกับผู้ชายคนอื่นที่ดีกว่าผมมากนัก” หลังจากทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น จางเฟยก็มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของคุณย่าในทันที ภายในบ้าน กัวหลันทรุดกายลงนั่งบนพื้นหลังบานประตู เธอซบหน้าลงกับเข่าและปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เพื่อระบายความเศร้าโศก “ทำไม... ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนเจ้าชู้แบบนี้ไปได้ เฟย? ฉันรักคุณหมดทั้งใจ แต่ฉันก็ไม่อาจใช้ผู้ชายร่วมกับใครได้จริงๆ...” . . . . เมื่อกลับถึงบ้านคุณย่า จางเฟยตัดสินใจเรียกชิงอี จางหลิน และจางเฉิน มาพบพร้อมหน้ากัน เพราะเขาไม่ต้องการที่จะปกปิดเรื่องการตายของจางเหอและเฉินซินกับพวกเธอ จางเฉินเลิกคิ้วมองหลานชายเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา ก่อนจะเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรจะบอกพวกเรางั้นเหรอ เฟยเอ๋อร์?” จางเฟยกวาดสายตามองพวกเธอก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงเอ่ยความจริงออกมา “จางเหอกับเฉินซินตายแล้วครับ... และผมเป็นคนลงมือฆ่าพวกเขาเองกับมือ” “อะไรนะ!?” ชิงอีและจางเฉินอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจสุดขีด พวกเธอมองจางเฟยด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ขณะที่จางหลินกลับแย้มยิ้มออกมาด้วยความยินดีเมื่อได้ยินข่าวการตายของจางเหอ จางเฉินทิ้งตัวพิงพนักโซฟาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ทำไมหลานถึงฆ่าเขา เฟยเอ๋อร์? ยังไงเสียเขาก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลานนะ...” **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**