บทที่ 1510 บทเรียนจากอดีต ภาค 2 ‘เนตรแห่งเมนาดิออนช่างเป็นเครื่องมือที่อัศจรรย์ยิ่งนัก’ ลิธรำพึงในใจ ขณะที่ร่างใหม่ของโซลัสช่วยเปิดเผยให้เขาเห็นข่ายอาคมลี้ลับที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดในสภาวะหลับใหล โดยปกติแล้ว การจะตรวจจับวงจรเวทมนตร์ที่อยู่ในสภาวะหยุดนิ่งนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย หากไม่ยอมสละมานาจำนวนมหาศาลเพื่อร่ายมหาเวทตรวจจับข่ายอาคม และยังต้องเสียเวลาอันมีค่าในการศึกษาร่องรอยที่ค้นพบอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เนตรคู่นี้ยังแสดงให้เห็นถึง ‘จุดศูนย์รวม’ ของวงจรเวทได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ทำให้การทำลายและปลดชนวนอาคมเหล่านั้นกลายเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ สำหรับลิธ เขาใช้ความพยายามเพียงน้อยนิดก็สามารถสยบมันลงได้อย่างง่ายดาย กระบอกอดามันต์และอักขระที่จารึกอยู่บนนั้นมิใช่กับดัก ลิธและสมาชิกคณะเดินทางคนอื่นๆ ต่างก็พบเจอสิ่งของลักษณะนี้มามากพอสมควรแล้ว ในยุคสมัยที่นครแห่งนี้ถูกสร้างขึ้น เครื่องรางมิติมิใช่สิ่งของพื้นสามัญ ชาวเออร์กาเมกกาจึงจำเป็นต้องพึ่งพากระบอกเหล่านี้ในการเก็บรักษาเอกสารสำคัญ เพื่อให้พวกมันรอดพ้นจากเงื้อมมือของกาลเวลาที่กัดเซาะ ‘มีอะไรอยู่ในนั้นหรือ?’ โซลัสเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ‘มนตราวิญญาณระดับห้า’ ลิธตอบหลังจากถอดรหัสอักขระโบราณโดยใช้หนังสือคู่มือที่สมาชิกทุกคนได้รับ ซึ่งเขาได้บันทึกข้อมูลทั้งหมดไว้ใน ‘โซลัสพีเดีย’ เรียบร้อยแล้ว ‘แม้เนื้อหาบางส่วนจะดูดิบเถื่อนและเข้าใจยากไปเสียหน่อย แต่หากได้ความช่วยเหลือจากฟาลูเอล เราคงสามารถขัดเกลามันให้กลายเป็นยอดวิชาประดับไว้ในตำราเวทของเราได้ไม่ยาก’ ทุกครั้งที่พวกเขาค้นพบสิ่งใหม่ ทั้งคู่จะหยุดพักเพื่อติดต่อหาไฮดราเพื่อขอคำชี้แนะ และเพื่อให้ดวงตาได้พักฟื้นจากภาระอันหนักอึ้งของเนตรแห่งเมนาดิออน โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว คะแนนความดีความชอบในรูปแบบเครื่องหมายบวกเริ่มพอกพูนขึ้นเคียงข้างร่างจำลองแสงของลิธและฟลอเรีย ทว่ามิใช่ทุกคนที่จะมีความผูกพันและศรัทธาต่ออาจารย์ของตนอย่างลึกซึ้ง เหล่าผู้อยู่ในสภาวะตื่นรู้รุ่นเยาว์จำนวนมากเลือกที่จะเก็บงำสิ่งที่ค้นพบไว้กับตัว และแบ่งปันเพียงแค่ในหมู่สหายคนสนิทเท่านั้น “นี่คือนภารกิจที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ตาแก่นั่นเคยสั่งฉันมาเลย” สไปรท์ตนหนึ่งเอ่ยกับสหายเผ่าภูต (Fae) ของเขา “จนถึงตอนนี้ เราพบมนตราวิญญาณที่จะช่วยให้เราเข้าถึงความลับของเวทวิญญาณที่แท้จริงได้ แถมยังมีโบราณวัตถุที่แม้จะเก่าแก่แต่ก็ยังทรงอานุภาพเหลือล้น” “เราไม่ควรติดต่ออาจารย์และรายงานเรื่องของรางวัลพวกนี้ให้พวกเขารู้หน่อยหรือ?” ดรีมโลตัส เผ่าภูตรูปลักษณ์เยาวชนผิวสีน้ำผึ้งที่มีเส้นผมเป็นกลีบดอกไม้ถามขึ้นอย่างลังเล “จะทำไปเพื่ออะไรกัน?” ทิทาเนียตนหนึ่งตอบโต้พร้อมรอยยิ้มเหยียดหยาม ขณะที่คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นพ้อง “พวกเขาไม่ได้สอนวิธีเข้าสู่แกนพลังสีม่วงหรือเวทวิญญาณที่แท้จริงให้เราเลย อาจารย์พวกนั้นเอาแต่โขกสับเราเจียนตาย แต่กลับมอบของวิเศษดาดๆ ที่ดีกว่าขยะพันปีเพียงแค่นิดเดียวให้เราใช้” “เห็นด้วยที่สุด” วิสป์แห่งเจตจำนง (Wisp of Will) เอ่ยสำทับ แท้จริงแล้วเขาคือหิ่งห้อยที่หลังจากเข้าสู่สภาวะตื่นรู้ก็ได้ครอบครองร่างมนุษย์ที่เปล่งประกายคล้ายกับร่างพลังงานของโซลัส และเนื่องด้วยความจริงที่ว่าเผ่าแมลงมักจะเข้ากับเผ่าสัตว์อสูรได้ยาก เขาจึงเลือกที่จะรวมกลุ่มกับพวกภูตแทน “ฉันเสนอว่าเราควรเก็บของพวกนี้ไว้เอง พวกเราไม่มีใครถูกเลือกเป็นผู้สืบทอดเลยสักคน แทนที่จะยกหยาดเหงื่อแรงกายให้ไอ้พวกอาจารย์อกตัญญูพวกนั้น ฉันว่าเราควรใช้เวลาศึกษามันไปจนกว่าจะจบภารกิจนี้ดีกว่า” “ด้วยวิธีนี้ หากเราถอดรหัสไม่ได้ เราก็ไม่เสียอะไรที่จะแบ่งปันสิ่งที่พบ แต่ถ้าเราทำสำเร็จ เราก็แค่แสร้งทำเป็นว่าเราเป็นคนคิดค้นมนตราและสร้างโบราณวัตถุเหล่านี้ขึ้นมาเอง ทีนี้ฐานะของเราในสภาก็จะพุ่งสูงปรี๊ดเลยล่ะ!” กลุ่มภูตต่างเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์ โดยที่หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นทำให้พวกเขาได้รับเครื่องหมายลบพุ่งพรวด และสร้างความอับอายขายหน้าให้แก่อาจารย์ของตนเป็นอย่างยิ่ง แม้พวกเยาวชนจะร่ายมนตราปิดกั้นเสียง (Hush) ไว้ แต่มันก็หาได้รอดพ้นไปจากสายตาของข่ายอาคมสอดแนมไม่ ในขณะที่คะแนนลบถาโถมลงสู่ผังเมืองจำลองของเออร์กาเมกกา สองลิชผู้ยิ่งใหญ่กลับหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งจนบางครั้งถึงกับขาดใจตายเพราะขาดอากาศหายใจ ก่อนจะฟื้นคืนชีพกลับมาใหม่ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา “ตลกมากโซลกริช นายมันตัวตลกจริงๆ” กาลเวลาและความตายทำให้อินเซียล็อตหลงลืมเหตุผลที่แท้จริงของเสียงหัวเราะไปเสียแล้ว “ฉันน่ะเหรอ? ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เจ้าเคนริก (Gravy) สุดที่รักของนายพูดหรอกหรือ?” ก่อนที่ลิชทั้งสองจะเริ่มทะเลาะกันอีกครั้งจนทำให้ชีวิตของแรตแพ็กตกอยู่ในอันตรายเป็นรอบที่ร้อย แรตแพ็กชิงแสดงภาพย้อนหลังของเหตุการณ์ล่าสุดบนจอภาพในห้องควบคุมให้พวกเขาดูเสียก่อน “อ๋อ ใช่... ไอ้พวกโง่พวกนั้น” อินเซียล็อตแค่นหัวเราะ “พวกมันเชื่อได้ยังไงว่าเวทมนตร์ในอดีตจะแข็งแกร่งกว่าเทคนิคสมัยใหม่? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทุกคนก็คงนั่งงอมืองอเท้ามาเป็นทศวรรษ ปล่อยให้การวิจัยเวทมนตร์หยุดนิ่งไปแล้ว” “มันโง่พอๆ กับการคาดหวังว่าจะพบพิมพ์เขียวของยานอวกาศในซากปรักหักพังโบราณนั่นแหละ” โซลกริชตอบ “ไม่จริงหรอก พวกเขาจะพบแน่ถ้ามาค้นที่บ้านฉัน นีโรบอกเสมอว่าห้องแล็บของฉันดูเหมือนซากปรักหักพังโบราณไม่มีผิด” “อย่าไร้สาระน่า ที่ทำงานของลิชไม่นับสิ เราทำงานต่อเนื่องมาเป็นศตวรรษและขัดเกลาทักษะอยู่ตลอด ฉันกำลังพูดถึงซากปรักหักพังที่มีแต่ศพต่างหาก” โซลกริชเถียง “แต่พวกเราก็คือศพนะ!” อินเซียล็อตชี้ให้เห็นความจริง “เดี๋ยวนะครับ... รากูพูดถูกเหรอ? แมวพูดได้งั้นเหรอ?” แรตแพ็กอุทานอย่างตกตะลึง “แน่นอนว่าไม่ เจ้าอันเดดโง่” ราชาลิชหัวเราะลั่น “นีโรก็แค่ทิ้งโน้ตไว้เตือนให้ฉันซื้ออาหารให้เขา หรือคอยชี้จุดผิดพลาดที่ฉันทำในการคำนวณน่ะ” “แมวเขียนหนังสือได้ด้วยเหรอ?” แรตแพ็กจ้องมองเจ้าเหมียวด้วยความอัศจรรย์ใจ “ก็เออสิ! ฉันเป็นคนสอนมันเอง!” อินเซียล็อต โซลกริช และนีโรต่างประสานเสียงหัวเราะให้กับคำถามซื่อบื้อของแรตแพ็ก “แมวเขียนหนังสือไม่ได้ แล้วพวกมันก็หัวเราะไม่ได้ด้วย!” อันเดดร่างจ้อยชี้ไปยังสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่นั่งอยู่บนตักของนายผู้วิปลาสพอกัน “เลิกทำตัวเซ่อซ่าได้แล้ว! ถ้าแมวหัวเราะไม่ได้ พวกมันจะแสดงความดีใจออกมายังไงล่ะ? แมวทุกตัวที่ฉันเคยเจอล้วนหัวเราะได้ทั้งนั้นแหละ” โซลกริชกล่าวด้วยความมั่นใจล้นปรี่ของชายผู้ซึ่งแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวไหนคือแมว ตัวไหนคือดรายแอด (Dryad) *** ครั้นเมื่อแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า หลังจากได้พักสายตาครู่หนึ่งเพื่อลดภาระของสมองที่อ่อนล้าจากการใช้งานเนตรแห่งเมนาดิออน ลิธและอาลีจาห์ก็ปลีกตัวออกจากค่ายไปยังสถานที่อันเงียบสงบเพื่อเริ่มการทดลองโดยไม่มีใครมารบกวน เนื่องจากสภาไม่สามารถใช้สิ่งใดนอกจากระบบป้องกันอัตโนมัติในการรักษานครที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ ตราบใดที่อินเซียล็อตยังทำตัวสงบเสงี่ยม ก็จะไม่มีการโจมตีที่ไร้เหตุผลเกิดขึ้น และด้วยความระมัดระวังของสมาชิกในคณะเดินทาง ลิธจึงสามารถใช้ ‘เนตรอเวจี’ (Abyssal Gaze) ขัดเกลาแกนพลังสีม่วงเข้มของเขาได้อย่างต่อเนื่องจนถึงพลบค่ำโดยไม่ต้องหยุดพัก ฟลอเรียอาสาเฝ้ายามอยู่ด้านหลัง พร้อมกับใช้สายสัมพันธ์ระหว่างเนตรทั้งสองชิ้นเพื่อบันทึกการฝึกซ้อมและช่วยโซลัสแบ่งเบาภาระ ลิธเพียงแค่ต้องวางอุปกรณ์ไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อให้โซลัสสามารถสังเกตการณ์การทดลองได้อย่างชัดเจน “ข้าคิดว่าข้าพอจะรู้สาเหตุที่ความพยายามของเราไม่เป็นผลแล้ว” เอลฟ์สาวเอ่ยขึ้น “แม้ร่างเทียมแมต (Tiamat) ของท่านจะผสานพลังจากสามส่วนเข้าด้วยกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะไม่ขัดขวางกันเอง” “ข้าคิดว่าเราควรเปลี่ยนวิธีการฝึก นับจากนี้ไป จงแปลงกายเป็นรูปลักษณ์ที่ท่านปรารถนา แล้วเราจะพยายามค้นหาความสามารถทางสายเลือดที่ซ่อนอยู่ในร่างนั้นกัน”