บทที่ 345: สิบห้าปี “พวกเขาทุกคนกำลังจะไปร่วมภารกิจสำรวจนี้ด้วยงั้นเหรอ?” เกรย์อดไม่ได้ที่จะถามเรย์โนลด์เมื่อเห็นจำนวนผู้คนที่มารวมตัวกัน “ไม่เชิงหรอก เฉพาะคนที่อยู่ในขั้นปลายของระดับกำเนิดเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ไป แน่นอนว่ามีบางคนที่ดึงดันจะไปแม้จะได้รับคำเตือนจากกิลด์แล้วก็ตาม” เรย์โนลด์อธิบาย “อ๋อ แล้วทำไมถึงอนุญาตให้พวกนายไปล่ะ?” เกรย์มองเขา ในเมื่อกิลด์ไม่อนุญาตให้ผู้ที่ต่ำกว่าขั้นปลายของระดับกำเนิดเข้าร่วม เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปล่อยให้เรย์โนลด์ไปได้ เรย์โนลด์เก่งกาจก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะต่อกรกับผู้ใช้พลังธาตุระดับกำเนิดขั้นปลายได้ นักรบธาตุของเขานั้นเต็มที่ก็แค่เสมอผู้ใช้พลังธาตุระดับกำเนิดขั้นที่เจ็ดเท่านั้น และจากที่เรย์โนลด์บอกเขา พวกนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นผู้เรียกอสูรระดับสูง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกระแวงกิลด์ขึ้นมาเล็กน้อย อย่างไรเสีย นี่ก็ไม่ใช่วิธีที่เหมาะสมในการตอบแทนคนที่ช่วยชีวิตลูกหลานของสมาชิกคนสำคัญในกิลด์เลย “ตอนแรกพวกเขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉันไปเพราะมันอันตราย แต่พอเห็นความยืนกรานของฉัน พวกเขาก็เลยตัดสินใจปล่อยให้ฉันไป หัวหน้าคณะสำรวจบอกให้ฉันทราบชัดเจนแล้วว่าพวกเขาไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของฉันได้” เรย์โนลด์กล่าว “อืม อย่างน้อยพวกเขาก็เตือนนายไว้ก่อนแล้ว” เกรย์ปัดความสงสัยที่มีต่อกิลด์ทิ้งไปหลังจากได้ยินว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเรย์โนลด์ยืนกรานที่จะไปเอง “ฮึ่ม! ลุงเรย์โนลด์เก่งที่สุดเลย เขาต้องจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นได้แน่!” อเล็กซ่าแทรกเข้ามาในบทสนทนา เธอคิดว่าเกรย์กำลังดูถูกความแข็งแกร่งของเรย์โนลด์ “ฮ่าๆ ฉันมั่นใจว่าเขาทำได้แน่” เกรย์หัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ กลุ่มของพวกเขาเดินไปด้านหน้าของฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่ที่นั่น บนแท่นยกสูงเล็กน้อย ชายสามคนยืนกอดอกหันหน้าไปทางฝูงชน สองในสามคนนั้นมีเครายาวที่ตัดแต่งอย่างดี ส่วนคนสุดท้ายไว้หนวด ชายทั้งสามมีใบหน้าที่เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก พวกเขามีรูปร่างมาตรฐานแบบเดียวกัน ความยาวและสีผมเท่ากัน โชคดีที่สองคนไว้เคราในขณะที่คนหนึ่งไว้หนวด เกรย์รู้สึกว่าสองคนที่ไว้เครานั้นเหมือนกับถอดแบบกันมาเป๊ะๆ ยิ่งพอรวมกับเสื้อผ้าที่สวมใส่เหมือนกันอีก เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังมองเห็นภาพซ้อนเสียแล้ว “พวกพี่น้องแห่งความพินาศมาแล้ว” “มีพวกเขาอยู่ด้วย จะเข้าร่วมการสำรวจไปทำไม? เราก็เป็นได้แค่เหยื่อชั้นดีให้พวกสัตว์อสูรตบเล่นเท่านั้นแหละ เพราะยังไงพวกเขาก็เป็นคนคว้าของรางวัลไปอยู่ดี” บทสนทนาหลากหลายหัวข้อเกิดขึ้นเมื่อพี่น้องฝาแฝดทั้งสามปรากฏตัว “พี่น้องแห่งความพินาศ?” เกรย์มองเรย์โนลด์อย่างตั้งคำถาม เรย์โนลด์ยักไหล่ทั้งสองข้างราวกับจะบอกว่าเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกนี้เลย เกรย์และเรย์โนลด์หันไปมองชายหนุ่มที่พาพวกเขามาที่นี่ เมื่อเห็นสายตาของทั้งคู่ ชายหนุ่มจึงเริ่มเล่าเรื่องของสามพี่น้องที่ยืนอยู่ข้างหน้าให้ฟัง ตามคำบอกเล่าของเขา ชายทั้งสามเป็นฝาแฝดสามที่หน้าตาเหมือนกัน ซึ่งเกรย์และเรย์โนลด์ก็เดาไว้อยู่แล้ว เหตุผลที่ทั้งสามถูกเรียกว่าพี่น้องแห่งความพินาศนั้นเกี่ยวข้องกับธาตุของพวกเขา สองคนที่ไว้เคราเป็นผู้ใช้พลังธาตุสายฟ้าและไฟตามลำดับ ส่วนคนสุดท้ายที่ไว้หนวดนั้นเป็นผู้ใช้พลังธาตุมืดอย่างน่าประหลาด ด้วยธาตุที่มีพลังทำลายล้างสูงเช่นนี้และบวกกับความแข็งแกร่ง จึงทำให้พวกเขาได้รับฉายาว่าพี่น้องแห่งความพินาศในกลุ่มทหารรับจ้าง เล่ากันว่าพวกเขามีสายใยเชื่อมโยงกัน ทำให้ไม่มีใครสามารถเลื่อนระดับแซงหน้าอีกคนได้ ทั้งสามคนมีระดับธาตุเป็นสีม่วง “โอ้ แต่ชื่อนั่นฟังดูแปลกพิลึกนะ” เกรย์พูดออกมาโดยไม่ตั้งใจด้วยท่าทางเฉยเมย กลุ่มของเกรย์ยืนอยู่หน้าฝูงชน ไม่ไกลจากแท่นที่พวกพี่น้องแห่งความพินาศยืนอยู่เท่าไหร่นัก คำพูดของเขาถูกได้ยินโดยคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รวมถึงพวกพี่น้องทั้งสามที่ยืนอยู่บนแท่นด้วย ห้องโถงเงียบกริบลงทันที คนสองสามคนที่ยืนอยู่ใกล้เกรย์และกลุ่มของเขาต่างถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่างจากเกรย์และเรย์โนลด์ เกรย์ไม่ได้รับรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะอเล็กซ่ากำลังดึงแขนเขาอยู่ “ฟังนะแม่หนูน้อย เธอต้องโตอีกอย่างน้อยสิบห้าปีกว่าที่จะแต่งงานกับใครได้” เขาพยายามอธิบายกับเธออย่างอ่อนโยน “สิบห้าปี?” อเล็กซ่าถามด้วยสีหน้าสับสน “ใช่ อีกสิบห้าปีข้างหน้า เธอค่อยแต่งงานกับใครก็ได้ที่เธอ... ต้องการ” เกรย์หยุดชะงักในช่วงท้ายของประโยคเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงเงาที่ทาบทับลงมา “หือ?” เขาหันกลับไปดูว่าใครกัน “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?” หนึ่งในพี่น้องที่ไว้เคราถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ “ว่าเธอแต่งงานกับใครก็ได้ที่เธอต้องการในอีกสิบห้าปีข้างหน้าน่ะ” เกรย์พูดสิ่งที่เพิ่งบอกอเล็กซ่าไปออกมาตรงๆ “...” สีหน้าว่างเปล่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเกรย์ เขาไม่ใช่คนเดียวที่มีสีหน้าแบบนั้น ทุกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน มีเพียงเรย์โนลด์เท่านั้นที่ดูเหมือนกำลังพยายามกลั้นขำ เขาคล้ายกับเคลาส์ในหลายๆ ด้าน ดังนั้นเขาจึงพบว่าเรื่องนี้ตลกมาก “แกพูดว่าอะไรนะ?” ชายคนนั้นถามซ้ำอีกครั้ง “โอ้ ขอโทษที เมื่อกี้ผมไม่ได้คุยกับคุณ” เกรย์เอ่ยขอโทษเมื่อตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ชายคนนั้นมองเขาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้ แต่ที่แกพูดถึงชื่อของพวกเราต่างหาก” “หือ? ชื่อ?” เกรย์ถามด้วยความงุนงง จนกระทั่งเขาหันไปมองเรย์โนลด์และชายหนุ่มที่มาด้วยกันนั่นแหละ เขาถึงนึกขึ้นได้ ‘อ้อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ ทำไมผู้ชายตัวโตๆ ถึงต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องแบบนี้ด้วย?’ เขาคิดในใจ เขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมผู้ชายคนหนึ่งถึงต้องมาหาเรื่องเขาเพียงเพราะเขาบอกว่าฉายาของพวกเขามันฟังดูแปลก แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้สึกอะไรเลยถ้ามีใครมาบอกว่าชื่อของเขาแปลก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉายาเลยหากเขามีฉายาแบบนั้นจริงๆ