Chapter 217: ออกจากดินแดนทดสอบ II “เฮ้ย!” ทั้งสามคนอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงของเกรย์ ทันทีที่เกรย์ปรากฏตัว ร่างของอีธอนก็โผล่ออกมาให้เห็นในเวลาไล่เลี่ยกัน “ซวยแล้ว! มันไล่ตามเขามาถึงที่นี่จริงๆ ด้วย” เคลาส์เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เขาเหยียดแขนทั้งสองข้างออกอย่างรวดเร็วเพื่อคว้าแขนของเรย์โนลด์และอลิซเอาไว้ แล้วลากทั้งคู่เข้ามาใกล้ตัวขณะก้าวเท้าเข้าไปในวงเวท เขานึกย้อนไปตอนที่เกรย์บอกว่ามังกรตัวนั้นอาจจะตามหลังเขามาตอนที่กำลังเดินทางมาที่นี่ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริง หลังจากก้าวเท้าเข้าไปในวงเวท เคลาส์ เรย์โนลด์ และอลิซก็ถูกแสงสว่างห่อหุ้มไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะหายวับไป อีธอนพ่นลูกบอลน้ำแข็งในทิศทางของเกรย์ ‘มาแล้ว!’ วอยด์เตือนเกรย์ถึงลูกบอลน้ำแข็งที่พุ่งเข้ามา ‘นายจัดการที’ เกรย์กล่าวโดยไม่เปลี่ยนทิศทางการวิ่งของเขา ที่ผ่านมาวอยด์เป็นคนเปลี่ยนทิศทางโจมตีบางอย่างของอีธอนมาตลอด เนื่องจากพวกเขาอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว เกรย์จึงไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องหลบไปด้านข้าง เพราะถ้าทำแบบนั้น อีธอนอาจจะไล่ตามพวกเขาทันก็ได้ ‘ฉันทำไม่ได้’ วอยด์ตอบ ‘ทำไม?’ ‘พลังมิติของฉันหมดแล้ว ฉันไม่มีเวลาฟื้นฟูมากพอระหว่างการต่อสู้แต่ละครั้ง ฉันไม่คิดว่าที่เหลืออยู่จะเพียงพอสำหรับการย้ายลูกบอลน้ำแข็งลูกนั้น ถ้ามันพลาดไป พวกเราแย่แน่’ วอยด์อธิบาย ความเร็วในการดูดซับพลังของเกรย์นั้นเร็วกว่าเขามาก ดังนั้นต่างจากเกรย์ที่ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงในการเติมพลังให้เต็ม เขาต้องใช้เวลาเกือบสองเท่า เขาพึ่งพาธาตุมิติมากเกินไป จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมแม้จะพักไปสามสิบนาทีแล้ว พลังของเขาก็ยังฟื้นฟูไม่ทันกับการใช้งาน ‘เอาเถอะ! งั้นโจมตีใส่ไปเลยก็ได้ ฉันว่าฉันสู้กับมันต่อไม่ไหวแล้ว’ เกรย์กล่าว เขารวบรวมพลังไว้ที่ขา รวมถึงธาตุลมและธาตุสายฟ้า ในวินาทีต่อมาเขาก็หายไปจากจุดนั้น และมีลูกไฟสีแดงพุ่งเข้ามาแทนที่ตรงไปยังอีธอน เกรย์ปรากฏตัวขึ้นห่างไปทางขวาเกือบเจ็ดเมตร ทันทีที่โผล่ออกมาเขาก็รีบวิ่งต่อทันทีเพราะไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป ‘โชคดีที่ฉันเร็วมาก’ เกรย์คิดขณะมองไปด้านหลัง และที่น่าประหลาดใจคืออีธอนไม่ได้ไล่ตามเขาต่อเมื่อเข้ามาใกล้บริเวณวงเวท อีธอนไม่มีปัญหาในการปัดลูกไฟของวอยด์ มันหยุดอยู่กับที่หลังจากปัดการโจมตีนั้นทิ้ง และจ้องมองเกรย์ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่วงเวท ‘ดูเหมือนว่ามันจะออกจากที่นี่ไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนเริ่มปีนภูเขามันถึงพยายามขัดขวางฉันนัก’ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีธอน เกรย์ก็คิดว่ามันหยุดอยู่แค่นั้นเพราะไม่สามารถออกจากพื้นที่นี้ได้ เขารู้สึกว่ามันเหมือนกับมังกรจำลองตัวก่อนที่ออกจากห้องทดลองใต้ดินไม่ได้ มันจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดเขา “ลาก่อนนะท่านชาย หรือท่านหญิง...” เกรย์ชะงักไปเพราะไม่รู้จะเรียกอีธอนว่าอย่างไรดี เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามังกรตัวนี้เป็นเพศผู้หรือเพศเมีย ‘นายทำอะไรน่ะ?’ วอยด์ถามพลางมองเกรย์ด้วยสายตาแปลกๆ เขารู้สึกว่าป่านนี้พวกเขาควรจะออกไปได้แล้ว แต่เกรย์กลับพยายามบอกลาอีธอนเนี่ยนะ? มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ‘ฉันกำลังจะบอกลาไงล่ะ เอ้อ! นายรู้ไหมว่ามันเป็นท่านชายหรือท่านหญิง?’ เกรย์ถามอย่างกระตือรือร้น ‘ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็นเพื่อนกับสองคนนั้นได้’ วอยด์ส่ายหัว เขาคิดมาตลอดว่าเมื่อเทียบกับเคลาส์และเรย์โนลด์ เกรย์ถือว่ามีความจริงจังมากกว่าพอสมควร แต่เมื่อเห็นสิ่งที่เกรย์กำลังจะทำในตอนนี้ เขาก็รู้สึกว่าพวกเขาก็พวกเดียวกันนั่นแหละ ป่านนี้เขาคงไม่แปลกใจแล้วหากเกรย์จะเอาโทนิคฟื้นฟูที่ได้มาจาก Blooming Vipers มาใช้ปรุงอาหารจริงๆ ‘ทำไมไม่ลองไปถามมันดูล่ะ? หรือดีกว่านั้น... ลองตรวจสอบดูสิ’ วอยด์ประชด ‘ช่างเถอะ การรู้เพศของมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก’ เกรย์กล่าว “ลาก่อนนะเจ้ามังกร ฉันจะคิดถึงเธอจริงๆ เหมือนอย่างเคย...” โฮก! อีธอนซึ่งแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเกรย์จากไปแล้วก่อนที่มันจะกลับเข้าถ้ำ ก็คำรามออกมาด้วยความโกรธ มันอยู่ห่างจากจุดที่เกรย์ยืนอยู่ประมาณสิบห้าเมตร แต่ทว่าน้ำลายและน้ำมูกจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกจากปากของมันตรงไปยังเกรย์ มันต้องการจะโจมตี แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเกรย์คงหลบได้อย่างง่ายดาย แต่ด้วยการทำแบบนี้ เกรย์จะต้องรีบหนีไปอย่างแน่นอน “เวรเอ๊ย! น่าขยะแขยงชะมัด” เกรย์รีบก้าวเข้าไปในวงเวททันที โดยหวังว่าจะหายตัวไปก่อนที่สารเหนียวสีเหลืองที่พุ่งออกมาจากปากของอีธอนจะมาถึงตัวเขา เขาไม่รู้ว่ามันเป็นการโจมตีหรือไม่ แต่แค่เห็นสภาพของมัน เขาก็ไม่อยากให้มันมาอยู่ใกล้ตัวแม้แต่นิดเดียว ร่างของเขาถูกแสงสีขาวห่อหุ้มอย่างรวดเร็วก่อนจะหายตัวไป และในจังหวะที่เขากำลังจะหายตัวไป สารสีเหลืองนั่นก็มาถึงจุดที่เขายืนอยู่พอดี แปะ! มันกระทบกับพื้นโดยไร้เงาของเกรย์ แต่เมื่อมองดูดีๆ อีธอนก็สังเกตเห็นว่าเนื้อของสารนั้นหายไปส่วนหนึ่ง ด้วยวิถีการพุ่ง สารนั้นควรจะเกาะตัวเป็นวงกลมสมบูรณ์เพราะมันพุ่งพลาดเกรย์ไป แต่ทว่ากลับมีก้อนหนึ่งจากวงกลมนั้นแหว่งหายไป อย่างน้อยก็หนึ่งในสาม อีธอนระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น เดิมทีมันไม่ได้คาดหวังว่ามันจะโดนเกรย์ แต่เมื่อเห็นว่ามันโดนเข้าจริงๆ มันทั้งรู้สึกตลกและพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก “ฮ่าๆ ฉันมีเรื่องไปอวดคนอื่นแล้ว เวลานี้แหละที่ฉันถ่มน้ำลายใส่เขา ฮ่าๆ” อีธอนหัวเราะอย่างมีความสุขขณะบินขึ้นไปบนฟ้า ชายชราปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวของมันพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เขาไม่รู้ลักษณะนิสัยของเกรย์มากนัก ดังนั้นการเห็นเขายืนทำท่าเหมือนจะกล่าวลาอีธอนทำเอาเขาอึ้งไปเลย และเขายิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นอีธอนพ่นน้ำลายและน้ำมูกใส่เกรย์ “ทำไมเจ้าถึงทำแบบนั้นล่ะ?” เขาถามด้วยความสงสัย “ฮ่าๆ ฉันไม่ได้วางแผนไว้หรอกว่าจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่ฉันก็ดีใจที่มันเป็นแบบนั้น ฮ่าๆ” อีธอนไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับหัวเราะอย่างร่าเริงต่อไป ชายชราไม่สามารถเข้าใจถึงความปิติที่มันกำลังได้รับในขณะนี้ ในอนาคตมันจะไม่เพียงแต่พูดว่าเคยจัดการเกรย์ได้เท่านั้น แต่มันยังจะพูดว่ามันเคยถ่มน้ำลายและน้ำมูกใส่เขาด้วย! เพื่อนๆ ของมันจะต้องอิจฉาแน่! แต่อยู่บนสมมติฐานที่ว่าเกรย์จะเติบโตขึ้นมาแข็งแกร่งกว่าชายชราในอนาคต หากไม่เป็นเช่นนั้น มันคงไม่มีวันพูดถึงเรื่องนี้แน่ๆ ยังไงเสียมันก็ไม่ได้สูญเสียอะไรไป ของทุกอย่างที่เกรย์เอาไปนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความมั่งคั่งของมัน “นั่นไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ” ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น “ข้าแค่ต้องการให้เขาไปเร็วๆ ข้าจะได้กลับเข้าถ้ำของข้าเสียที” อีธอนกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก มันยังคงรู้สึกว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ช่างน่าขันเหลือเกิน “ข้าเห็นนะว่าเจ้าทำอะไรลงไป” ชายชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “มันก็แค่น้ำธรรมดาเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” อีธอนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ชายชรามองมันด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ‘หึ! แม้เจ้าตัวนี้จะชอบโอ้อวด แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะช่วยเกรย์สินะ’ เขาคิดในใจ ในตอนที่อีธอนอ้าปากคำราม มีสายน้ำเย็นจัดพุ่งตรงเข้าใส่เกรย์ มันเร็วกว่าสารสีเหลืองนั่นเสียอีก และเกรย์ก็ไม่ทันได้สัมผัสถึงมันเลยก่อนที่มันจะซึมเข้าไปในร่างกายของเขา น้ำนั้นคือน้ำจากสระในถ้ำของอีธอน ซึ่งมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อมังกรน้ำแข็ง และสำหรับมนุษย์ มันจะช่วยเพิ่มความสามารถด้านน้ำแข็งให้กับผู้ใช้ธาตุน้ำ อีธอนมักจะพกน้ำนี้ติดตัวไว้เสมอ เดิมทีมันไม่อยากแบ่งให้เกรย์ เพราะตั้งแต่สู้กันครั้งแรก เกรย์ใช้เพียงธาตุไฟ สายฟ้า ดิน และลมเท่านั้น จนกระทั่งเกรย์ใช้ธาตุน้ำมาขังมันไว้ นั่นแหละที่ทำให้มันเริ่มคิด ในที่สุดมันจึงตัดสินใจมอบให้เป็นของขวัญอำลาเมื่อเห็นความสามารถด้านน้ำแข็งของเกรย์ตอนที่เขาสร้างแส้น้ำแข็งขึ้นมา เนื่องจากอีธอนเป็นมังกรน้ำแข็ง มันจึงชื่นชอบน้ำแข็งเป็นธรรมดา และสำหรับมนุษย์คือผู้ใช้ธาตุน้ำ มันสังเกตว่าเมื่อเทียบกับมนุษย์บางคนที่เคยเห็นมา ความสามารถด้านน้ำแข็งของเกรย์ยังถือว่าขาดตกบกพร่องไปบ้าง มันจึงตัดสินใจช่วยเหลือ แต่ด้วยความสามารถปัจจุบันของเกรย์ ไม่มีทางที่เขาจะรู้ตัวหรอกว่ามันได้ช่วยเขาไว้ แต่อีธอนก็ไม่ได้ทำเพื่อหวังผลตอบแทน แต่มันทำเพราะมันอยากทำก็เท่านั้น “ผลึกของข้า” อีธอนกล่าว โดยไม่ลืมสิ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดนี้ “ข้านึกว่าเจ้าลืมมันไปแล้วเสียอีก?” ชายชราหัวเราะก่อนจะเสกผลึกนั้นให้ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาสะบัดมือและผลึกนั้นก็ลอยกลับไปหาอีธอน ด้วยผลึกนี้ พลังน้ำแข็งของอีธอนจะเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า นั่นหมายความว่าหากมันมีผลึกนี้ตั้งแต่ตอนสู้กับพวกเกรย์ พวกเขาคงไม่มีทางรับมือได้อย่างแน่นอน ผลึกนั้นลอยอยู่ตรงหน้าอีธอนสองวินาทีก่อนจะกลับไปที่หัวของมัน ทันทีที่มันเข้าใกล้ มันก็ฝังตัวลงไปในหัวของอีธอนอีกครั้ง “ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละตาแก่ เรียกข้าด้วยล่ะเวลาที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือ” อีธอนกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะบินจากไป ชายชรายืนอยู่บนฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังทิศทางที่วงเวทเคยอยู่ “เฮ้อ... หวังว่าเขาจะเติบโตขึ้นทันเวลานะ” เขาพึมพำก่อนจะหายตัวไป _____ ภายนอกดินแดนทดสอบ ‘ฮ่าๆ ช่างเป็นวิธีออกจากที่นี่ที่สมศักดิ์ศรีจริงๆ’ วอยด์หัวเราะเมื่อเห็นสภาพของเกรย์หลังจากเขาปรากฏตัวขึ้นอีกฟากของวงเวท