## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): # บทที่ 112: ข้าคือปีศาจ... จำได้หรือไม่? "ข้า... ข้าปรารถนาความสุขสมนั้นอีกครั้ง จางเฟย" เฉินซินเอ่ยตอบพลางพยุงกายที่สั่นเทาขึ้นจากพื้นดิน แม้ว่าจางเฟยจะมิได้ใช้พลังอำนาจใดๆ ครอบงำนางอีก ทว่าเพียงครั้งเดียวที่สตรีได้ลิ้มรสสัมผัสพัวพันกับอินคิวบัส (Incubus) ร่างกายและจิตวิญญาณของนางจะตกอยู่ในบ่วงกิเลสที่มิอาจถอนตัวได้ตลอดกาล ประหนึ่งว่าทุกอณูขุมขนและก้นบึ้งของวิญญาณจะคอยแผดเผาและเรียกร้องหาความซ่านสยิวจากการเสพสังวาสกับเขาไปชั่วชีวิต "ภรรยาข้า!" จางเหอทำได้เพียงแผดเสียงคร่ำครวญอย่างเวทนา ยามเห็นเมียรักก้าวเดินตรงเข้าหาจางเฟยพลางปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้นจนร่างเปลือยเปล่า เฉินหงเองก็จ้องมองการกระทำของน้องสาวด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด และหัวใจของเขาก็ยิ่งขวัญกระเจิงเมื่อเห็นฝูมิน ภรรยาของตนเองปลดผ้าอาภรณ์ออกเช่นกัน นางก้าวเข้าไปหาจางเฟยด้วยแววตาที่เลื่อนลอย "หยุดเดี๋ยวนี้ จางเฟย! ข้าขอร้องล่ะ อย่าแตะต้องนาง!" ทว่าจางเฟยกลับเมินเฉยต่อเสียงกรีดร้องที่โหยหวนนั้น เขาหันไปแสยะยิ้มให้เฉินหงด้วยสีหน้าเย็นชา "หึ! ลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือปีศาจ? อีกอย่าง... เจ้าเองก็นับถอยหลังรอความตายได้เลย คงไม่มีความจำเป็นต้องใช้เมียอีกต่อไปแล้วล่ะ" เมื่อสตรีทั้งสองมาหยุดยืนเบื้องหน้า จางเฟยก็นั่งลงราวกับราชา พวกนางคุกเข่าลงอย่างศิโรราบพลางดึงรั้งอาภรณ์ส่วนล่างของเขาออก ดวงตาของพวกนางวาวโรจน์ด้วยความกระสันยามจ้องมองไปยังแก่นกายอันดุดันของปีศาจหนุ่ม โดยมิรอช้า เฉินซินและฝูมินเริ่มปรนนิบัติจางเฟยพร้อมกัน พวกนางสลับกันใช้ปลายลิ้นโลมเลียอย่างหิวกระหาย ปรนเปรอทั้งส่วนปลายและจุดยุทธศาสตร์อย่างเร่าร้อน จางเฟยเสพสมความสำราญจากการปรนนิบัติพลางจ้องมองไปยังสามีของพวกนางด้วยสายตาเหยียดหยาม "เห็นไหม? เมียของพวกเจ้ากำลังหลงใหลในตัวข้าจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว" *จวบ... จวบ...* เฉินซินเมินเฉยต่อสายตาของสามี นางดูดกลืนแก่นกายของจางเฟยอย่างบ้าคลั่งราวกับว่านั่นคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต *จวบ... จวบ...* จางเฟยรั้งกายฝูมินขึ้นมาจุมพิตอย่างดูดดื่ม มือหนาบีบเค้นทรวงอกคู่งามและหยอกเย้าจุดสงวนของนางพลางใช้หางปีศาจที่เรียวยาวลากผ่านร่องทวารหนักเบื้องหลัง "อ๊า..." ฝูมินครางเสียงพร่าในลำคอ 'อึก... เพียงแค่เขาแตะต้องข้าเช่นนี้ ความรู้สึกมันช่างเปี่ยมสุขจนล้นปรี่จริงๆ' หัวใจของจางเหอและเฉินหงแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ยามเห็นภรรยาสุดที่รักหมอบคลานปรนนิบัติชายอื่น ทว่าพวกเขากลับไร้สิ้นกำลังจะขัดขวาง แม้แต่ร่างกายก็ยังสั่นเทาอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของจางเฟยที่แผ่ซ่านออกมา "หึ เมียเจ้าช่างรู้งานดีเหลือเกินจางเหอ ดูนางสิ ช่างร่านสวาทนัก" จางเฟยเอ่ยเย้ยหยันพี่ชายตนเอง ก่อนจะหันไปทางเฉินหงในขณะที่มือยังคงกระตุ้นร่างกายของฝูมิน "ส่วนเมียเจ้าก็หุ่นดีใช่ย่อย ทรวงอกทั้งใหญ่ทั้งนุ่มมือจริงๆ นะ เฉินหง" *จวบ... จวบ...* เวลาผ่านไป เฉินซินยิ่งเร่งจังหวะศีรษะให้รวดเร็วขึ้น นางรวบรวมกำลังดูดรั้งแก่นกายของจางเฟยอย่างรุนแรง "เฮ้ ข้าใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้ว... จงมั่นใจว่าเจ้าจะกลืนกินน้ำกามของข้าลงไปให้หมดทุกหยาดหยด" จางเฟยออกคำสั่งเสียงเข้ม เฉินซินพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย นางยังคงปรนเปรอเขาต่อ และเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านและพองขยายของแก่นกาย นางก็ดึงรั้งมันเข้าสู่ลำคอให้ลึกที่สุด ในไม่ช้า หยาดน้ำกามข้นคลักของจางเฟยก็พุ่งทะลักลงสู่ลำคอของนาง ซึ่งนางก็กระเดือกลงไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ความหฤหรรษ์ซาลง เฉินซินก็ถอนริมฝีปากออกมา นางยืนขึ้นพลางเอ่ยอ้อนวอนด้วยเสียงกระเส่า "เฟย... กระแทกข้าที ข้าอยากรู้สึกถึงความสุขนั้นอีกครั้ง" "อ๊า... ข้าด้วย ข้าอยากให้ท่านกระแทกข้า จางเฟย" ฝูมินครางกระเส่าพลางโยกย้ายส่ายสะโพกด้วยความกำหนัด จางเฟยหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ และเนื่องจากเขาอยู่เพียงลำพัง จึงตัดสินใจจัดการเฉินซินก่อน เขาจับนางหันหน้าไปทางสามีและพี่ชายของนาง ก่อนจะรั้งนางขึ้นมานั่งบนตัก บังคับให้เรียวขาของนางแยกออกกว้าง และเขาก็ไม่ลืมที่จะใช้ลมปราณ (Qi) ชำระล้างช่องปากของนางให้สะอาดสะอ้าน "จงเบิกตาดูให้ดี ว่าข้าจะปรนเปรอเมียเจ้าให้ถึงใจอย่างไร จางเหอ" สิ้นคำ จางเฟยก็กระแทกแก่นกายเข้าสู่ร่องสวาทของเฉินซินอย่างแรง พร้อมกับส่งหางปีศาจพุ่งทะลวงเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลัง บดเบี้ยพรั่งพรูความใคร่เข้าใส่ทั้งสองช่องทางพร้อมกัน "อ๊า!" เฉินซินครางลั่นด้วยความสุขสมยามสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในกายทั้งสองทาง "อืม... มันยอดเยี่ยมที่สุดเลย เฟย..." "อ๊า..." ฝูมินเองก็เริ่มครางออกมาเช่นกันเมื่อนิ้วของจางเฟยรุกรานเข้าสู่ร่องรักของนาง เขาใช้ 'สัมผัสปีศาจ' ปรนเปรอจนนางต้องโผเข้ากอดคอเขาไว้แน่นเพื่อพยุงกาย เพราะเรียวขาของนางพลันอ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน *พั่บ... พั่บ...* "อ๊า! เฟย ท่านเก่งกาจกว่าเมื่อก่อนเสียอีก" เฉินซินครางกระเส่าและดิ้นพล่านด้วยความรัญจวนใจจากสัมผัสแบบทวีคูณที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง การโหมกระแทกทั้งจากแก่นกายและหางปีศาจทำให้นางได้รับความสุขที่มิอาจหาที่ใดเปรียบได้ "อ๊า... ข้าอยากรู้สึกแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เลย เฟย" "เทียบกับผัวเจ้าแล้วเป็นอย่างไรล่ะ เฉินซิน?" จางเฟยถามพลางโหมกระหน่ำจังหวะเข้าใส่ไม่ยั้ง มือซ้ายก็บีบเค้นทรวงอกและบดขยี้หัวนมของนางอย่างหยามใจ *พั่บ... พั่บ...* "อืม... เขาช่างอ่อนแอและจืดชืดเทียบท่านมิได้เลย เฟย..." หัวใจของจางเหอยิ่งแตกสลายเป็นผุยผงเมื่อได้ยินคำพูดจากปากภรรยา เขาหลับตาลงและเอามืออุดหูด้วยความสิ้นหวัง "อ๊า... เขาอึดได้แค่สองนาทีก็เสร็จสมและหลับปุ๋ยไปทันทีเลย" "หึ" จางเฟยพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน ก่อนจะเร่งความเร็วและแรงกระแทกเข้าใส่ช่องทางของเฉินซินหนักหน่วงขึ้นอีก *พั่บ... พั่บ...* "อ๊า! ข้าจะเสร็จแล้ว เฟย!" เฉินซินเอื้อมมือไปข้างหลังโอบกอดคอเขาไว้แน่น ร่างกายของนางแอ่นโค้งและกระตุกเกร็งอยู่หลายครา "อ๊า! ข้าก็เหมือนกัน!" ในเวลาเดียวกัน ฝูมินก็พุ่งทะยานสู่จุดสุดยอดเช่นกัน นางมิอาจต้านทานฤทธิ์เดชจากสัมผัสปีศาจของจางเฟยได้อีกต่อไป [ท่านได้รับแก่นสารสตรี 100 แต้มจากเฉินซิน] [ท่านได้รับแก่นสารสตรี 100 แต้มจากฝูมิน] "แฮก... แฮก..." เฉินซินฟุบลงแนบอกของจางเฟยพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เนื่องจากจางเฟยยังไม่อิ่มเอม เขาจึงถอนแก่นกายและหางออกจากร่างของเฉินซิน ปล่อยให้นางทรุดลงไปกองกับพื้นดินอย่างไม่ไยดี "ขอร้องล่ะ! ปล่อยนางไปเถิด จางเฟย!" เฉินหงอ้อนวอนพลางดึงร่างของฝูมินมานั่งบนตัก ทว่าจางเฟยกลับยิ่งได้ใจ เขาเริ่มบดเบี้ยแก่นกายและหางกับร่องสวาททั้งสองของนางอย่างท้าทาย ทว่าจางเฟยมิได้นำพาต่อคำขอร้องนั้น เขาโถมกระแทกแก่นกายและหางเข้าสู่ร่างของฝูมินพร้อมกันในคราวเดียว "อ๊า!" ฝูมินครางออกมาด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างสุขและเจ็บ นางรู้สึกดีสมยามแก่นกายรุกล้ำเข้าสู่ร่องสวาท ทว่าความเจ็บปวดก็แล่นริ้วยามที่หางปีศาจทะลวงเข้าสู่ทวารหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางมิเคยสัมผัสกับกามรสทางเบื้องหลังมาก่อน "เจ้าชอบความรู้สึกนี้ไหมล่ะ ฝูมิน?" จางเฟยถามพลางเริ่มโหมจังหวะเข้าใส่ "อ๊า... มัน... มันยอดเยี่ยมมาก ข้าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย" ฝูมินตอบกลับพลางจ้องมองสามีของนาง ทว่าตัณหาอันมหาศาลที่แผ่ซ่านอยู่ในกายกลับทำให้นางเลิกใส่ใจความรู้สึกของเขาไปเสียสิ้น หลายนาทีต่อมา ฝูมินหอบหายใจอย่างสิ้นแรงหลังจากที่นางบรรลุถึงจุดสุดยอดเป็นครั้งที่สอง [ท่านได้รับแก่นสารสตรี 100 แต้มจากฝูมิน] จากนั้น จางเฟยจับร่างของฝูมินวางทับบนร่างของเฉินซิน แล้วเริ่มกระทำการเสพสังวาสกับทั้งคู่พร้อมกัน แก่นกายของเขากระแทกกระทั้นเข้าสู่ร่องสวาทของฝูมิน ในขณะที่หางปีศาจก็ทำหน้าที่ทะลวงช่องทางของเฉินซินไม่หยุดหย่อน ทว่าทันใดนั้น จางเฟยก็เปิดใช้งานทักษะใหม่ล่าสุดของเขา... เขาเริ่มสูบกินพลังชีวิตของสตรีทั้งสองอย่างรวดเร็ว! ในไม่ช้า ใบหน้าของเฉินซินและฝูมินก็เริ่มซีดเผือดราวกับคนตาย ร่างกายของพวกนางเริ่มเหี่ยวแห้งลงทีละน้อย ทว่าพวกนางกลับมัวเมาในกามจนมิอาจสังเกตเห็นความผิดปกติ "จางเฟย! หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าฆ่าพวกนาง!" เฉินหงแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวังทันทีที่เห็นร่างของภรรยาและน้องสาวเริ่มกลายเป็นเช่นนั้น เพียงไม่กี่นาที ดวงตาของเฉินซินและฝูมินก็ปิดสนิทลง จางเฟยได้สูบกินพลังชีวิตของพวกนางจนเหือดแห้ง พวกนางสิ้นลมหายใจลงท่ามกลางความสุขอันจอมปลอมโดยไร้ซึ่งความเจ็บปวดแม้เพียงนิด เมื่อเห็นว่าสตรีทั้งสองสิ้นชีพแล้ว จางเฟยก็ถอนแก่นกายและหางออกมา จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยปราณอัคคีแผดเผาร่างของพวกนางจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน จางเหอและเฉินหงทำได้เพียงสะอื้นไห้ให้กับการตายของภรรยา ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทันเอ่ยคำสาปแช่งใดๆ ศรปราณอัคคีสองดอกก็พุ่งเข้าทะลวงกลางศีรษะของพวกเขาทันที ในพริบตา พวกเขาก็ต้องติดตามภรรยาไปยังปรโลก ร่างของทั้งสองถูกแผดเผาด้วยปราณอัคคีของจางเฟยจนมลายสิ้นไม่เหลือซาก [นายท่าน ท่าน—] "ข้ารู้แล้ว เม่ย" จางเฟยเอ่ยขัดจังหวะพลางจ้องมองเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินเถ้าถ่านของคนทั้งสี่ด้วยสายตาเรียบเฉย - โปรดติดตามตอนต่อไป -