Chapter 244: แขกคนสำคัญ “อะไรนะ?” สมิธถามด้วยสีหน้าสับสน เขาไม่คาดคิดเลยว่าเคลาส์จะถามคำถามเช่นนี้ “แกได้ยินที่ฉันพูดไปแล้ว ที่เก็บสมบัติของท่านนายกเทศมนตรีอยู่ที่ไหน?” เคลาส์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “มัน… มันอยู่ในวิลล่าครับ” สมิธรีบตอบอย่างลนลาน “ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันอยู่ในวิลล่า ฉันแค่ต้องการรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน!” เคลาส์แทบอยากจะตบหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด “นั่น… คือว่า…” สมิธพยายามหาทางบ่ายเบี่ยงคำถาม “พยายามหลีกเลี่ยงคำถามงั้นเหรอ? ตลกดีนะที่ชีวิตของแกขึ้นอยู่กับคำตอบที่ฉันได้รับ” เคลาส์ยักไหล่ เขาสามารถคาดเดาพื้นที่ที่ที่เก็บสมบัติของท่านนายกเทศมนตรีตั้งอยู่ได้ แต่ต้องใช้เวลาพอสมควรในการระบุตำแหน่งที่แน่ชัด แล้วทำไมต้องไปเสียเวลาและลงแรงขนาดนั้น ในเมื่อเขาสามารถเค้นคำตอบมาจากสมิธได้ง่ายๆ เมื่อได้ยินคำขู่ สมิธก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่และเหลือบมองริชาร์ด หวังว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ “ฉันไม่เห็นเหตุผลเลยที่แกจะไปฝากความหวังไว้กับคนที่เอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะมาช่วยแกเลย” เคลาส์มองตามสายตาเขาไปและตระหนักว่าเขากำลังจ้องมองริชาร์ดอยู่ สมิธยังคงปฏิเสธที่จะบอกตำแหน่งที่เก็บสมบัติ “มันก็ไม่ใช่ของแกด้วยซ้ำ ทำไมต้องปกป้องมันขนาดนั้น?” เคลาส์ถึงกับไปไม่เป็นกับความดื้อรั้นของอีกฝ่าย ‘งั้นฉันจะทำแบบนี้กับอีกคนดู เผื่อมันจะทำให้เขากลัวขึ้นมาบ้าง’ เขาคิดในใจ “เฮ้ เกรย์ ที่นี่ไม่มีทางที่เสียงจะเล็ดลอดออกไปข้างนอกใช่ไหม?” เขาหันไปถามเพื่อความแน่ใจ เขากำลังวางแผนจะใช้เทคนิคที่เขาตั้งชื่อเองว่า ‘นัทแครกเกอร์’ (นักทุบไข่) มันผ่านมาสักพักแล้วที่เขาไม่ได้ใช้มัน แต่ดูเหมือนว่าถึงเวลาต้องงัดไม้ตายออกมาใช้อีกครั้ง “ใช่ วอยด์ผนึกพื้นที่นี้ไว้แล้ว” เกรย์พยักหน้า เมื่อเห็นรอยยิ้มของเคลาส์หลังจากได้รับคำยืนยัน เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนทำเรื่องชั่วร้าย เมื่อเห็นท่าทางของริชาร์ด ความเย็นเยียบก็แล่นไปตามสันหลัง ‘อย่าบอกนะว่าเขาจะใช้ ‘ท่าไม้ตาย’ นั่นน่ะ?’ เขาได้รับคำตอบที่ชัดเจนเมื่อเห็นเคลาส์เตรียมตัววิ่ง “อลิซ เธอไม่ควรดูฉากนี้หรอกนะ” เกรย์และเรย์โนลด์หันหลังกลับอย่างรวดเร็ว แค่คิดถึงมันก็น่ากลัวแล้ว การได้เห็นคนอื่นโดนกับตัวนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า อลิซพยักหน้าและหันหลังตามไปด้วย “ถ้าแกยังไม่พูด แกจะเป็นรายต่อไป” เคลาส์พูดก่อนจะวิ่งตรงไปยังตำแหน่งของริชาร์ด “แกจะเข้ามาหาฉันทำไม? ถอยไปนะ!” ริชาร์ดตะโกนลั่น เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีว่าเคลาส์กำลังจะทำอะไรกับเขา สมิธเบิกตากว้างเมื่อเห็นเคลาส์เข้าใกล้ริชาร์ดที่กำลังนอนขาถ่างอยู่ และนั่นคือตอนที่เขาได้เห็นเหตุการณ์ที่น่าหวาดเสียวที่สุดในชีวิต เคลาส์ดึงเท้าขวาไปด้านหลัง ก่อนจะปล่อยลูกเตะอันทรงพลังเข้าใส่เป้ากางเกงของริชาร์ดเต็มแรง ปัง! เสียงกระดูกแตกดังลั่นไปทั่วสวน ลางสังหรณ์ของริชาร์ดกลายเป็นจริง เมื่อความเจ็บปวดอันเหลือทนแล่นพล่านจากเป้ากางเกง เขาไม่ได้สลบไปในทันทีจากความเจ็บนั้น “อ๊ากกก…” เขาร้องตะโกนสุดเสียง ความตกใจและความเจ็บปวดที่เขารู้สึกนั่นเองที่ทำให้เขาสลบไปในที่สุด มันเป็นความเจ็บปวดที่ยิ่งมีสติยิ่งทรมาน ดังนั้นการสลบไปอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เขาไม่สนใจแล้วว่าจะต้องตายหรือไม่ แค่ขอให้ความเจ็บปวดนี้หยุดลงก็พอ “เหอะ! ไม่เคยเบื่อเลยจริงๆ” เคลาส์มองริชาร์ดด้วยความขบขันเล็กน้อย ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ มีเพียงสมิธและวอยด์เท่านั้นที่เห็นเหตุการณ์ ส่วนคนอื่นต่างหันไปทางอื่นหรือไม่ก็สลบไปแล้ว ‘สักวันหนึ่ง เทคนิคนี้จะต้องโด่งดังไปทั่วโลก’ เคลาส์คิดในใจ “เห็นไหมล่ะ? ทีนี้ก็เริ่มพูดได้แล้ว” เคลาส์พูดพลางชี้ไปทางริชาร์ด เมื่อเห็นสีหน้าของสมิธเขาก็เสริมต่อว่า “แล้วก็นะ ไม่เหมือนกับสิ่งที่เขากำลังเจออยู่ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าแกจะไม่สลบไป และจะต้องเจ็บปวดเป็นสองเท่า” สมิธแทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น ถ้าเขาเคยเกลียดเคลาส์มาก่อน ตอนนี้เขาทั้งหวาดกลัวและขยะแขยงอีกฝ่ายสุดชีวิต เคลาส์เป็นคนที่โรคจิตที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา คนปกติที่ไหนจะทำแบบนี้กับผู้ชายด้วยกันในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน? เคลาส์ค่อยๆ เดินเข้าไปหาสมิธ เตรียมตัวจะวิ่งเข้าใส่ “มีทางลับอยู่ในห้องของพ่อฉัน คุณจะเจอที่เก็บสมบัติที่นั่น” สมิธคายทุกอย่างที่เขารู้ออกมาจนหมดเปลือก เขาบอกวิธีที่เคลาส์จะเข้าไปในห้องของท่านนายกเทศมนตรีโดยไม่ถูกพบตัว แต่เนื่องจากดึกมากแล้ว ท่านนายกฯ น่าจะอยู่ในห้องนั้นพอดี ตอนที่พวกเขากลุ่มนี้มาถึงวิลล่า นอกเหนือจากตอนที่ถูกตรวจตราที่ประตูทางเข้าและตอนที่คนรับใช้เอาอาหารมาให้ พวกเขาก็ไม่เห็นคนอื่นอีกเลย พวกเขาไม่พบยามหรือคนรับใช้อื่นๆ เลย ซึ่งพวกเขาก็แปลกใจมากและอดไม่ได้ที่จะถามสมิธถึงสาเหตุเรื่องนี้ คำตอบที่สมิธให้คือคนส่วนใหญ่ถูกท่านนายกเทศมนตรีไล่กลับไป เพราะดูเหมือนท่านนายกฯ กำลังรอรับแขกคนสำคัญ และการที่มีคนพลุกพล่านในวิลล่าไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นัก “ดูน่าสงสัยนะ” อลิซกล่าว “ใช่ เราต้องรีบทำภารกิจให้เสร็จแล้วรีบออกไปจากที่นี่ทันที” เกรย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ยามตรวจรถม้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะปล่อยให้พวกเขาเข้ามา ทำให้ทุกอย่างกระจ่างแจ้ง ในเมื่อท่านนายกเทศมนตรีรอบคอบกับคนที่เข้ามาในวิลล่าขนาดนี้ มันก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าแขกกลุ่มนั้นสำคัญขนาดไหน “อืม” เคลาส์พยักหน้า “แขกคนสำคัญพวกนี้เป็นใครกัน?” เกรย์พยายามหยั่งเชิงดูว่าสมิธรู้จักพวกเขาหรือไม่ “ฉันไม่รู้ครับ” สมิธตอบ จากคำตอบของเขา เกรย์คาดเดาว่าเขาไม่ได้โกหก แต่เขาก็ยังเผื่อใจไว้ว่าสมิธอาจจะเป็นนักแสดงที่เนียนมากก็ได้ “เอาล่ะ ในเมื่อคำถามของเขาได้รับคำตอบแล้ว ฉันก็มีคำถามเหมือนกัน แกยังมีไวน์แบบนี้เหลืออีกไหม?” เกรย์ถามพลางชี้ไปที่เหยือกไวน์ “ใช่สิ ของสำคัญขนาดนี้ ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะ ว่าไงล่ะ มีอีกไหม?” เคลาส์ตบหัวตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเกรย์ถาม เขาก็คิดจะถามถึงไวน์เหมือนกัน แต่เหรียญเงินต้องมาก่อน “มีครับ ผมมีเหลืออีกเหยือกในห้องของผม และน่าจะมีเหยือกอื่นๆ อยู่ในที่เก็บสมบัติด้วย” สมิธรีบพยักหน้า เกรย์และคนอื่นๆ รีบทำให้สมิธสลบไปทันทีก่อนจะเริ่มวางแผนขั้นตอนต่อไป