นี่คือบทแปลนิยายในรูปแบบ **Full Prose** ที่เน้นสุนทรียภาพทางภาษาและความเข้มข้นของอารมณ์ตามที่คุณต้องการครับ --- ## **บทที่ 597: สองก้าวไปข้างหน้า หนึ่งก้าวถอยหลัง (ภาค 2)** "ไม่ต้องกังวลไปหรอก ทั้งซินญ่าและฉันต่างก็รู้ซึ้งถึงเรื่องนี้ดี" คามิล่ากุมมือของลิธเอาไว้แน่น หัวใจของเธอสั่นไหวด้วยความตื้นตันในถ้อยคำของเขา โดยปกติแล้ว เหล่าผู้รักษาผู้ทรงเกียรติมักจะมีความทะนงตนเยี่ยงพระเจ้า แต่การที่เขาเอ่ยปากยอมรับขีดจำกัดของตนเองเช่นนี้ คือข้อพิสูจน์อันหนักแน่นว่าลิธให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเพียงใด "แต่ปัญหาที่แท้จริงคือการเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมรับการรักษา และเราจะจัดการกับสามีของเธออย่างไรต่างหาก" "ผมรับรองได้เลยว่าอย่างหลังน่ะไม่ใช่ปัญหาแน่นอน" ลิธเผยรอยยิ้มอำมหิตเยี่ยงฆาตกรโรคจิตออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คามิล่ารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง จนโซลัสต้องรีบแทรกแซงในจิตใต้สำนึกทันที *'ตอนนี้เจ้าคือ ลิธ เวอร์เฮน ไม่ใช่ เดเร็ค แม็คคอย เจ้าไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะไปคิดบัญชีแค้นส่วนตัวกับผู้ชายประเภทนั้น เจ้ากำลังทำให้คามิล่าขวัญเสียนะ'* เธอเตือนสติ ลิธพลันตื่นจากภวังค์แห่งการนองเลือด เขาเหลือบเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกของแฟนสาว จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะสวมหน้ากากอันแสนสุภาพที่เตรียมไว้สำหรับโอกาสนี้ "ขอโทษที ผมเผลอตัวไปหน่อย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ยังไงเสีย การจัดการกับสวะสักตัวน่ะมันง่าย แต่ถ้าคนไข้ไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะรับการรักษา ผมเองก็จนปัญญา" คามิล่าลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากลับมาเป็นคนเดิมที่เธอรู้จักและรักอีกครั้ง เธอยังรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาดูจะใส่ใจเรื่องของพี่สาวเธอประหนึ่งเป็นเรื่องของตนเอง "ฉันรู้จ้ะ นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันอยากให้พวกคุณได้พบกัน บางทีซินญ่าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ ถ้าเธอรู้ว่าผู้รักษาของเธอไม่ได้มองว่าเธอเป็นเพียงแค่ตัวเลขในบันทึกสถิติส่วนตัว... พรุ่งนี้เช้าคุณว่างไหม?" "สำหรับคุณ ผมว่างทั้งวันนั่นแหละ" "ฉันก็หวังให้เป็นอย่างนั้น แต่ตอนนี้ฉันกำลังติดคดีสำคัญอยู่ ต้องไปอ้อนวอนขอหัวหน้าให้ลาพักได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง พอเราจัดการเรื่องซินญ่าเสร็จ ฉันก็ต้องรีบบึ่งกลับไปทำงาน แล้วเราคงไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกว่าจะถึงมื้อค่ำ" ไหล่ของคามิล่าลู่ลงด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอใฝ่ฝันที่จะเป็นตำรวจหลวงมาเนิ่นนาน ทว่าระหว่างการฝึกฝนอันเข้มงวดและการลงพื้นที่จริง เธอกลับเริ่มโหยหางานในตำแหน่งผู้ประสานงานกองทัพแบบเดิมเสียแล้ว แม้ค่าตอบแทนจะงั้นๆ และงานก็จำเจ แต่มันก็ยังมอบเวลาว่างให้เธอได้หายใจหายคอบ้าง "ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ คุณต้องการการพักผ่อนนะ เดี๋ยวผมจะตามเข้าไปหลังจากจัดการงานในครัวและอาบน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจเสียหน่อย" ลิธกล่าวขณะที่จานชามและเครื่องครัวลอยละล่องอยู่ในอากาศ พวกมันถูกขัดล้างด้วยพลังงานที่ผสมผสานระหว่างสบู่ น้ำ และเวทมนตร์แห่งความมืด "ขอบคุณมากนะลิธ คุณไม่รู้หรอกว่าการช่วยพี่สาวฉันให้พ้นจากเงื้อมมือของอสูรกายตนนั้นมันมีความหมายต่อฉันมากแค่ไหน" เธอกล่าวพร้อมกับโผเข้าสวมกอดเขาจากทางด้านหลังอย่างแนบแน่น *'ผมรู้ดี... รู้ดีที่สุดเลยล่ะ'* ลิธสัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่พยายามจะประทุออกมานอกจิตใจ แต่เขาก็ยังสะกดมันเอาไว้ได้ ก่อนจะหยอกล้อออกมาว่า: "ต่อให้ตอนนี้ผมกระโจนเข้าใส่คุณ ก็คงไม่มีคณะลูกขุนที่ไหนในโลกกล้าตัดสินว่าผมผิดหรอกนะ เพราะนี่น่ะมันเป็นการป้องกันตัวชัดๆ" "คนลามก" คามิล่าหัวเราะคิกคักพร้อมกับมอบจูบราตรีสวัสดิ์ให้เขาก่อนจะหายเข้าไปในห้องนอน เธอรู้สึกล้าเกินทนจริงๆ แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไป *'ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ฉันก็กลัวเหลือเกินว่าลิธจะคิดว่าฉันเอาตัวเข้าแลก หรือใช้คำหวานเพื่อติดสินบนเขา... พระเจ้า ฉันดีใจเหลือเกินที่เขายอมช่วยเรา แต่ฉันก็หวาดกลัวเหลือเกินว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นอย่างไร'* คามิล่ารู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องด้วยความเครียดที่ถาโถม ในขณะเดียวกัน ลิธกำลังยืนอยู่ใต้สายน้ำที่เย็นจัดเพื่อสงบสติอารมณ์ ความคิดที่จะต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่มีเงาซ้อนทับกับพ่อคนแรกในชาติก่อนของเขา ทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านราวกับลาวาหลอมเหลว *'เจ้าทำดีแล้วที่ไม่เสนอให้เธอฆ่าไอ้ฟอลมักนั่น ข้าว่ามันคงทำให้เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จำไว้นะว่าผู้คนมากมายยังรับไม่ได้กับบุคลิกที่เปลี่ยนไปอย่างสุดโต่งของเจ้า'* โซลัสครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถาม: *'แล้วทำไมเจ้าถึงอาบน้ำนานนักล่ะ?'* *'เพื่อให้เวลาคามิล่าได้ทบทวนตัวเอง และเพื่อให้ผมมีข้ออ้างว่าเธอหลับไปแล้วไง นี่ไม่ใช่การออกเดทครั้งแรกหลังจากกลับมาที่ผมวาดฝันไว้เลย มันน่าอึดอัดชะมัด'* ลิธคิดอย่างเซ็งๆ เขารู้สึกเสียใจทั้งเรื่องที่พยายามจะยั่วยวนเธอตอนแรกและมุกตลกเรื่องเซ็กซ์โง่ๆ นั่น เพราะในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของซินญ่าจะย่ำแย่ขนาดนี้ เขาคิดเพียงแค่ว่าเป็นชีวิตสมรสที่ไม่มีความสุขทั่วไปเท่านั้น *'พรุ่งนี้ผมคงต้องพึ่งแรงคุณหน่อยนะโซลัส เพื่อไม่ให้ผมเผลอถล่มย่านนั้นจนราบเป็นหน้ากลอง'* *'ไม่ต้องกังวลไปหรอก เราจะจัดการปัญหานี้เหมือนที่เคยทำมาตลอด... ไปด้วยกัน'* โซลัสตอบกลับอย่างอ่อนโยน *** **วันรุ่งขึ้น ณ เมืองไซลิตา (Xylita)** ลิธและคามิล่าเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซาร์ต้าในเวลาเพียงไม่กี่นาทีหลังจากก้าวผ่านประตูวาร์ปประจำเมือง เวทบินของเขาพาพวกเขาทะยานสู่จุดหมายอย่างรวดเร็ว เมืองไซลิตาไม่ได้ตั้งอยู่ในเขตเคลลาร์หรือเขตปกครองของมาร์ควิสดิสตาร์ ดังนั้นลิธจึงไม่มีอำนาจในฐานะเรนเจอร์หรือบารอนที่นี่ นั่นคือเหตุผลที่เขาสวมชุดคลุมสีเขียวเข้มซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะอันสูงส่งของ "มหาจอมเวท" (Great Mage) เพราะอำนาจ... คือสิ่งที่แม้แต่คนที่โง่เขลาที่สุดก็ยังต้องสยบยอม "คุณไม่รู้หรอกว่าฉันอยากให้คุณถล่มพวกเขายับเยินเหมือนตอนที่โอเทรอแค่ไหน แต่ฉันคงเล่นเป็นฮีโร่ไม่ได้ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ผลกรรมทั้งหมดมันจะตกอยู่ที่ซินญ่า" คามิล่ากล่าวหลังจากเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของลิธ เขากำลังสวมสีหน้าแบบเดียวกับตอนที่สู้กับหุ่นเชิดมนุษย์ของธรุด และแม้ว่าจิตสังหารนั้นจะไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ แต่มันก็รุนแรงจนแทบจะสัมผัสได้เป็นรูปธรรม "ไม่ต้องห่วงหรอก ผมมาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้และสั่งสอนคน... และตอนนี้คนไข้ของผมก็หมดลงแล้ว" ลิธตอบกลับด้วยประโยคที่ทำให้เธอหลุดหัวใจ คามิล่าก้าวไปข้างหน้าและเคาะประตู นี่คือปัญหาของเธอ และเธอต้องเป็นคนเผชิญหน้ากับมันเอง วิลน่า สาวใช้ที่เป็นทั้งบ่าวรับใช้และเมียเก็บของเจ้าบ้านในปัจจุบัน แสดงสีหน้าประหลาดใจที่เห็นคามิล่ากลับมาเร็วขนาดนี้ ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เตรียมที่จะพ่นคำพูดดูถูกตามคำสั่งของเจ้านาย ทว่าในวินาทีต่อมา นางกลับหน้าซีดเผือดและสำลักคำพูดที่เตรียมมาจนหมดสิ้น ทิ้งให้คามิล่ายืนงงงวยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ฉันกลับมาพบเลดี้ซาร์ต้า" คามิล่ากล่าวพลางสงสัยว่าทำไมสาวใช้คนนี้ถึงยืนอ้าปากค้าง ตาถลนราวกับเห็นผี เธอไม่มีทางรู้เลยว่า พลังเวทจิตวิญญาณมหาศาลกำลังเลื้อยรัดอยู่รอบกายของสาวใช้ผู้นั้น มันบีบคั้นจนนางแทบจะหายใจไม่ออก เจตนาฆ่าอันบริสุทธิ์และไร้ซึ่งพันธนาการที่แฝงอยู่ในพลังนั้นทำให้ประสบการณ์นี้กลายเป็นความสยดสยองอย่างถึงที่สุด ดวงตาของลิธกลับคืนสู่สภาพปกติเมื่อคามิล่าหันมามองเขา ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้รับความหักเหจากแรงกดดัน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของวิลน่าก็เข้ากุมบังเหียนทันที "เชิญ... เชิญข้างในค่ะ เลดี้ซาร์ต้าอยู่ในห้องน้ำชาเหมือนเดิม" นางยื่นกุญแจสำรองให้คามิล่าด้วยมือที่สั่นเทา "ขอบใจ เธอไม่จำเป็นต้องไปส่งหรอก ฉันจำทางได้" คามิล่ารีบก้าวเดินอย่างเร่งรีบ กระหายที่จะไปดูอาการพี่สาว ทว่าลิธกลับยังคงยืนอยู่เบื้องหลัง สายตาของเขาไม่เคยละไปจากดวงตาของสาวใช้เลยแม้แต่วินาทีเดียว แม้ในยามที่บานประตูใหญ่จะปิดสนิทลงเองโดยอัตโนมัติก็ตาม "ปกติผมไม่ล่าพวกผู้อ่อนแอหรอกนะ เพราะมันทั้งโหดร้ายและไร้ประโยชน์ในเมื่อคุณไม่มีอะไรที่ผมต้องการ" ลิธยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับจะคว้าลำคอของนาง "แต่ถ้าคุณกล้าขวางทางผม หรือทำอะไรก็ตามที่เป็นการทำร้ายคนใกล้ชิดของผม... ผมจะจบชีวิตคุณซะ" วิลน่าถูกตรึงอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัวจนแทบจะสิ้นสติ พลังมานาที่กดทับลงมาจากทุกทิศทางทำให้เธอเหมือนกำลังจมน้ำ "เชิญแอบฟังหรือไปเรียกเจ้านายคุณมาได้ตามสบาย การได้เป็นมหาจอมเวทนั่นหมายความว่าผมได้รับสิทธิอภัยโทษจากราชวงศ์ สิ่งเดียวที่ผมต้องการก็คือ... เหตุผลดีๆ สักข้อที่จะใช้มัน" ถ้อยคำเหล่านั้นส่งผลให้ของเหลวอุ่นๆ ไหลหยดลงมาตามเรียวขาของวิลน่า มันเปียกชุ่มรองเท้าของนางก่อนจะซึมลงสู่พรม กลายเป็นรอยด่างดวงแห่งความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน