Chapter 355
331 / 1914
8 min read
Chapter 355: Red Lightning
Published Mar 12, 2026, 04:52 PM
บทที่ 355: สายฟ้าสีแดง
“เฮ้ย หาที่หลบซะเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น” เกรย์กระซิบกับเรย์โนลด์
เรย์โนลด์พยักหน้า เขารู้ขีดจำกัดพลังของตัวเองดี การเข้าไปพัวพันในการต่อสู้ครั้งนี้มีแต่จะทำให้เกรย์ต้องคอยพะวง
เกรย์พยักหน้าเมื่อเห็นว่าเรย์โนลด์ยอมรับคำแนะนำของเขาอย่างว่าง่ายเพียงใด
กลุ่มคนทั้งสามกลุ่มต่างเฝ้ารออยู่ที่ชายป่า ไม่มีใครก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนรกร้างนั้น แต่ไม่นานความโลภก็ผลักดันให้ใครบางคนเป็นฝ่ายเริ่มก้าวแรก
ชายคนหนึ่งจากกลุ่มอื่นพุ่งตัวเข้าไปในดินแดนรกร้างและโจมตีอสูรเวทที่อยู่ตรงหน้าทันที
เมื่อมีคนพุ่งนำไป คนอื่น ๆ ก็เริ่มกระโจนตามเข้าไปด้วย พวกเขาไม่สามารถเสี่ยงยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ หากไอ้หมอนั่นทำสำเร็จและแย่งชิงต้นไม้สายฟ้าไปได้ล่ะจะทำอย่างไร
เกรย์ยืนอยู่ที่ขอบป่า เฝ้ามองผู้คนพุ่งทะยานเข้าไปในดินแดนรกร้าง โดยมีเรย์โนลด์และคู่รักยืนอยู่ข้างกายเขา
คนส่วนใหญ่จากกลุ่มของพวกเขาก็พุ่งออกไปแล้วเช่นกัน
คู่รักคู่นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเข้าร่วมการต่อสู้ พวกเขาไม่ใช่แค่คนกลุ่มเดียวที่อดรนทนไม่ไหว แม้แต่กลุ่มสามพี่น้องและหัวหน้าคณะสำรวจเองก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน
บนเนินเขานั้นมีอสูรเวทหลากหลายประเภท แต่พวกมันทั้งหมดล้วนมีธาตุเดียวกัน นั่นคือธาตุสายฟ้า
“เฮ้ย พวกเรา ฉันควรไปหลบตอนนี้เลยไหม?” เรย์โนลด์ถาม
“ยังก่อน ทุกอย่างเพิ่งเริ่ม นายคิดว่ามีแค่อสูรพวกนี้อยู่ที่นี่งั้นเหรอ?” เกรย์ตอบกลับเบา ๆ
“อืม โอเค” เรย์โนลด์ตอบ
“นายคิดยังไงกับคู่รักคู่นั้น?” เกรย์ถามด้วยความสงสัย
“พวกเขาน่ะเหรอ ก็เป็นคนดีนะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพวกเขามากนัก แต่พวกเขาก็ดีกับเรามาตลอดการเดินทาง” เรย์โนลด์ตอบ
“โอเค แต่ว่านายเต็มใจจะแบ่งต้นไม้กับพวกเขาไหม?” เกรย์ถาม
เรย์โนลด์นิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้หรอก ฉันคงรู้ว่าจะทำยังไงหลังจากได้มันมาครองแล้ว”
“เข้าใจแล้ว” เกรย์พยักหน้า
เกรย์และเรย์โนลด์ยืนอยู่ที่ปลายสุดของชายป่า คอยเฝ้ามองผู้คนที่กำลังต่อสู้ ทันใดนั้นเกรย์ก็สัมผัสได้ถึงใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาหา เขาเอียงศีรษะไปทางขวาและเห็นชายหนุ่มจากโรงเตี๊ยมกำลังเดินมาทางนี้
“ว่าไง ตัดสินใจได้หรือยัง?” ชายหนุ่มถามหลังจากเข้ามาอยู่ในระยะสิบเมตร
“ฉันไม่สนใจ” เกรย์ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
“อืม การร่วมมือกันน่าจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นนะ ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” ชายหนุ่มถามซ้ำ
“ฉันชอบทำงานคนเดียวมากกว่า” เกรย์หันไปสนใจคนที่กำลังต่อสู้กับเหล่าอสูรแทน
ภายในเวลาเพียงสามนาที อสูรไปมากกว่ายี่สิบตัวถูกสังหาร มีคนตายไปบ้างเช่นกันเนื่องจากจำนวนอสูรที่มีมาก แต่นั่นล้วนเป็นพวกที่อยู่ในระดับกลางของขอบเขตต้นกำเนิดทั้งสิ้น
ชายหนุ่มหรี่ตามองเกรย์
“ทำไมถึงเดินมาหาฉัน?” เกรย์ถามเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของอีกฝ่าย
“นายมีบางอย่างที่ต่างออกไป นายแผ่ความมั่นใจออกมาทั้งที่มีคนมากมายพยายามแย่งชิงสมบัตินี้” ชายหนุ่มกล่าว
“ถ้าฉันจำไม่ผิด นายคือคนที่พบที่นี่ใช่ไหม?” เกรย์ถาม
“ก็ไม่เชิงหรอก ฉันได้ยินพวกทหารรับจ้างคุยกันในป่าเลยลองสอบถามดู พวกเขาคือคนที่ตามฉันมาในวันนี้แหละ” ชายหนุ่มอธิบาย
“แต่นายกลับเลือกที่จะกระจายข่าวแทนที่จะเก็บไว้ ทำไมล่ะ?” เกรย์ถามพลางชำเลืองมอง
“โอเค ความจริงก็คือ...” ชายหนุ่มหยุดกึกและมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้
เขาหันไปมองเรย์โนลด์
“เขาอยู่กับฉัน” เกรย์กล่าว
“ฉันไม่ได้ต้องการต้นไม้สายฟ้า สิ่งที่ฉันต้องการคือสิ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้นั่นต่างหาก” ชายหนุ่มกล่าว
เกรย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “ใต้ต้นไม้น่ะเหรอ?”
“ใช่ นั่นคือทั้งหมดที่บอกได้ นายเอาต้นไม้ไปได้เลย แต่มีบางอย่างใต้ต้นไม้นั่นที่ฉันต้องการ หากไม่กำจัดพวกอสูรเหล่านี้หรืออย่างน้อยก็กำจัดพวกมันให้ได้มากที่สุด ก็ไม่มีทางที่ฉันจะเอาสิ่งนั้นมาได้” ชายหนุ่มกล่าว
“อืม มันมีค่าขนาดไหนกัน?” เกรย์ถาม
“มากกว่าต้นไม้สายฟ้าเสียอีก” ชายหนุ่มกล่าว
“เหอะ! นายมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะไม่ชิงมันไปเสียเอง?” เกรย์หัวเราะอย่างหยอกล้อ
“เพราะมีแค่ฉันคนเดียวที่ใช้มันได้” ชายหนุ่มยื่นมือออกไป และมีสายฟ้าสีแดงเต้นเร่าอยู่รอบมือของเขา
“อ้อ! เข้าใจแล้ว” เกรย์อุทานเบา ๆ พลางมองชายหนุ่มอีกครั้ง
‘มิน่าล่ะ เขาถึงต้องการให้คนพวกนี้มาคอยฆ่าอสูรที่นี่’ เกรย์คิดอย่างกระจ่างแจ้ง
แม้เขาจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับแผนการของชายหนุ่มทั้งหมด แต่เขาก็เริ่มจับประเด็นได้
เขาเคยอ่านเกี่ยวกับสายฟ้าสีแดงในหนังสือโบราณที่สถาบัน มันเป็นหนึ่งในสายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุด แต่น่าเสียดายที่มันมีข้อเสียร้ายแรง มันต้องการสิ่งที่คล้ายกับการสังเวย
มันถูกเพิ่มพลังด้วยการผสมผสานระหว่างเลือดและสายฟ้า หากผู้ใช้พลังธาตุสายฟ้าที่ครอบครองสายฟ้าสีแดงต้องการเพิ่มพลัง พวกเขาจำเป็นต้องไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยแก่นแท้สายฟ้า และแก่นแท้นี้จะต้องผสมปนเปกับเลือด
มันเป็นเรื่องที่โหดร้ายอยู่บ้าง แต่มีคนเพียงไม่กี่คนที่ครอบครองสายฟ้าสีแดงหายากนี้ และในทวีปอาซูร์ก็มีสถานที่ที่เต็มไปด้วยแก่นแท้สายฟ้าน้อยแห่งยิ่งกว่า
“แล้วต้นไม้สายฟ้าล่ะ?” เกรย์ถาม
“มันจะเป็นอะไรไปล่ะ” ชายหนุ่มตอบ
“ฉันแค่ต้องการให้นายเก็บลูกแก้วที่นายจะเห็นหลังจากถอนต้นไม้สายฟ้าขึ้นมาก็พอ” เขากล่าวต่อ
“แล้วถ้าหากนายไปถึงที่นั่นก่อนฉันล่ะ?” เกรย์ถาม
เขาไม่เห็นข้อดีอะไรในเรื่องนี้เลย หากเขาถอนต้นไม้สายฟ้าขึ้นมา เขาก็ย่อมต้องหยิบทุกอย่างที่เห็นอยู่ข้างใต้ตามธรรมชาติอยู่แล้ว
“โอกาสนั้นมีไม่มากหรอก คนที่ฉันส่งไปที่นั่นมีไว้เพื่อรับประกันว่าจะไม่มีใครเข้าถึงก่อนฉัน แต่ฉันก็ไม่กล้าการันตีหรอกว่าพวกเขาจะหยุดคนอื่นได้รึเปล่า” ชายหนุ่มกล่าว
“นั่นไม่ได้ตอบคำถามฉัน” เกรย์กล่าว
“ก็ได้ นายต้องการอะไรล่ะ?” ชายหนุ่มถาม
“อะไรสักอย่างที่แสดงความจริงใจของนาย” เกรย์กล่าว
“ตกลง รับนี่ไป” ชายหนุ่มโยนสร้อยคอให้เขา ตัวจี้มีแสงสีน้ำเงินจาง ๆ เรืองรองออกมา
“แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามันมีค่ามากขนาดไหน ถ้าฉันไปถึงต้นไม้ก่อน นายเก็บนั่นไว้ได้เลย แต่ถ้าเป็นนายที่ทำ...”
“ก็เก็บไว้ได้เหมือนกัน ถือว่าเป็นค่าจ้างสำหรับงานของฉัน” เกรย์พูดแทรกพลางแกล้งทำเป็นซ่อนสร้อยคอไว้ใต้เสื้อ
“นาย... ก็ได้ แต่ต้องแน่ใจนะว่านายจะได้มันมา” ชายหนุ่มกล่าว
“แน่นอน” เกรย์ยิ้ม
เรย์โนลด์จ้องมองใบหน้าของเกรย์และสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในแววตาของเขา
“เรย์ ฉันจะออกตัวก่อนนะ” เกรย์กล่าวพลางก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนรกร้างเป็นคนแรก
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น เขาก็พุ่งตรงไปยังอสูรเวทตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด
อสูรตัวนั้นคือสุนัขจิ้งจอกสายฟ้าตัวเล็ก ขนาดและความเร็วของมันทำให้จัดการได้ยากยิ่ง แต่สำหรับเกรย์แล้ว มันเป็นเรื่องง่าย
ปัง!
เกรย์เตะสุนัขจิ้งจอกที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ
ตู้ม!
ร่างของมันกระแทกกับพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากทุกส่วนของร่างกาย มันสั่นกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
หลังจากฆ่าอสูรตัวแรกได้ เกรย์ก็พุ่งเข้าใส่อสูรตัวถัดไปและจัดการมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเช่นเคย
อสูรทั้งหมดที่เขาจัดการล้วนเป็นระดับต่ำ
‘หวังว่ามันจะได้ผลนะ’ เกรย์คิดขณะต่อสู้ฝ่าวงล้อมเข้าไปใกล้เนินเขา
จี้ที่ชายหนุ่มมอบให้มีบางสิ่งที่เขาเคยอ่านเจอ มันเป็นไอเทมที่ช่วยพัฒนาจิตสำนึก เมื่อครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จนกระทั่งได้ถือมันไว้ในมือนั่นแหละถึงรู้ว่าเป็นของจริง
ตอนที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาเคยรู้สึกถึงมันแวบหนึ่ง แต่มันจางมาก หลังจากผ่านไปหลายรอบถึงได้ยืนยันได้ เขาไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นสิ่งแรกที่ชายหนุ่มเสนอให้ตอนที่เขาเรียกค่าตอบแทน
‘พวก พลังโชคของฉันดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ’ เกรย์คิดพลางซัดการโจมตีออกไปอีกครั้ง
เขาต้องการฆ่าอสูรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเมื่อชายหนุ่มจ่ายค่าจ้างให้เขาแล้ว และเขาก็จะได้ต้นไม้สายฟ้ามาให้เรย์โนลด์ด้วย ดังนั้นนี่ถือเป็นประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
เรย์โนลด์เฝ้ามองเกรย์ที่เคลื่อนไหวไปมาระหว่างอสูรแต่ละตัว จัดการทุกคนที่ขวางทาง เขาหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ที่ข้างสนาม
“หวังว่านายจะไม่เล่นตลกอะไรกับเขานะ ไม่อย่างนั้นนายคงไม่ชอบใจด้านที่เขาจะแสดงให้เห็นแน่”
พูดจบ เรย์โนลด์ก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกจากบริเวณนั้น
ชายหนุ่มหันไปมองแต่ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงรอยยิ้มเดิมเอาไว้
เกรย์และคนอื่น ๆ กำลังต่อสู้กับเหล่าอสูร สังหารอสูรไปหลายต่อหลายตัวขณะพยายามเข้าใกล้เนินเขาให้มากขึ้น
โดยที่คนส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกต เลือดของอสูรที่ตายไปกำลังซึมลงสู่พื้นดิน ไหลนองตรงไปสู่ยอดเขาอย่างต่อเนื่อง
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.