บทที่ 355: สายฟ้าสีแดง “เฮ้ย หาที่หลบซะเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น” เกรย์กระซิบกับเรย์โนลด์ เรย์โนลด์พยักหน้า เขารู้ขีดจำกัดพลังของตัวเองดี การเข้าไปพัวพันในการต่อสู้ครั้งนี้มีแต่จะทำให้เกรย์ต้องคอยพะวง เกรย์พยักหน้าเมื่อเห็นว่าเรย์โนลด์ยอมรับคำแนะนำของเขาอย่างว่าง่ายเพียงใด กลุ่มคนทั้งสามกลุ่มต่างเฝ้ารออยู่ที่ชายป่า ไม่มีใครก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนรกร้างนั้น แต่ไม่นานความโลภก็ผลักดันให้ใครบางคนเป็นฝ่ายเริ่มก้าวแรก ชายคนหนึ่งจากกลุ่มอื่นพุ่งตัวเข้าไปในดินแดนรกร้างและโจมตีอสูรเวทที่อยู่ตรงหน้าทันที เมื่อมีคนพุ่งนำไป คนอื่น ๆ ก็เริ่มกระโจนตามเข้าไปด้วย พวกเขาไม่สามารถเสี่ยงยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ หากไอ้หมอนั่นทำสำเร็จและแย่งชิงต้นไม้สายฟ้าไปได้ล่ะจะทำอย่างไร เกรย์ยืนอยู่ที่ขอบป่า เฝ้ามองผู้คนพุ่งทะยานเข้าไปในดินแดนรกร้าง โดยมีเรย์โนลด์และคู่รักยืนอยู่ข้างกายเขา คนส่วนใหญ่จากกลุ่มของพวกเขาก็พุ่งออกไปแล้วเช่นกัน คู่รักคู่นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเข้าร่วมการต่อสู้ พวกเขาไม่ใช่แค่คนกลุ่มเดียวที่อดรนทนไม่ไหว แม้แต่กลุ่มสามพี่น้องและหัวหน้าคณะสำรวจเองก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน บนเนินเขานั้นมีอสูรเวทหลากหลายประเภท แต่พวกมันทั้งหมดล้วนมีธาตุเดียวกัน นั่นคือธาตุสายฟ้า “เฮ้ย พวกเรา ฉันควรไปหลบตอนนี้เลยไหม?” เรย์โนลด์ถาม “ยังก่อน ทุกอย่างเพิ่งเริ่ม นายคิดว่ามีแค่อสูรพวกนี้อยู่ที่นี่งั้นเหรอ?” เกรย์ตอบกลับเบา ๆ “อืม โอเค” เรย์โนลด์ตอบ “นายคิดยังไงกับคู่รักคู่นั้น?” เกรย์ถามด้วยความสงสัย “พวกเขาน่ะเหรอ ก็เป็นคนดีนะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพวกเขามากนัก แต่พวกเขาก็ดีกับเรามาตลอดการเดินทาง” เรย์โนลด์ตอบ “โอเค แต่ว่านายเต็มใจจะแบ่งต้นไม้กับพวกเขาไหม?” เกรย์ถาม เรย์โนลด์นิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้หรอก ฉันคงรู้ว่าจะทำยังไงหลังจากได้มันมาครองแล้ว” “เข้าใจแล้ว” เกรย์พยักหน้า เกรย์และเรย์โนลด์ยืนอยู่ที่ปลายสุดของชายป่า คอยเฝ้ามองผู้คนที่กำลังต่อสู้ ทันใดนั้นเกรย์ก็สัมผัสได้ถึงใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาหา เขาเอียงศีรษะไปทางขวาและเห็นชายหนุ่มจากโรงเตี๊ยมกำลังเดินมาทางนี้ “ว่าไง ตัดสินใจได้หรือยัง?” ชายหนุ่มถามหลังจากเข้ามาอยู่ในระยะสิบเมตร “ฉันไม่สนใจ” เกรย์ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “อืม การร่วมมือกันน่าจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นนะ ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” ชายหนุ่มถามซ้ำ “ฉันชอบทำงานคนเดียวมากกว่า” เกรย์หันไปสนใจคนที่กำลังต่อสู้กับเหล่าอสูรแทน ภายในเวลาเพียงสามนาที อสูรไปมากกว่ายี่สิบตัวถูกสังหาร มีคนตายไปบ้างเช่นกันเนื่องจากจำนวนอสูรที่มีมาก แต่นั่นล้วนเป็นพวกที่อยู่ในระดับกลางของขอบเขตต้นกำเนิดทั้งสิ้น ชายหนุ่มหรี่ตามองเกรย์ “ทำไมถึงเดินมาหาฉัน?” เกรย์ถามเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของอีกฝ่าย “นายมีบางอย่างที่ต่างออกไป นายแผ่ความมั่นใจออกมาทั้งที่มีคนมากมายพยายามแย่งชิงสมบัตินี้” ชายหนุ่มกล่าว “ถ้าฉันจำไม่ผิด นายคือคนที่พบที่นี่ใช่ไหม?” เกรย์ถาม “ก็ไม่เชิงหรอก ฉันได้ยินพวกทหารรับจ้างคุยกันในป่าเลยลองสอบถามดู พวกเขาคือคนที่ตามฉันมาในวันนี้แหละ” ชายหนุ่มอธิบาย “แต่นายกลับเลือกที่จะกระจายข่าวแทนที่จะเก็บไว้ ทำไมล่ะ?” เกรย์ถามพลางชำเลืองมอง “โอเค ความจริงก็คือ...” ชายหนุ่มหยุดกึกและมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ เขาหันไปมองเรย์โนลด์ “เขาอยู่กับฉัน” เกรย์กล่าว “ฉันไม่ได้ต้องการต้นไม้สายฟ้า สิ่งที่ฉันต้องการคือสิ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้นั่นต่างหาก” ชายหนุ่มกล่าว เกรย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “ใต้ต้นไม้น่ะเหรอ?” “ใช่ นั่นคือทั้งหมดที่บอกได้ นายเอาต้นไม้ไปได้เลย แต่มีบางอย่างใต้ต้นไม้นั่นที่ฉันต้องการ หากไม่กำจัดพวกอสูรเหล่านี้หรืออย่างน้อยก็กำจัดพวกมันให้ได้มากที่สุด ก็ไม่มีทางที่ฉันจะเอาสิ่งนั้นมาได้” ชายหนุ่มกล่าว “อืม มันมีค่าขนาดไหนกัน?” เกรย์ถาม “มากกว่าต้นไม้สายฟ้าเสียอีก” ชายหนุ่มกล่าว “เหอะ! นายมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะไม่ชิงมันไปเสียเอง?” เกรย์หัวเราะอย่างหยอกล้อ “เพราะมีแค่ฉันคนเดียวที่ใช้มันได้” ชายหนุ่มยื่นมือออกไป และมีสายฟ้าสีแดงเต้นเร่าอยู่รอบมือของเขา “อ้อ! เข้าใจแล้ว” เกรย์อุทานเบา ๆ พลางมองชายหนุ่มอีกครั้ง ‘มิน่าล่ะ เขาถึงต้องการให้คนพวกนี้มาคอยฆ่าอสูรที่นี่’ เกรย์คิดอย่างกระจ่างแจ้ง แม้เขาจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับแผนการของชายหนุ่มทั้งหมด แต่เขาก็เริ่มจับประเด็นได้ เขาเคยอ่านเกี่ยวกับสายฟ้าสีแดงในหนังสือโบราณที่สถาบัน มันเป็นหนึ่งในสายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุด แต่น่าเสียดายที่มันมีข้อเสียร้ายแรง มันต้องการสิ่งที่คล้ายกับการสังเวย มันถูกเพิ่มพลังด้วยการผสมผสานระหว่างเลือดและสายฟ้า หากผู้ใช้พลังธาตุสายฟ้าที่ครอบครองสายฟ้าสีแดงต้องการเพิ่มพลัง พวกเขาจำเป็นต้องไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยแก่นแท้สายฟ้า และแก่นแท้นี้จะต้องผสมปนเปกับเลือด มันเป็นเรื่องที่โหดร้ายอยู่บ้าง แต่มีคนเพียงไม่กี่คนที่ครอบครองสายฟ้าสีแดงหายากนี้ และในทวีปอาซูร์ก็มีสถานที่ที่เต็มไปด้วยแก่นแท้สายฟ้าน้อยแห่งยิ่งกว่า “แล้วต้นไม้สายฟ้าล่ะ?” เกรย์ถาม “มันจะเป็นอะไรไปล่ะ” ชายหนุ่มตอบ “ฉันแค่ต้องการให้นายเก็บลูกแก้วที่นายจะเห็นหลังจากถอนต้นไม้สายฟ้าขึ้นมาก็พอ” เขากล่าวต่อ “แล้วถ้าหากนายไปถึงที่นั่นก่อนฉันล่ะ?” เกรย์ถาม เขาไม่เห็นข้อดีอะไรในเรื่องนี้เลย หากเขาถอนต้นไม้สายฟ้าขึ้นมา เขาก็ย่อมต้องหยิบทุกอย่างที่เห็นอยู่ข้างใต้ตามธรรมชาติอยู่แล้ว “โอกาสนั้นมีไม่มากหรอก คนที่ฉันส่งไปที่นั่นมีไว้เพื่อรับประกันว่าจะไม่มีใครเข้าถึงก่อนฉัน แต่ฉันก็ไม่กล้าการันตีหรอกว่าพวกเขาจะหยุดคนอื่นได้รึเปล่า” ชายหนุ่มกล่าว “นั่นไม่ได้ตอบคำถามฉัน” เกรย์กล่าว “ก็ได้ นายต้องการอะไรล่ะ?” ชายหนุ่มถาม “อะไรสักอย่างที่แสดงความจริงใจของนาย” เกรย์กล่าว “ตกลง รับนี่ไป” ชายหนุ่มโยนสร้อยคอให้เขา ตัวจี้มีแสงสีน้ำเงินจาง ๆ เรืองรองออกมา “แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามันมีค่ามากขนาดไหน ถ้าฉันไปถึงต้นไม้ก่อน นายเก็บนั่นไว้ได้เลย แต่ถ้าเป็นนายที่ทำ...” “ก็เก็บไว้ได้เหมือนกัน ถือว่าเป็นค่าจ้างสำหรับงานของฉัน” เกรย์พูดแทรกพลางแกล้งทำเป็นซ่อนสร้อยคอไว้ใต้เสื้อ “นาย... ก็ได้ แต่ต้องแน่ใจนะว่านายจะได้มันมา” ชายหนุ่มกล่าว “แน่นอน” เกรย์ยิ้ม เรย์โนลด์จ้องมองใบหน้าของเกรย์และสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในแววตาของเขา “เรย์ ฉันจะออกตัวก่อนนะ” เกรย์กล่าวพลางก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนรกร้างเป็นคนแรก ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น เขาก็พุ่งตรงไปยังอสูรเวทตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด อสูรตัวนั้นคือสุนัขจิ้งจอกสายฟ้าตัวเล็ก ขนาดและความเร็วของมันทำให้จัดการได้ยากยิ่ง แต่สำหรับเกรย์แล้ว มันเป็นเรื่องง่าย ปัง! เกรย์เตะสุนัขจิ้งจอกที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ตู้ม! ร่างของมันกระแทกกับพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากทุกส่วนของร่างกาย มันสั่นกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป หลังจากฆ่าอสูรตัวแรกได้ เกรย์ก็พุ่งเข้าใส่อสูรตัวถัดไปและจัดการมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเช่นเคย อสูรทั้งหมดที่เขาจัดการล้วนเป็นระดับต่ำ ‘หวังว่ามันจะได้ผลนะ’ เกรย์คิดขณะต่อสู้ฝ่าวงล้อมเข้าไปใกล้เนินเขา จี้ที่ชายหนุ่มมอบให้มีบางสิ่งที่เขาเคยอ่านเจอ มันเป็นไอเทมที่ช่วยพัฒนาจิตสำนึก เมื่อครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จนกระทั่งได้ถือมันไว้ในมือนั่นแหละถึงรู้ว่าเป็นของจริง ตอนที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาเคยรู้สึกถึงมันแวบหนึ่ง แต่มันจางมาก หลังจากผ่านไปหลายรอบถึงได้ยืนยันได้ เขาไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นสิ่งแรกที่ชายหนุ่มเสนอให้ตอนที่เขาเรียกค่าตอบแทน ‘พวก พลังโชคของฉันดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ’ เกรย์คิดพลางซัดการโจมตีออกไปอีกครั้ง เขาต้องการฆ่าอสูรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเมื่อชายหนุ่มจ่ายค่าจ้างให้เขาแล้ว และเขาก็จะได้ต้นไม้สายฟ้ามาให้เรย์โนลด์ด้วย ดังนั้นนี่ถือเป็นประโยชน์ทั้งสองฝ่าย เรย์โนลด์เฝ้ามองเกรย์ที่เคลื่อนไหวไปมาระหว่างอสูรแต่ละตัว จัดการทุกคนที่ขวางทาง เขาหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ที่ข้างสนาม “หวังว่านายจะไม่เล่นตลกอะไรกับเขานะ ไม่อย่างนั้นนายคงไม่ชอบใจด้านที่เขาจะแสดงให้เห็นแน่” พูดจบ เรย์โนลด์ก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกจากบริเวณนั้น ชายหนุ่มหันไปมองแต่ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงรอยยิ้มเดิมเอาไว้ เกรย์และคนอื่น ๆ กำลังต่อสู้กับเหล่าอสูร สังหารอสูรไปหลายต่อหลายตัวขณะพยายามเข้าใกล้เนินเขาให้มากขึ้น โดยที่คนส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกต เลือดของอสูรที่ตายไปกำลังซึมลงสู่พื้นดิน ไหลนองตรงไปสู่ยอดเขาอย่างต่อเนื่อง